Hoe pijn hebben voor mij nooit gelijk staat aan spijt hebben.

Kijk voor je dit leest, bovenstaande kortfilm. Of negeer mijn advies en lees lekker door.

Niemand wil deze persoon zijn, obviously.
En toch ben ik er zeker van dat velen zich zo voelen, terwijl hun omgeving zegt dat ze geen redenen hebben om zich zo te voelen.

“Je moet niet aan het leven willen ontsnappen, iedereen moet toch dingen doen die niet altijd even leuk zijn. Ge hebt het toch goed?”
“Alleen leuke dingen willen doen is escapisme, dat is voor mensen die op een wolk zitten of zich buiten de maatschappij zetten.”
“Je moet wel realistisch zijn hé, wie gaat die levensstijl van jou anders betalen?”

Een alternatieve formulering die niemand durft uitspreken is: 
“Met welk recht zou jij willen een leven leiden dat super leuk is? En wij dan?”

We houden er een bepaalde visie op na, op wat je in het leven zou moeten doen.

Helaas is een instandhouding van een stilzwijgend gemeenschappelijk akkoord rond wat succesvol leven is, één van de zuivere vormen van ego. En laat ego nu eens bij-zon-der fragiel zijn.

Dat ego moet namelijk worden in stand gehouden, door alle mogelijke externe context factoren. Ja, ik noem hier ook mensen context factoren. Want indien die instandhouding niet gebeurt, dan zou het wel eens kunnen dat je inziet dat je al die tijd een luchtbel gecreëerd hebt. Jouw zuivere, weliswaar zelf gecreëerde, fundamenten zouden op hun grondvesten daveren.

Stel je voor dat je merkt dat je het leven hebt geleid dat niet écht van jou was, maar van de gemene deler waarmee je je hebt omringd. Hallo identiteitscrisis.

Wat die stemmen rondom jou dus écht bedoelen:

“Ik voel me bedreigd bij de gedachte dat jij zou durven gaan voor een leuk leven. Want dan zou mijn invulling ervan wel eens van minder betekenis kunnen zijn. Of van minder status. En dat pik ik niet.”

De gekende status quo wordt uitgedaagd, waarden en vooral normen worden in vraag gesteld. En dat vindt niemand prettig. Dat komt te dichtbij. En wat dichtbij komt, gaan we snel afbreken.

In de kiem smoren, zodat elke vorm van rebellie onderdrukt wordt en de geijkte kalmte - gebaseerd op eigen opgestelde normen rond wat succesvol leven is- kan bewaard worden.

I’ve been there. En ik heb doorgezet, met casualties of war als gevolg. Gevolgen die ik hoegenaamd niet in mijn forecast had gezet.

Na de mislukte pogingen van enkelen om me in het gareel te houden, kwam namelijk de stilte. De oorverdovende stilte van vrienden die mij overnight, uit hun leven hebben geschrapt. Als een onmiddellijk uitvoerbaar vonnis. Afwijzing in haar zuiverste vorm.

Oorverdovend omdat in die ongeziene stilte zware, eenzijdige oordelen werden geveld over mij waar men niet eens de moeite deed om ze met mij te delen. Wel met anderen. Natuurlijk. Met anderen die wél nog meewerkten aan de instandhouding van hun status.

De jarenlange vriendschap had gek genoeg geen recht van spreken, want het kwam te dichtbij.

Ik had er al eerder over geschreven, over hoe de constellatie mensen rondom mij mee ging shiften tijdens mijn verandering. En hoe dankbaar ik ben dat dit moeiteloos is gebeurd. Ik heb als het ware een roetfilter geïnstalleerd en nu heb ik een -als het ware milieuvriendelijke- groep van mensen die mij steunen, durven in vraag stellen en waar ik niet het gevoel heb dat ik “mee moet doen”. Dat is zó leuk.

Ik heb geen nieuwe context gecreëerd die in stand moet gehouden worden, ik heb een omgeving waar het echt oké is om het niet eens te zijn. Hell, om dingen vaak niet eens te begrijpen van elkaar. Maar er wordt wel over gepraat, er wordt gedeeld en er wordt geconfronteerd. En dus per definitie gewaardeerd.

Ondanks ik elke dag dankbaar ben voor die vrienden, heb ik evenveel hartzeer van diegenen die er niet meer willen zijn. Hartzeer om diegenen die gekozen hebben om mij op hún speelplaats uit het groepje te gooien.

Het is niet de afwijzing an sich waar ik het moeilijk mee heb. Ik dacht gewoon dat vriendschap betekende dat een levenskeuze, laat staan een job keuze, nooit zou betekenen dat je niet meer de moeite waard zou zijn.

Ik heb hard gewerkt om het los te laten. Om dat recht van antwoord niet meer te willen opeisen. Om een welgemeende mentale fuck you te geven en verder te gaan met mijn leven. Nu wíl ik het niet meer los laten. Het doet pijn en zo is het. Er stoer over doen heeft geen zin, geen “beter kwijt dan rijk” uitspraken meer. Het heeft me voor geen meter geholpen in het proces.

Ik heb mezelf de permissie gegeven om hier van af te zien. En er regelmatiger dan ik zou willen aan te denken, met of zonder tranen. Want dat is wie ik ben.

Het duidt des te meer op de waarde die ik hecht aan die vriendschappen. Ik heb al die jaren veel liefde gegeven en helaas heb ik niet in de hand welke opschortende voorwaarden anderen wensen te koppelen aan hun liefde.

En nog altijd, met deze én andere pijn die gepaard gaat in mijn keuze om mijn leven op mijn manier te leiden, heb ik geen seconde spijt.

Mijn pad is niet helder, mijn hoofd en mijn hart aligneren nog altijd niet consequent. Maar jongens, wat vind ik mijn eigen leven leiden leuk. Dat pakt niemand mij af. Je kan er zelfs deel van uitmaken, indien je het aandurft.

Do try this at home.

Durf eens je eigen leven in handen te nemen. Leg het eens allemaal op tafel en durf benoemen wat er ligt. Begin gewoon met kijken. En vragen te stellen. Low key. Voor jezelf. In stilte. Geen grote beslissingen, gewoon even het prut uit uw ogen halen. Want die stap alleen al vergt moed. Durf het eens.

Disclaimer: het zal je niet ongevoelig laten.

Jezelf niet bullshitten en eens dingen benoemen, dat doet iets met een mens. En ook daar zal je door geraken. En ook daar zal je de nodige moed voor vinden. Want moed genereert verse moed. Wie één stap durft te zetten, verzamelt in diezelfde stap moed om een volgend stap te zetten. Kan je je inbeelden dat je net als een baby, vol verwondering stapje voor stapje zet? Op jouw tempo? Het kan. Echt, het kan.

Gebruik mij maar op die dagen waar jouw brein zorgt voor hartruis, ik luister graag. Of we nu bevriend zijn of niet.

En laat me vooral weten hoe eigen keuzes maken, je vergaat. 
Voor wie het wil, ik ben er. Soms is dat ook al iets.

De dag dat het licht terug aan ging.
09bfb-1u_ejpicf9svqqlqmf5l-eq.jpeg

Photo by

Gerome Viavant

on 

Unsplash

9 maart 2016. De elektriciteit valt uit. Meteen iemand gebeld, van thuis uit proberen werken met verkleumde vingers. De hoofdzekering wordt vervangen, wellicht zijn er vochtproblemen. Drie elektriciens heb ik opgeroepen, met elk zeer uiteenlopende stijlen. Van apatisch tot een niveau van arrogantie waar zelfs de president van de VS van terug zou deinzen. Van een beetje rondkijken en schouders optrekken, tot losweg tienduizenden euro’s inschatten zonder één analyse. Waarbij ze de helft van mijn gelijkvloers zouden moeten afbreken en zo. De verzekeringsmakelaar bellen en oprecht het gevoel hebben dat je naar de duvel gestuurd wordt met je verhaal.

