Posts tagged Self Improvement
Hoe pijn hebben voor mij nooit gelijk staat aan spijt hebben.

Kijk voor je dit leest, bovenstaande kortfilm. Of negeer mijn advies en lees lekker door.

Niemand wil deze persoon zijn, obviously.
En toch ben ik er zeker van dat velen zich zo voelen, terwijl hun omgeving zegt dat ze geen redenen hebben om zich zo te voelen.

“Je moet niet aan het leven willen ontsnappen, iedereen moet toch dingen doen die niet altijd even leuk zijn. Ge hebt het toch goed?”
“Alleen leuke dingen willen doen is escapisme, dat is voor mensen die op een wolk zitten of zich buiten de maatschappij zetten.”
“Je moet wel realistisch zijn hé, wie gaat die levensstijl van jou anders betalen?”

Een alternatieve formulering die niemand durft uitspreken is: 
“Met welk recht zou jij willen een leven leiden dat super leuk is? En wij dan?”

We houden er een bepaalde visie op na, op wat je in het leven zou moeten doen.

Helaas is een instandhouding van een stilzwijgend gemeenschappelijk akkoord rond wat succesvol leven is, één van de zuivere vormen van ego. En laat ego nu eens bij-zon-der fragiel zijn.

Dat ego moet namelijk worden in stand gehouden, door alle mogelijke externe context factoren. Ja, ik noem hier ook mensen context factoren. Want indien die instandhouding niet gebeurt, dan zou het wel eens kunnen dat je inziet dat je al die tijd een luchtbel gecreëerd hebt. Jouw zuivere, weliswaar zelf gecreëerde, fundamenten zouden op hun grondvesten daveren.

Stel je voor dat je merkt dat je het leven hebt geleid dat niet écht van jou was, maar van de gemene deler waarmee je je hebt omringd. Hallo identiteitscrisis.

Wat die stemmen rondom jou dus écht bedoelen:

“Ik voel me bedreigd bij de gedachte dat jij zou durven gaan voor een leuk leven. Want dan zou mijn invulling ervan wel eens van minder betekenis kunnen zijn. Of van minder status. En dat pik ik niet.”

De gekende status quo wordt uitgedaagd, waarden en vooral normen worden in vraag gesteld. En dat vindt niemand prettig. Dat komt te dichtbij. En wat dichtbij komt, gaan we snel afbreken.

In de kiem smoren, zodat elke vorm van rebellie onderdrukt wordt en de geijkte kalmte - gebaseerd op eigen opgestelde normen rond wat succesvol leven is- kan bewaard worden.

I’ve been there. En ik heb doorgezet, met casualties of war als gevolg. Gevolgen die ik hoegenaamd niet in mijn forecast had gezet.

Na de mislukte pogingen van enkelen om me in het gareel te houden, kwam namelijk de stilte. De oorverdovende stilte van vrienden die mij overnight, uit hun leven hebben geschrapt. Als een onmiddellijk uitvoerbaar vonnis. Afwijzing in haar zuiverste vorm.

Oorverdovend omdat in die ongeziene stilte zware, eenzijdige oordelen werden geveld over mij waar men niet eens de moeite deed om ze met mij te delen. Wel met anderen. Natuurlijk. Met anderen die wél nog meewerkten aan de instandhouding van hun status.

De jarenlange vriendschap had gek genoeg geen recht van spreken, want het kwam te dichtbij.

Ik had er al eerder over geschreven, over hoe de constellatie mensen rondom mij mee ging shiften tijdens mijn verandering. En hoe dankbaar ik ben dat dit moeiteloos is gebeurd. Ik heb als het ware een roetfilter geïnstalleerd en nu heb ik een -als het ware milieuvriendelijke- groep van mensen die mij steunen, durven in vraag stellen en waar ik niet het gevoel heb dat ik “mee moet doen”. Dat is zó leuk.

Ik heb geen nieuwe context gecreëerd die in stand moet gehouden worden, ik heb een omgeving waar het echt oké is om het niet eens te zijn. Hell, om dingen vaak niet eens te begrijpen van elkaar. Maar er wordt wel over gepraat, er wordt gedeeld en er wordt geconfronteerd. En dus per definitie gewaardeerd.

Ondanks ik elke dag dankbaar ben voor die vrienden, heb ik evenveel hartzeer van diegenen die er niet meer willen zijn. Hartzeer om diegenen die gekozen hebben om mij op hún speelplaats uit het groepje te gooien.

Het is niet de afwijzing an sich waar ik het moeilijk mee heb. Ik dacht gewoon dat vriendschap betekende dat een levenskeuze, laat staan een job keuze, nooit zou betekenen dat je niet meer de moeite waard zou zijn.

Ik heb hard gewerkt om het los te laten. Om dat recht van antwoord niet meer te willen opeisen. Om een welgemeende mentale fuck you te geven en verder te gaan met mijn leven. Nu wíl ik het niet meer los laten. Het doet pijn en zo is het. Er stoer over doen heeft geen zin, geen “beter kwijt dan rijk” uitspraken meer. Het heeft me voor geen meter geholpen in het proces.

Ik heb mezelf de permissie gegeven om hier van af te zien. En er regelmatiger dan ik zou willen aan te denken, met of zonder tranen. Want dat is wie ik ben.

Het duidt des te meer op de waarde die ik hecht aan die vriendschappen. Ik heb al die jaren veel liefde gegeven en helaas heb ik niet in de hand welke opschortende voorwaarden anderen wensen te koppelen aan hun liefde.

En nog altijd, met deze én andere pijn die gepaard gaat in mijn keuze om mijn leven op mijn manier te leiden, heb ik geen seconde spijt.

Mijn pad is niet helder, mijn hoofd en mijn hart aligneren nog altijd niet consequent. Maar jongens, wat vind ik mijn eigen leven leiden leuk. Dat pakt niemand mij af. Je kan er zelfs deel van uitmaken, indien je het aandurft.

Do try this at home.

Durf eens je eigen leven in handen te nemen. Leg het eens allemaal op tafel en durf benoemen wat er ligt. Begin gewoon met kijken. En vragen te stellen. Low key. Voor jezelf. In stilte. Geen grote beslissingen, gewoon even het prut uit uw ogen halen. Want die stap alleen al vergt moed. Durf het eens.

Disclaimer: het zal je niet ongevoelig laten.

Jezelf niet bullshitten en eens dingen benoemen, dat doet iets met een mens. En ook daar zal je door geraken. En ook daar zal je de nodige moed voor vinden. Want moed genereert verse moed. Wie één stap durft te zetten, verzamelt in diezelfde stap moed om een volgend stap te zetten. Kan je je inbeelden dat je net als een baby, vol verwondering stapje voor stapje zet? Op jouw tempo? Het kan. Echt, het kan.

Gebruik mij maar op die dagen waar jouw brein zorgt voor hartruis, ik luister graag. Of we nu bevriend zijn of niet.

En laat me vooral weten hoe eigen keuzes maken, je vergaat. 
Voor wie het wil, ik ben er. Soms is dat ook al iets.

De dag dat het licht terug aan ging.
09bfb-1u_ejpicf9svqqlqmf5l-eq.jpeg

Photo by

Gerome Viavant

on 

Unsplash

9 maart 2016. De elektriciteit valt uit. Meteen iemand gebeld, van thuis uit proberen werken met verkleumde vingers. De hoofdzekering wordt vervangen, wellicht zijn er vochtproblemen. Drie elektriciens heb ik opgeroepen, met elk zeer uiteenlopende stijlen. Van apatisch tot een niveau van arrogantie waar zelfs de president van de VS van terug zou deinzen. Van een beetje rondkijken en schouders optrekken, tot losweg tienduizenden euro’s inschatten zonder één analyse. Waarbij ze de helft van mijn gelijkvloers zouden moeten afbreken en zo. De verzekeringsmakelaar bellen en oprecht het gevoel hebben dat je naar de duvel gestuurd wordt met je verhaal.

Ik was toen niet op een goede plaats in mijn leven, dat is het minste wat je kan zeggen.