Ik was toen niet op een goede plaats in mijn leven, dat is het minste wat je kan zeggen.

Ik voelde me bijzonder eenzaam, met een gigantische druk. Alsof ik de wereld alleen moest torsen.

Geen goede uitvalspositie om pragmatisch het projectmanagement van een elektriciteitsprobleem aan te pakken.

7 januari 2018. Ik kan niet gaan slapen, ik ben te nerveus. Want ik heb eerder hulp gevraagd aan mijn liefste man om mijn huis terug op poten te krijgen. Ik heb gevraagd of hij de energie kon vinden om een elektricien te kiezen, en met die mens te praten. En wie weet, om zelfs iets te herstellen of zo. Morgen is het zover. Alles is verplaatst in huis, de kelder is vrij gemaakt en ik ben mentaal voorbereid op meer dan een week niet kunnen koken. Of een frigo-inhoud die zal moeten getransfereerd worden. De gedachte dat (inmiddels onze) keuken zou gestript zijn, dat het hier een werf zou zijn, maakt me poepnerveus.

8 januari 2018. Ik spring uit bed en maak me conveniently snel klaar om zoals op elke maandag, met opa naar de supermarkt te gaan. Ik kan niet sneller in die ochtendfile richting Brussel gaan staan. Op de terugweg bel ik met een klein hartje naar het thuisfront. Of het huis nog recht staat en zo. Mijn man zit boven met de kinderboerderij, zoals hij het noemt. Bestaande uit een schichtige kat en een overprikkelde chihuahua van dewelke ik misschien beter stembanden had laten wegnemen in plaats van zijn testosteronproductie stop te zetten. Hij is met hen naar boven gevlucht, weg van het boren en zagen. Mijn hart krimpt nog meer in elkaar. “Wat een chaos, en hoeveel gaat dat kosten? En wat als die nu zegt dat het hele huis met haken en ogen aan elkaar hangt? Oh Jezus.”

Toegekomen met onze eigen supermarkt inkopen, gewapend met een cadeautje voor mijn man als dank voor zijn hulp, zie ik twee werkmannen opkijken. Elk een nieuwe kabel aan het strippen. De gelijkvloers is overstelpt met meer gereedschapsboxen dan mijn man ooit bij elkaar zou kunnen dromen. Ze lijken kalm. Alsof er geen drama’s afspelen. Eentje is de stille, de andere is gelukkig uit het babbelend soort hout gesneden. Ik kijk rond. En ik zie mijn keuken nog altijd staan. Ze zullen nog aan het analyseren zijn, bedenk ik mij.

“Komt goed mevrouw.” Ik stamel een half z’n gat “Ah is dat zo?” en begin naarstig de frigo te vullen. “Vandaag gaan we alvast de verlengkabels kunnen verwijderen.” Ik stop met de frigo te vullen en probeer binnen te pakken wat hij net zei. “Morgen gaan we dan aan het keukenblok nog de nieuwe bekabeling tot aan de stopcontacten van die zijde trekken en dan zijn we klaar. De aannemer kan dan wat gaten vullen en plakken en dan is alles proper in orde. En veilig.”

Zo. Hèhè.

Eerste gedachte? Ik ben een kalf. Een 35-jarig dom kalf.

Heb ik twee jaren gepanikeerd voor dit? Voor iets dat wellicht na twee mandagen in orde is? Wat voor een olifant heb ik gecreëerd op die tijd zeg. Hoe onhaalbaar heb ik het gemaakt. Hoeveel onderhuidse stress heb ik al die tijd gehad, van die kabels, van de onveilige situatie, van de schaamte om mensen te ontvangen.

Het doet me denken aan een filmpje dat Silvia enkele dagen geleden heeft gestuurd in onze Pop-Up Onderneming groep: “Waarde van onze innerlijke criticus”. Ik ben dit stuk dan ook beginnen schrijven omdat ik alleen in mijn kabelvrije keuken stond en dacht: “Shit Sandra. Ge hebt hier echt wel onnodig veel stress gecreëerd voor jezelf.”

Terwijl ik schrijf, valt er een bijkomend inzicht binnen.

Niet enkel heb ik me twee jaar laten leiden door overtuigingen van minderwaardigheid, eenzaamheid en machteloosheid. Ik reken mezelf er nu minstens even hard op af. Ik schakel traploos van de ene innerlijke saboteur naar de andere.

Het film fragment heeft me aan het denken gezet. Ik moet die innerlijke criticus niet de mond snoeren. Ik kan gewoon zeggen: “Oh hey, hier is een mening van mezelf en ik weet ondertussen dat ik mezelf niet de beste versie zal gunnen.” Zoals altijd heb ik geen idee hoe ik dit kan doen.

Hoe kan ik die lelijkaard omarmen en er naar kan luisteren, zonder hem met mezelf te vereenzelvigen.

Ik heb wat lessen genomen tijdens de Pop-Up Onderneming. De belangrijkste is: neem een stap. Zonder waarde oordeel over die stap. “Een” stap. Het boeit niet zo hard of het de juiste is. Of de stap groot of klein genoeg is.

Ik moet leren stappen zetten. Vreemd hé? Ik heb twaalf jaren lang stappen gezet op mijn job. En ik heb een studio gehuurd, een appartement gehuurd, een huis gekocht, relaties stopgezet. Mijn leven is doorspekt met stappen. Met actie.

En toch moet ik leren stappen zetten. Alleen.

Op het werk had ik mijn professionele kader. For better or for worse. In een relatie beslis je met twee, als het goed gaat. Wanneer het slecht gaat, kan je jaren alles alleen proberen oplossen, als een Brabants trekpaard. Of de stap zetten om de relatie te beëindigen. Ik denk dat ik heel lang het eerste heb gedaan. Ik herinner me letterlijk huilend zeggen tegen mijn man: “Ik kán niet meer beslissen. Ik krijg dingen niet meer opgelost, ik ben op. Ik krijg geen stap meer gezet.”

Heb ik mezelf de afgelopen jaren mentaal zo over de rekker getrokken dat mijn beslissingselastiek gesprongen is?

Ik wíl terug leren stappen zetten. Want elke stap is er eentje. En uit elke stap komt er weer iets: helderheid, stoppen, voortgaan, veranderen, feedback. En geen valse stapjes, om mezelf lekker in een rookgordijn te hullen. Zoals vinden dat ik nog opleidingen nodig heb, nog begeleiding nodig heb, hulp nodig heb.

Ik wil mezelf bevrijden van mijn verstarring. Van mijn mentale gevangenschap.

Waarin ik steeds dingen overdenk, diezelfde dingen groter maak, een oprechte angst ontwikkel en terug deins. Om mezelf dan keihard te veroordelen voor mijn passiviteit en bijgevolg schaamte mee te dragen als een loden bal.

En of het nu gaat om een loodgieter bellen (ja, die blijkt nu ook even nodig te zijn) of een workshop te organiseren met als thema één van de honderden dingen die ik te vertellen heb aan de wereld. Het maakt me al niet meer uit. 2018 zou het jaar van productie worden.

Het wordt dan bij deze ook gebombardeerd tot het jaar waarin ik leer mijn innerlijke saboteur met liefde te negeren.

Sandra.

Be-zin-t eer ge 2018 begint.
1cb9b-1etmgf9ypbq-ktdmbvs371w.jpeg

Photo by

Vince Van Grootel

Een mail van Annick Ottenburgs, HSP coach. Met enkele concrete vragen om 2017 in perspectief te plaatsen, en 2018 misschien al deels met een bepaalde focus te starten. We tekenen 4 januari 2018. Ik heb mijn Bose hoofdtelefoon opgezet, licht aangemoedigd door een klaarblijkelijke WOIII waar mijn man en zijn broer de wereld van moeten redden op PS4.

Wat wil ik behouden?

Ik wil de kracht behouden om beslissingen te nemen. Ik heb grote knopen doorgehakt op ongeveer elk vlak mogelijk, ik heb beslist om voor mezelf te kiezen en beslist om bewust los te laten.

Mijn vrienden en familie. Die zijn letterlijk levensnoodzakelijk voor mij. Frequentie boeit niet, intensiteit en oprechtheid des te meer.

Alsof zij een flexibel vangnet vormen terwijl ik over een koord de Grand Canyon van mijn leven probeer te oversteken.

Stapje voor stapje, met een klein hart, wetend dat ik beter niet naar achteren kijk. Een evenwichtsoefening, vertrouwend op mezelf, en op de mensen die mij graag zien. Ik hoop dat ik hetzelfde kan betekenen voor elk van hen.

Er is daar trouwens iets heel bijzonder gebeurd, in die vriendenkring van mij. Ik ben veranderd. Enfin, ik ben niet veranderd. Ik wás veranderd tijdens al die voorbije jaren. Nu ben ik terug naar de oorspronkelijke versie van mezelf aan het gaan. Old school blijkt ook trending dus valt dat even mee voor mijn hipster hart. Authentic is the new black.

Door terug te gaan naar mezelf, is er een onverwachte dynamiek ontstaan.

Mijn vriendenkring heeft zich organisch, naadloos en stilzwijgend aangepast. Zonder vervelende confrontaties, zonder expliciete acties. Heel gek vind ik dat. Zou de wet van aantrekkingskracht ook hier haar ding doen?

Wat wil ik meer?

Fysiek sterker worden. Mijn ziekte heeft mijn jaar gekapitaliseerd. Daarbij hoort helaas ook dat ik na 18 jaren basketbal in competitieverband en 2 jaren revalidatie, met een vreselijk anticlimax gevoel afscheid heb genomen van een deel van mijn identiteit.

Ik zou er een boek over kunnen schrijven, wat basketbal heeft gedaan met mij. Voor mij.

Ik kan er nog elk moment een krop van in de keel krijgen als ik denk aan de mooie seizoenen die ik mogen meemaken heb.

Van duizend naar nul in februari 2017 met een vreselijk hardnekkige ontsteking van ruggenwervels. Tegen de maand mei dacht ik een bijnieruitputting te kunnen bevechten met wat supplementen. Tegen de maand augustus kwam de lekkende darm diagnose en bleken naar de supermarkt gaan, of een trap opstappen een uitputtende ervaring geworden. Buiten adem thuis komen, duizelend neerploffen. Nachten van tien uren slaap trekken, om dan overdag toch nog een drietal uren bijslapen. De andere uren lag ik in de zetel, zonder de kracht om mij zelfs te kwaad te maken op de situatie. Gewoon liggen. Geen tv, geen boek. Douchen was een helse opdracht, het vergde alles van mij. Ik werk nog elke dag aan mijn genezing.

We zijn een jaar verder sinds de eerste crash symptomen. Volgende maand wil ik terug starten met trainen, spieren opbouwen. Bewegen lukt al even, mijn man moet al geen exit strategieën meer bedenken voor een rit met de auto van een half uur. Nu is het tijd om te zien of mijn lichaam meer aan kan. Terug een nieuwe grens opzoeken en zien wat dat doet. Mijn hart glimlacht bij de gedachte van een squat en deadlift.

Ik wil ook meer geven, meer bijdragen aan iedereen rond mij. Of ik me nu meer inzet voor familie of vrienden, of ik acties doe voor goede doelen.

De wereld is goed geweest voor mij al die jaren, ik wil terug geven. Omdat ik het kán. Omdat het mijn ziel deugd doet.

Wat wil ik minder?

Oh wat zou ik minder in mijn hoofd willen leven. Ik heb me mentaal afgejakkerd het afgelopen jaar. Ik ben echt niet lief geweest voor mezelf.

Beslissingen nemen is één ding, ze uitvoeren en de verantwoordelijkheid hierin nemen zonder mezelf over de rooie te trekken is een ander verhaal.

Ik leg te veel, veel te veel, bij mezelf. Ik los alles op, alles is mijn verantwoordelijkheid. Alles zit in mijn hoofd. Niet dat ik niet wil dat anderen mij helpen, au contraire. Ik besef het gros van de tijd gewoon niet dat ik mijn bezorgdheden, stress, angsten niet deel en ze hierdoor helemaal alleen beleef in mijn gevoelige brein. Waar muggen olifanten worden op drie minuten tijd.

Ik wil zo graag mijn innerlijke saboteur naar het Olympisch minimum herleiden.

Mezelf niet constant neerhalen, undersellen, hard aanpakken, de lat minder hoog leggen, minder streven.

Eerlijk? Geen idee hoe ik hieraan moet beginnen. En ik heb mezelf net voorgenomen minder opleidingen te volgen, de boeken eens neer te leggen en te ontspannen. Te vertrouwen op mijn reeds bestaande databank. Want die infobesitas leidt mij enkel naar persoonlijke inertie. Een kluifje om even op te werken. Want ik betrap mij er op dat ik toch al weer twee YouTube fragmenten heb opgezocht van Tony Robbins en deze ochtend nog een webinar gevolgd heb.

Wat wil ik toevoegen?

Dit jaar wil ik produceren. Naar buiten brengen wat allemaal in mij zit. En daar mijn rekeningen mee kunnen betalen. Elk project waar mijn ogen van gaan blinken, wil ik met beide handen en hart aannemen. Dit zou zo’n mooie aanvulling zijn op mijn verder fantastisch leven.

Hoe gaat het nu eigenlijk met mij?

Ik ben heel dankbaar en gelukkig waar ik ben, wie ik ben, hoe ik ben en met wie ik kan zijn.

Mijn ziekte heeft de hoofdrol opgeëist vorig jaar. En het heeft tegelijk zoveel voor mij gedaan.

Ik ben zó blij dat mijn lichaam blijven aandringen is. Want ik maak mezelf niets wijs: ik heb vele jaren symptomen genegeerd. Onbewust, mijn brein heeft alle signalen overruled.

Komt ervan, als je denkt dat streven naar waardering van de buitenwereld belangrijker is dan hoe je je zelf voelt.

Geen KMO-portefeuille nodig voor dat soort lessen. Mijn falende gezondheid heeft ervoor gezorgd dat ik mezelf fysiek, mentaal, emotioneel en spiritueel hardcore in vraag heb gesteld.

Het heeft ervoor gezorgd dat ik mijn ambachtelijk gegenereerde fifty shades of bullshit excuses bij het afval heb gezet.

Ik had in december 2016 nooit kunnen bedenken dat ik zulke uitdagingen zou voorgeschoteld krijgen. Anderzijds had ik het kunnen weten.

Ondertussen weet ik dat het lot een deal heeft met mij. Het laat me pas dingen ondergaan, wanneer ik er klaar voor ben.

De liefde van mijn leven voor mij zien kiezen, legde het fundament dat ik nodig had om aan te kunnen wat naar mijn hoofd werd gekeild. En aangezien ik ‘van mijn leven’ zeg, ben ik er mij van bewust dat ik nog veel grotere tegenslagen, verdriet en pijn ga ervaren dan dat van de afgelopen jaren.

En dat is oké, ik ga het immers niet alleen tegemoet.

“Geef me de moed om te veranderen wat ik kan veranderen. Geef me de wijsheid om te accepteren wat ik niet kan veranderen. Geef me het inzicht om het verschil tussen beide te zien” — Franciscus van Assisi

Het is tijd.
6bdfe-1jr3kindgoysrarmhn0f70w.jpeg

Photo by

NordWood Themes

on 

Unsplash

Ik wou de afgelopen weken zo graag schrijven over 2017. Mijn hart kriebelde om mijn dankbaarheid te benoemen. Om mijn grootse, optimistische plannen te delen. De hectische agenda besliste anders.

Vandaag is het de eerste dag van 2018. En ik heb een vreemd gevoel. Alsof 2017 écht afgesloten is. Ingebonden, gearchiveerd en klaar om onder het stof te kruipen.

Tijdens het schrijven, merkte ik al snel dat ik het over het nieuwe jaar zou hebben. Maar hey, ik heb nog zoveel te vertellen over 2017! Wat er gebeurd is, hoe ik mij gevoeld heb, wat ik heb bijgeleerd. En toch, op deze avond, lijkt het of het allemaal te veel is om te beschrijven. Sterker nog, alsof het ergens niet langer relevant is. Dat brein van mij staat niet stil, dus deze change of spirit wordt ook nu gewoontegetrouw geanalyseerd.

Ik denk dat ik niet op 2017 kan terugblikken met een zoete melancholie, aangevuld met een gevoel van dankbaarheid, omdat mijn hoofd het overneemt van mijn hart.

Het is namelijk tijd. Ik heb geen werkgever meer. Ik ontvang geen uitkeringen. Ik ben nog altijd niet genezen, wel beter. Ik start als ondernemer. De opleidingen zijn afgelopen. Ik begin niet in bijberoep. Ik neem geen tijd om wat uit te zoeken. Neen. Meteen er in vliegen. Want zo ben ik: zwart of wit. Alles of niets. Ik heb dit in het verleden tot vervelens toe gehoord van anderen.

Nu ik dit schrijf, bedenk ik mij dat een correctie zich opdringt: “Want zo doe ik: zwart of wit.” Ik was overtuigd dat ik nu “eenmaal zo ben”. Het voelt vandaag als een overlevingsmechanisme, eentje die mij houvast geeft in een gekleurde realiteit. Hoe weet ik dat? Omdat ik naar mijn waardering voor andere mensen, niet zwart-wit ben. Daar ben ik het gehele spectrum van grijs. En zacht. Want ik zie mensen graag.

Sommigen van jullie zullen mijn beslissing als roekeloos beoordelen. Voor mij voelt het niet roekeloos. Om de focus op mezelf te leggen, besloot ik dat ik alle afleidingen, context & zekerheden rond mij moest weghalen. Omdat ik voelde dat ondernemer worden na 12 jaar succesvol gewerkt te hebben in de corporate business, gepaard kon gaan met een groot risico: het risico om te gemakkelijk terug te vallen op zekerheden. Op comfort, op normen, op automatismes. Niets mis mee op zich. Wie wil nu geen zekerheid, cashflow of een mutualiteitsuitkering. Maar ik voel dat dit vangnet me niet volledig zou pushen naar een volgend niveau. Ik wou mijn leven strippen en terug opbouwen.

Mij ontdoen van alle veilige laagjes die rond mij waren gegroeid en die zich als een soort van indommelende bubble wrap gedroegen.

Ja, ik heb het mezelf moeilijk gemaakt. Die lat hoog leggen, daar blijf ik mee vechten. Wat zou het fijn zijn om mezelf op termijn graag genoeg te zien, om dat streven te laten varen. Ik kan altijd terug naar die gekende corporate wereld. En er zijn echter geen twee momenten in je leven dat je de overstap maakt van bediende naar ondernemer. Die eerste spannende keer, die maak je niet meer mee.

Het is dus tijd. Tijd om te produceren. Om dingen in de wereld te zetten.

En zelfs met mijn niveau van ondernemerschap, waar ik een succesvolle carrière op heb uitgebouwd, is dit f*cking angstaanjagend. Ik voel letterlijk mijn hartslag versnellen wanneer ik dit allemaal schrijf. Hoe ga ik in hemelsnaam rond komen?

Mijn vrienden en familie geloven rotsvast in mij. Ze zullen nooit verrast zijn wanneer ik de primus ben in opleidingen, noch wanneer ik succesvol ben in wat ik doe.

Ik weet niet of zij weten dat ik het in mijn broek doe.

Of zij weten dat ik naar adem moet happen wanneer ik mijn KBC-app open. Dat ik regelmatig een mini-paniekaanval krijg. “Ga ik succesvol zijn, welke dingen moet ik doen, wie moet ik nu contacteren en vooral: hoe moet ik mijn tijd nu indelen?” Ik heb nu geen kader meer, ik teken namelijk mijn eigen kader. Ik heb geen baas die me leidt, of waar ik mee kan overleggen.

Ik sta professioneel in mijn blootje. En ik heb het zelf gezocht.

Januari zou voor mij een vakantie maand worden: eens geen opleidingen volgen, geen verplichtingen hebben, geen examens afleggen, geen to do’s afvinken. Gewoon eens kop leeg maken en voor mezelf zorgen. En uitgerekend op de eerste dag van die maand, kruip ik onder een rots en wil ik gewoon even verdwijnen. Op die dag is zelfs de gedachte opgekomen om snel een tijdelijke job te zoeken.

Morgenochtend heb ik mijn wekelijkse date met pepe. Samen boodschappen doen, zijn overschrijvingen bij de bank binnen brengen, koffie drinken met een speculoos. De namiddag agenda ziet er angstaanjagend vrij uit. Zo had ik het immers gepland vorig jaar. Wat toen als hemels leek, voelt nu als dwingend aan.

Net op het moment dat ik vrees niet uit mijn kluwen aan gedachten bevrijd te kunnen worden, gooi ik Facebook open.

You don’t always need a plan. Sometimes you just need to breathe, trust, let go and see what happens.” — Mandy Hale.

En soms, heel soms, ontpopt Facebook zich tot een goed medium — voor die momenten waarop clichés een dankbare haven vormen. Voor vanavond althans.

Sassy.

Cirkels die onverwacht rond zijn. En een aankondiging.
812ad-1njefsuxbljujl8hbntffew.jpeg

Photo by

Nadine Shaabana

on 

Unsplash

Ik volg een ondernemerstraject: Pop-Up Onderneming. Niet met Sergio of Sepideh. Met Silvia & Kris. En 6 andere creatieve generalisten die hun stempel op deze wereld willen drukken in hun ondernemerschap.

Ik heb zoveel te vertellen over mijn beleving, over wat het naar de oppervlakte en tegelijk naar de diepte brengt. En daar kom ik later heus nog op terug. Goed, het is bijna Kerst dus een tipje van de sluier, een ware teaser.

Mijn jeugddroom was journalist worden.

Als ik maar kon lezen en schrijven. In de klas was ik letterlijk de enige die enthousiast was wanneer er een opstel moest ingediend worden. En papa, die hielp mij met de redactie en het aanreiken van nieuwe woordenschat. Ergens voel ik, vanuit mijn piepjonge beleving, dat hij hier ook een talent voor had. Ik liep regelmatig rond met een fototoestel (zonder filmrolletje, helaas) en trok naarstig foto’s van het dagelijkse leven.

Diezelfde papa, bezorgd als hij was, gaf aan dat die beroepskeuze een afrader was als vrouw. Immers, ambitieus als ik was, zou ik misschien veel in het buitenland en evenveel van thuis zijn. Wat dan met het gezin en een man?

Ik weet nog exact hoe hij het zei, waar ik was en wat het met me deed. Kantelmomenten zijn het, achteraf beschouwd.

Zonder dat hij het geweten heeft, was zijn rationele en niet onterechte repliek voldoende om de prille droom onherroepelijk op te bergen onder een dikke laag “vergeet-stof”.

2017, we noteren sessie 2 van Pop-Up Onderneming

We lezen elk onze brief uit de toekomst voor. Plenair. 

Heerlijk vind ik het: het schrijven ging zoals gewoonlijk vanzelf, het uitspreken vond ik spannend. Vlinders-in-de-buik-spannend. Alsof ik met trots kon vertellen wat er in mijn hart en hoofd gebeurt. De waardering en feedback, die had ik oprecht niet zien komen. Ik verwachtte wel dat iemand zou zeggen dat het vlot geschreven was, dat is immers wat ze meestal meegaven op het werk bij interne communicatie. “Schrijf jij snel iets uit Sandra, je weet wel wat we willen meegeven hé?”

Dit, dit oversteeg alle moedige zelfbekrachtigende ideeën: ik kreeg warempel aangereikt dat ik hiermee iets kán. Met het delen. Het benoemen van pijn, het delen van het leren en omzetten van tegenslagen in drive. Het omzetten van shit naar vruchtbare mest.

De introductie van een nieuw kantelmoment. Alsof het de gevoelens rond het opbergen van mijn jeugddroom terug in evenwicht trok. Alsof dit mijn hart in homeostase bracht.

Het heeft nog enkele uren en gesprekken gevergd die dag voor ik écht vatte wat dit betekent. Na het aflezen van de sérieux en het vuur die de ogen van mijn gesprekspartner vulden en na wat geknijp in de wangen, ontvouwde zich een energieboost van je dat. Ik ben de rest van de dag doorgevlogen. Niet gehuppeld, gevlogen. Supersonisch. Mach 3. Mijn hoofd stond op ontploffen, mijn hartslag en ademhaling werden geleid door adrenaline en ik heb mezelf moeten inhouden om niet elke voorbijganger in Antwerpen city tegen te houden om het goede nieuws te vertellen. Dat soort energie. Ik had zelfs een über cool actieplan klaar.

Het was date night die avond. Mijn man zal het geweten hebben.

De dag erna. Welkom mentale kater. 

Ik wou het liefst onder een rots kruipen. Alsof mijn amygdala mij terugfloot en zei: “Sandra, duimpje voor de positieve energie gisteren. Ben je hier wel zeker van? Dit is wel heel moedig en optimistisch van jou hé? Zou je nu niet even verder broeden op een plan rond coaching en levensstijl en rustig jouw examens voorbereiden?

Mijn brein floot me letterlijk terug. Ik was te snel te dicht bij mijn hart gekomen.

En dat vindt een lichaam niet fijn, want dat denkt na over risico’s en vroegere teleurstellingen die een potentieel nieuw hartzeer voorspellen.

Een maand later. Geen actie, alleen stagnatie. Ondernemerschap nul. Pragmatisme nul. Vooruitgang nul. Ook het leven gebeurde intens ondertussen waardoor er even weinig mentale ruimte was geweest om überhaupt verder te dromen.

Tijd voor een nieuwe sessie, met een bijzonder klein hart bij Sassy. Strever Sassy. “Ze gaan nogal lachen: Sandra en haar aha-erlebnis vorige keer, nul valorisatie. Tsssss.” Niets van dat alles. Mensen hebben ook die keer weer enorm veel gegeven. Gepord. Gecomforteerd. Geïnspireerd.

De aha-erlebnis bleek er nog altijd te zijn. Mijn actiepunt bleek gewoon te ambitieus voor mijn hart.

De goesting was té groot, mijn nieuwe gevoel té fragiel.

Mocht dit actiepunt mislukken, het zou mij letterlijk vernietigen. Het klinkt dramatisch maar zo voelde het aan toen ik het uitsprak tegen Silvia. Eindelijk was die droom terug van onder de laag stof uit gehaald. De droom die zo dicht bij mij lag. Ik was niet klaar om die meteen voor de leeuwen te gooien. Het moest nog consolideren, ruimte krijgen om te groeien. Het was nog niet bestand tegen mogelijke afwijzingen of kritiek.

En van zodra je je gevoel benoemt, het een plaats geeft en hierdoor loslaat, ontstaat er instant nieuwe ruimte.

En die ruimte, die werd even instant gevuld met een nieuw idee. 

En dát idee. Dat gaan jullie kunnen mee beleven. Wie weet inspireert het jullie, wie weet comforteert het jullie in bepaalde zoektochten, wie weet maakt het iets wakker.

Want ik ga spreken, schrijven, documenteren en beleven voor Pop-Up Onderneming.

De Pop-Up Reporter is geboren. Horen jullie het trompetgeschal ook?

Ik heb geen idee wat ik ga doen. Hoe ik het ga doen. Via welke kanalen. No clue. En dat geeft me hoegenaamd geen stress, alleen maar goesting.

Jullie gaan mij leren kennen. In energierijke én angstige tijden. De ene keer als wereldveroveraar, de andere keer heel kwetsbaar. Ook mijn lieve collega’s komen aan bod. Elk op hun eigenzinnige manier. Want het zijn stuk voor stuk getalenteerde powerhouses die in hun eigen zachte vastberadenheid, ondernemerschap aan authenticiteit koppelen.

Zoiets schoons moogt ge de wereld feitelijk niet onthouden.

Mijn goesting bulkt zo hard dat ik er tijdens mijn wekenlange studeer-conclaaf over moet schrijven. Het is het enige compromis dat ik maak met mezelf, op een week van mijn examen. Alsof die energie even een ventiel nodig heeft.

Zo. Dit was ’em. De teaser.

Ik hoor super graag wat jullie er van denken. Zijn er dingen die jullie absoluut willen te weten komen over de Pop-Up Onderneming?

Ik zei je toch dat 2017 ons jaar ging zijn…

Men vroeg mij onlangs een brief te schrijven. Aan mezelf. Een brief vanuit de toekomst. Back to the future as you will. Ik heb hem hardop gelezen, aan de groep mensen met dezelfde opdracht. Ik kan hem helaas niet aan iedereen voorlezen, dus doe ik het zo maar.

Hier zitten we dan.

Twee jaar nadat we die ene relatie hebben stopgezet, gevolgd door enkele onverwacht zware maanden. Anderhalf jaar nadat we besloten dat onze toekomst na 10 jaar hard werken niet langer bij die ene werkgever lag.

Anderhalf jaar nadat we uit die gouden kooi stapten en met een klein hartje voor ondernemerschap kozen. En voor authenticiteit, als kers op de taart.

Één jaar nadat we eerst de diagnose van bijnieruitputting kregen, gevolgd door een veel hardere diagnose van vergevorderde leaky gut.

En ook anderhalf jaar nadat we de man van ons leven hebben ontmoet. En wat was die liefde cruciaal om niet kopje onder te gaan onder alle fysieke, emotionele, mentale en spirituele pijn.

Een goede pijn, achteraf bekeken. Desalniettemin een échte, tastbare pijn.

Ik kan het mooi opdelen in één jaar afscheid, pijn helen en verwerking — gevolgd door een jaar van zoeken, wroeten én vinden. Één van de coaching begeleiders zei het nog: “Ik heb je zien afzien, zoeken en nu zie ik je werkelijk transformeren. Je zal zien, het wordt fantastisch.

Wat ben ik blij dat we naast de opleiding Inspirerend Coachen en Trainer Hormoonfactor, ook het traject Pop-up Onderneming erbij gepropt hebben. Proppen was het wel, agenda volledig overbelast in die eerste maanden na ons afscheid van het bedienden leven. En toch wisten we dat het een momentum was, eentje die we wouden nemen. En gelijk hadden we.

Ik herinner ons volledig verward gestart te zijn aan de workshops. Onze doelvraag was immers: “Wat ga ik in hemelsnaam in de wereld zetten als startende ondernemer? “

Hoe ga ik mezelf niet te laag inschalen en durven om écht in mijn volle potentieel te staan?

Onze missie, “zorgen voor anderen door ze te leren hoe ze beter voor zichzelf kunnen zorgen”, dekte zo’n grote lading -hallo creatieve generalist- dat het meteen ook dé valkuil werd van het komende jaar.

Die eerste sessies waren wroeten, weet je het nog? Met een krop in de keel onsamenhangend en overdonderd proberen uit te spreken wat er allemaal op ons hart lag.

Die authenticiteit naar de wereld toe, die hadden we al ontwikkeld. Maar authentiek met onszelf zijn én een onderneming hierop bouwen, dat bleek toch andere koek.

  • We hebben geleerd de strever meer te laten “zakken”, die hoeft niet meer zo prominent om aandacht te vragen.
  • Vertragen hebben we geleerd, en kleine haalbare stappen nemen.
  • We hebben geleerd om over energieverdeling na te denken.
  • We weten nu wat ons referentiekader is waaraan we elk idee of elke aanbieding aftoetsen.

Door te vertragen en minder te streven, werken we ook minder hard. Werken met een grote “W”. Minder hard werken is meer toelaten. Minder forceren, meer op je af laten komen.

Minder willen regisseren, meer amor fati.

Ik ben trots op onze coachingpraktijk en zo dankbaar voor de resultaten die onze coachees hebben geboekt rond levensstijl en persoonlijke ontwikkeling, ze doen dat toch goed hé. Die hipster coaching ruimte is ook wel af, die brengt onze sassy persoonlijkheid écht naar boven.

Het marketing en creatieve gedeelte rond het opzetten van de website, Facebook pagina, Instagram, blogs en vlogs, dat was toch echt een super leuke periode. Alles vormgeven wat in dat hart zat. De adrenaline rush telkens we live gingen met een social media kanaal, dat was toch kicken! Niet altijd goed voor die bijnieren dus regelmatig prikkelvrije dagen en even regelmatige slaap en ademhalingsoefeningen bleven broodnodig om die piekmomenten te compenseren.

En hoe leuk is het dat we die key note gegeven hebben op And& afgelopen mei? Leuven als innovatiestad, net op het moment dat wij aan onze eigenzinnige weg aan het timmeren waren. Op naar die TED Talk!

Bijzonder toch, hoe zelf-leiderschap evenzeer naar de oppervlakte komt in keuzes rond voeding, beweging en stress-reductie? Hoe een (schijnbaar) kleine stap in één van deze thema’s, telkens weer lef vraagt van iemand en de return on investment bijna onmiddellijk merkbaar is? We hebben onze onderneming niet voor niets “No Guts No Glory” genoemd…

Daarom zijn die workshops ook leuk. Één gesprek, één workshop, één ontbijttip, één wist-je-dat’je, is voldoende om een positieve impact te hebben.

We hebben mooi ingezien dat wanneer we mensen willen veranderen, zelfs met de beste intenties, het eigenlijk om ons ego gaat.

Verwachtingen hebben rond de resultaten die we willen boeken met klanten, gaat om ons ego. Zo lang we gewoon geven wat we in ons hebben en waar we van denken dat het juist is, gaan we een positieve impact hebben. Het gaat ons niet meer om de hele wereld te veranderen. We hebben afgelopen jaar genoeg kunnen getuige zijn van mensen die kleine triggers op hun traject meenemen en soms pas maanden later een bepaalde stap zetten. En of dat nu in onze richting ging of niet, we waren sowieso in onze missie geslaagd.

Wat genieten we nu van het leven zeg. Ons leven indelend zoals de prioriteiten zich op dat moment stellen: zelf-ontwikkeling, business opzetten, kinderen opvoeden etc. Door naar onze waarden en talenten te leven, vinden we telkens weer een manier om alles hieraan af te toetsen en in te passen. Lifestyle design maakt ons gelukkig.

Een soort van lean & agile approach on life.

En hoe gelukkig worden we door dit te valoriseren met onze inzet om mensen beter voor zichzelf te laten zorgen?

We hebben veel geleerd. We hebben veel dingen gedaan, ondanks we steeds vreesden dat het niet genoeg zou zijn.

En we verdienen er onze boterham mee, of die boterham nu de ene keer dikker belegd is dan de andere. In ons geval hoop ik dat we zo vaak mogelijk een glutenvrije toast met een gepocheerd ei, avocado en zalm kunnen verorberen. En wanneer er enkel een rijstwafel met hummus af kan, genieten we daar even hard van.

Sassy, 8 november 2018.

About reading and how we should all look for our energy providers.
f3d39-1w3toagngmtx_o5b1bqat1a.jpeg

Photo by

Karim Ghantous

on 

Unsplash

Normally, I don’t do New Year’s resolutions.

But this year, I committed myself to reading more books. It’s what I did all childhood long, youth movements didn’t interest me nor did climbing in trees or riding my bike.

“The man who does not read has no advantage over the man who cannot read.” — Mark Twain

Along the way of life happening, I forgot about it. And since some years, I realized I missed it. So I went to the annual Book Fair in Antwerp for the past three years, feeling like a kid in a candy store and bought the most awesome books. To confront myself afterwards by concluding the books were sadly devaluated to mere shelf decoration. Recognizable?

Now that I put this in a bigger perspective…My last blog post mentioned this information fomo. Collecting all these inspirational books, but not knowing when or how to start reading them, confirm that same effect.

So I decided to take action. Two important steps backed my promise to resuscitate the bookworm in me:

1. Getting my own Kindle.

My awesome man surprised me with this Kindle Paperwhite. It doesn’t make you read these books on those dusty shelves. You still have to do this yourself.

Buying a Kindle doesn’t make you win in life, I‘m well aware.

But do you know what it does though?

It creates availability. And availability helps when creating new habits.

The device is barely heavier than an iPhone and with the shopper I carry around, I can easily grab for it when in waiting rooms, when you have these otherwise lost 15 minutes between appointments or when you meet with someone who’s unfortunately not as punctual as you would like it to be. But it’s not the ‘time gap filling’ aspect I’m endorsing.

It’s the fact that every time you read a page, even if it’s just one, you create progress.

So by creating the habit to take the Kindle with you wherever you go, you increase the probability you’ll make progress.

It creates comfort. And comfort lowers barriers.

For instance: its background light automatically adapts to the context you’re in. You don’t need a bedroom light, the sun doesn’t blind you anymore or reflects on your pages. And it remembers where you left off or let’s be honest: fell asleep.

The fact that e-readers add intelligence to the process of reading, lowers the barrier to integrate reading in your life.

Confession on the side: that’s also how Amazon entered my life, getting those e-books on my reader. A whole new world. (and yes, I’m hearing that awesome theme song from Aladdin. It was big in the nineties, you know.).

Side effect of starting with specifically a Kindle while living in Flanders, Belgium.

Since some months, I’ve gotten mighty frustrated on the fact that bol.com concluded they wanted a part of that world domination Amazon is going for. By consequence there are very little Dutch written e-books available on Kindle, unless you buy the e-reader they exclusively integrate with and take a subscription. I mean, seriously. Having to buy new hardware for the same purpose, that’s so 2000's. It’s annoying me so much I was actually considering buying that bloody Kobo-thing to get to my Dutch e-books. But it just goes so hard against my nature: spending money on an apparel I‘m bottomline already using, to end up with an inefficient system of two e-readers.

As a Dutch native, reading works of Dutch authors translated to English on a Kindle is like a rod on a pig. It’s just not right.

So for the time being, I’ll burn a candle and hope there is a God of Books, listening to my prayers. As for you: take this in consideration when you’d like to invest in an e-reader.

2. Subscribing to Goodreads.

It’s a very nice platform: you can follow your friends on it (I like to see what my friends like to read), create “want to read” shelves and most importantly: read honest reviews.

By filling in the ‘Reading Challenge’, I’d installed a kind of soft monitor without any push notifications or follow-up. I didn’t know how to make an estimate so I put the bar interestingly high: twelve books in as many months.

22db4-11hrlid6snbx34kcwdi-6oq.png

how my landing page of Goodreads looks like

And the beauty of Goodreads is: contributing. After finishing a book, I really feel it’s important to have my review done for two reasons:

  • I learned so much from other reviews and every opinion counts.
  • Since there’s this reading challenge, I like consolidating this achievement in a review. Measuring progress brings me joy.

It takes literally 5 minutes and you get to share your opinion on a platform which is valued by every reader.

How did I manage so far?

I’m honestly satisfied with the result (like Gaga, I live for the applause): I’ve already finished 9 books this year and yes, we are September. Right on track. I admit there was a huge maneuver during summer but who’s judging.

I’m happy with how I approached my wish to bring reading in my life again. If you have questions or you want to share something on that topic, feel free to reach out.

Should we all start reading now?

I notice many people don’t seem to get to that point to find or make time for reading. Work consumes us at least 5 days a week, after that you’re supposed to do laundry, going to the groceries store and seeing your friends. The rat race is real.

Throw some extra kids on top and it seems you’re screwed for your me-time. And should there be a tiny bit of me-time, which option to choose? Hesitating between reading books, getting a coffee in that hipster bar you’ve always wanted to visit, de-cluttering your clothes, having a manicure done, going to the hairdresser — all these ideas and you know you’ll probably end up sleeping on the couch or going back to household chores. I’m not trying to be funny here, I honestly believe the parenting struggle is real.

But I don’t think it’s about cramming your already insane agenda and throwing another recurrent task on the pile. It’s about reflecting on what brings you joy and what doesn’t.

Instead of pumping extra pressure in your daily life, get a grip on what gives you energy.

So, what are your energy providers?

I regularly ask myself: what activities or people give me energy? In this exercise, I tend to break down the word ‘energy’ in 4 sub-levels to get more concrete answers:

  • physical energy (healthy)
  • mental energy (focus & resilience)
  • emotional energy (happy)
  • spiritual energy (purpose)

Some examples. For me, reading helps me develop my purpose and contributes to my focus and resilience. Meeting up with certain friends, makes me happy and creates resilience. Using a planner, gives me focus.

  1. Find out what makes you tick. Who or what gives you a boost, who or what brings a smile on your face, when do you feel lighter and happier? Note it somewhere and use that shortlist as a handle to prioritize the right things.
  2. Start small. Start with consciously choosing for your you-time 5 minutes per day or per week, start at your own pace. Nobody’s expecting anything, so don’t start expecting things from yourself.

Remember, every page, every minute, every step you take is progress.

And trust me, once you know what you’d like to prioritize, you will create an addiction: the compelling thought of wanting more of that good stuff that gives you energy.

Step by step, even if it takes months or longer, you’ll organize your life around what makes you happy.

Remember the certain friends that I loved meeting with? They’ve become my best friends. I didn’t exclude or cut off people, my circle just got reorganized organically.

You could do the opposite exercise and analyze what or who is consuming your energy, to eventually cut them out of your life (and agenda). But I believe the quickest and maybe biggest win is in focussing on the positive, on the good.

Where focus goes, energy flows. — Tony Robbins.

Let me know if this approach works for you, I love to get inspired by other people’s paths to happiness.

Sassy

Legacy is greater than currency.
6dd87-1w1xqkm1qshtrjwqbxhdf6a.jpeg

picture by Simone Acquaroli — Italy

- Gary Vaynerchuk

I’m always looking for inspiration.

My social media profile has evolved from an 80’s-kid looking to match up with the apparent amazing life my friends seemingly had by sharing their magnificent travels and perfect relationships - to using Facebook, LinkedIn and Instagram to the benefit of getting inspired by others who found their own insights on life, on business, on consciousness, on society, on food, on health.

Name it, I’ll read it.

Of course, although I’m proud of this evolution, I don’t deny my pitfall of having this drive for self-development. I end over-triggered, getting addicted to learning new stuff and feeling tired.

Two consequences:

  1. Discovering a new type of fomo. Inspiration fomo. What’s out there for me? What could make my life better, more meaningful?
  2. I don’t check my phone for likes. But I’m looking for someone to give one to. Different intention, same agitation.
  3. You know when you get too much ice cream in one bite, it gets you this brain freeze? Well, I experienced that dealing with a bulk of information at once, creates an action paralysis. Your brain is trying to digest such a portion of mind food, the food is actually not being converted properly into fuel.

So, intuitively I started (re-)reaching out to inspiring people who call to action. People like human guinea pig Tim Ferris, the empowering-the-Rock-type-of-coach Tony Robbins and also Felonius-Gru-high-on-life-type-of-hustler Gary Vaynerchuk(I adore sweet funny Gru by the way).

Books, documentaries, podcasts, vlogs. I was looking for something or someone that could help me get out of this “deer in the headlights”-phase.

Gary first came across to me as a loud, over-enthusiastic self-made man. Living the American Dream. More like demanding it actually. He would not rest before he reached the world with his perspective on business and life. I needed some time to really grasp him, to understand his true intention. And then, it happened.

Like lightning he struck me. Not it, he.

I randomly (or not. #intuition), opened one of his YouTube episodes called “Document, Don’t Create”. (I do admit, he had a small advantage name dropping Queen B and King James in the first 20 seconds.)But he did call me out. It’s like he went all in and called my bluff.

“Enough listening, start doing shit. … The game has changed. … Don’t be scared to be multi-dimensional. You’re not unfocused. Nobody in this world should define who you are. You can be so many things.” — Gary V.

Pumping out content about the process rather than about the result, has become the new currency.

You need to be thinking about documenting, more than you need to be thinking about creating. … I think it’s much smarter for you to talk to the world about your process of going through this, than the advice you think you should be giving them.” — Gary V.

Just when I was about to give my classic “Hallelujah!” shout out, it dawned on me.

I don’t have to be just a supporter on the sideline. I can participate in this.

I changed my life drastically over the past year, paired with not so light decisions. But most of all paired with new adventures to come, that still scare the socks of my feet. Type of adventures that can only happen once at this pace, with this intensity. So why not share my journey with the world and have fun while at it?

If there is one person out there who gets inspired by my drive, comforted by my failures or called to action by my leaps of faith — wouldn’t that be the essence of what brings me joy?

This combined with putting my talents, values and passion into use, wouldn’t I flourish more than ever?

  • I’ve always claimed I would die happy knowing I’ve made a positive impact on as many people as possible.
  • I’m a word wizard and story teller. Not the marketing kind. More the visual, plastic kind. To create the right image in people’s thoughts, with all the nuances, details, ties and bows. Because imagination, means everything to me.
  • I don’t sell, I share because I really care. My friends know me for my honesty, my resilience and authenticity. Whenever I’m procrastinating on something I need to do, I’ll realize something’s not feeling right. I’ll know I’m probably not being 100% true to myself and my values.
  • And I sure do love my podium. Whether it’s through writing, through talking or re-posting. Because it feels egoistic to not share things or insights knowing it might help others out.

It all seems pretty structured now I read what I just wrote. Writing clearly gives structure to my thoughts. Self-coaching as you will. The feels are different from the looks though. It feels like I’ve put myself out there. Feeling vulnerable.

Also, I might have put into place another piece to my puzzle. Because since I’ve seen this video, I can’t stop thinking about my answer when people asked me as a kid: “What do you want to be when you grow up?”.

“Journalist.”, I said.

I ended up studying Architecture, starting as a Recruiter and pursuing a corporate career for 12 years. How? Life happened.

Maybe if someone would’ve asked: “Who do you want to become when you grow up”, things might have turned out differently.

But then again: “Que sera, sera”.

Sassy.

Homework.
ebd9f-1x2gud6bhnjkf7ac4uewg5q.jpeg

Picture by Roman Mager

September means back to school. Also for 35 year olds. No wrapping class books in brown paper, but still some homework to be done. During our last mastery training in June, our coaching sensei -my words-Jef asked us to write down what coaching meant for us.

Good question. Although coaching isn’t about good questions, this one did trigger my already overloaded brain.

Since I love to write, I automatically opened Medium instead of a Word document. And somehow, I started in English, although our training is a Dutch native course. But 2017 is kinda about starting to do things my way: authentic, sassy, honest and sometimes, in the margin of expectations.

So, why leave the fun path I’m on?

To define what coaching is for me, I remembered the questions and expectations I had when I started the training in January of this year:

Colleagues tend to approach me as their confidant. How do I guide and advise them better where as now, after a good cry-out (or shout-out) they go away with some good advice (honestly, it’s really good) and return a couple of weeks later, without having taken any of my advice in consideration, without having taken any action and with an extra bucket load of frustrations?

After 12 inspiring training sessions, I realized coaching is not about solving problems or showing expertise.

It’s about re-programming your own mindset as a person.

You could be a coach professionally after this training, but it’s the coaching approach on life that really matters by:

  1. having a genuine interest in whomever you encounter, I’m not just talking about respecting people. I’m talking about really being excited to get to know what’s in people’s hearts and minds
  2. leaving your ego behind by not trying to solve the problems or questions the coachee has nor by craving for that satisfying Aha-Erlebnis or Eureka moment — let them do the work
  3. not being so hard on yourself as a coach by expecting to conduct flawless sessions — perfection creates pressure
  4. daring to show a little tough love on your coachee, by not handling them as fragile puppies — the rest of the world sure doesn’t
  5. daring to show yourself, by not withholding your opinions or your emotions — speak up and don’t have your brain preoccupied with your own thoughts. Remember, it’s about them, not you.

In conclusion: it’s not about you.

Coaching is about showing some real love and honestly caring for the other by listening, countering, confronting, showing your authentic self and connecting.

This last word may even be the grand synthesis: connecting by authenticity and vulnerability. Show your true self, care for people and they will reciprocate.

Sure, I learned some techniques not to get stuck in some empathic talk show, the target after all is growth. And growth only comes where there’s challenge and the will to commit. And I can assure you, I had to grow some serious balls to dare to challenge coachees I’ve never met before, let alone making sure they would be committed to action.

Last month I focused on defining my personal mission and now, I see it all the time, in my heart and in my brain. With sparkles, glitters and a touch of pink. (did I mention I’m a visual thinker yet?).

I want to take care of people, by inspiring and teaching them how they can take care of themselves.

It’s nice to see how I intuitively take decisions without seeing the bigger picture and now putting another piece of the puzzle in place, triggered by a homework question by a sensei. See, I might have not exaggerated in the first paragraph after all.

Sassy.

Patience. A virtue, not a talent.

Thirty seconds after the diagnosis, I was already planning my approach on getting better. Live, in the doctor’s office.

“Okay, I got this. I’ll start with nutrition, maybe combined with some physical training too.”

Apparently, I forgot how to use my inside voice — he immediately replied: “yes, food patterns substantially help the recovery of your exhausted organs. But it’s not a good idea to change a lot right now. Not even food habits. You’ll only create more stress for yourself.”

He totally made sense.

I feel pressure with every idea that pops up in my sassy brain. He also must have noticed I wasn’t really considering being passive. So, he gave me some quotes to chew on and launched a small suggestion, knowing I’d pick it up…a scientific book on food and the effects on health: The Food Hourglass. He also added something about “not following this like a mantra”.

Tough challenge when you’re a black & white gal.

And so, it was purchased on Kindle. That same day. Getting some serious tan the following days, while discovering this amazing book — I felt like I was winning in life. But wait.

Shouldn’t I be TKO in bed, not being able to work and feeling sad? Am I really that sick?

And every time I get that invincible feeling again for about ten minutes, the energy drops. Hard. I’m writing this post while thinking how awfully tired I am. A tiredness that feels like I’ve been awake for 24 hours, when it’s only 8pm. I dragged myself upstairs, put music on and started writing.

You know why?

  • Because writing gives me mental energy.
  • Because my highest goal in life is having a positive impact on as many people as possible.
  • Because I have so many thoughts, I need to write them out of my system. In my Day One or in a blog post.
  • Because I love love LOVE to write, since I was a child.
  • Because I think there is a huge need for vulnerability on social media.

You see, I didn’t even try to avoid consecutive use of “because”. Because sometimes, perfection is out of place.

Feeling energized but being overruled by an elevated heart rate, tense jaws and a continuously sour throat, I’m going XOXO on you.

Woman down.

I’ve been in pain for months. Daily stomach and back ache, with a increasing energy deficiency. Two weeks ago, when I couldn’t get out of bed on a Saturday until 2 pm, I realized between some proper cry sessions: it feels like my body is exhausted and sick. Worn out. Kaputt.

I believe energy consists of mental, emotional and physical energy.

I feel like I’m now recovering from some heavy years, emotionally and mentally. Which gives me new energy in a way I haven’t felt since 2010. Yes, that long. But it feels like my body can’t follow my mental pace. I went to doctors, I took meds, I got treated for my back, I took supplements. And it felt like nothing actually worked on a long term. Some meds actually made me sicker. Apparently, this has to do with me being Yin deficient. First time I ever heard of this term, knowing me I’ll be plunging into Oriental medicine soon.

My BFF referred a doctor. Maybe he could help me out with this strange combo of energy loss and digestive problems. Well, he did.

Adrenal fatigue. And a serious case of sick guts. Caused by chronic level of stress. My adrenal glands gave up on me. And my intestines are following the equal path. FML.

I’m still trying to accept what happened and what is still happening. I am relieved. But even more, I feel sad. Really sad. And tired. And vulnerable. And confused. I feel like I tripped and fell, looking around for someone to tell me what to do now. What’s the planning? What should I do first? How should I do things now? Taking care of myself is the advice I’m preparing to receive from 95% of the caring people I have in my life. But how do you do that? How do I know what my body needs in order to get better? And why is it, that even this thought is creating pressure?

I still have real positive energy running through my mental and emotional veins.

I’m not feeling sad for myself. I’m still working, enjoying the sun and functioning at this time. But I have to admit, I received a serious bitch slap from my own body.

In two weeks, I’ll get more result on the intestine issues. Leaky gut or chronic infections, the level of sickness will hopefully be determined by then. Fingers crossed. In the mean time, I’m taking an interesting combo of biological supplements.

I believe in a holistic approach in everything I take on in life.

I believe my cure lies in:

  • creating mental resilience
  • getting physically stronger
  • setting up an adapted nutrition plan

I also believe I will succeed. I will learn. I will get healthy. And wiser :)

But just not yet. Just for now, I’d like to wave my white sassy flag. Is that okay?