Ik voelde me bijzonder eenzaam, met een gigantische druk. Alsof ik de wereld alleen moest torsen.

Geen goede uitvalspositie om pragmatisch het projectmanagement van een elektriciteitsprobleem aan te pakken.

7 januari 2018. Ik kan niet gaan slapen, ik ben te nerveus. Want ik heb eerder hulp gevraagd aan mijn liefste man om mijn huis terug op poten te krijgen. Ik heb gevraagd of hij de energie kon vinden om een elektricien te kiezen, en met die mens te praten. En wie weet, om zelfs iets te herstellen of zo. Morgen is het zover. Alles is verplaatst in huis, de kelder is vrij gemaakt en ik ben mentaal voorbereid op meer dan een week niet kunnen koken. Of een frigo-inhoud die zal moeten getransfereerd worden. De gedachte dat (inmiddels onze) keuken zou gestript zijn, dat het hier een werf zou zijn, maakt me poepnerveus.

8 januari 2018. Ik spring uit bed en maak me conveniently snel klaar om zoals op elke maandag, met opa naar de supermarkt te gaan. Ik kan niet sneller in die ochtendfile richting Brussel gaan staan. Op de terugweg bel ik met een klein hartje naar het thuisfront. Of het huis nog recht staat en zo. Mijn man zit boven met de kinderboerderij, zoals hij het noemt. Bestaande uit een schichtige kat en een overprikkelde chihuahua van dewelke ik misschien beter stembanden had laten wegnemen in plaats van zijn testosteronproductie stop te zetten. Hij is met hen naar boven gevlucht, weg van het boren en zagen. Mijn hart krimpt nog meer in elkaar. “Wat een chaos, en hoeveel gaat dat kosten? En wat als die nu zegt dat het hele huis met haken en ogen aan elkaar hangt? Oh Jezus.”

Toegekomen met onze eigen supermarkt inkopen, gewapend met een cadeautje voor mijn man als dank voor zijn hulp, zie ik twee werkmannen opkijken. Elk een nieuwe kabel aan het strippen. De gelijkvloers is overstelpt met meer gereedschapsboxen dan mijn man ooit bij elkaar zou kunnen dromen. Ze lijken kalm. Alsof er geen drama’s afspelen. Eentje is de stille, de andere is gelukkig uit het babbelend soort hout gesneden. Ik kijk rond. En ik zie mijn keuken nog altijd staan. Ze zullen nog aan het analyseren zijn, bedenk ik mij.

“Komt goed mevrouw.” Ik stamel een half z’n gat “Ah is dat zo?” en begin naarstig de frigo te vullen. “Vandaag gaan we alvast de verlengkabels kunnen verwijderen.” Ik stop met de frigo te vullen en probeer binnen te pakken wat hij net zei. “Morgen gaan we dan aan het keukenblok nog de nieuwe bekabeling tot aan de stopcontacten van die zijde trekken en dan zijn we klaar. De aannemer kan dan wat gaten vullen en plakken en dan is alles proper in orde. En veilig.”

Zo. Hèhè.

Eerste gedachte? Ik ben een kalf. Een 35-jarig dom kalf.

Heb ik twee jaren gepanikeerd voor dit? Voor iets dat wellicht na twee mandagen in orde is? Wat voor een olifant heb ik gecreëerd op die tijd zeg. Hoe onhaalbaar heb ik het gemaakt. Hoeveel onderhuidse stress heb ik al die tijd gehad, van die kabels, van de onveilige situatie, van de schaamte om mensen te ontvangen.

Het doet me denken aan een filmpje dat Silvia enkele dagen geleden heeft gestuurd in onze Pop-Up Onderneming groep: “Waarde van onze innerlijke criticus”. Ik ben dit stuk dan ook beginnen schrijven omdat ik alleen in mijn kabelvrije keuken stond en dacht: “Shit Sandra. Ge hebt hier echt wel onnodig veel stress gecreëerd voor jezelf.”

Terwijl ik schrijf, valt er een bijkomend inzicht binnen.

Niet enkel heb ik me twee jaar laten leiden door overtuigingen van minderwaardigheid, eenzaamheid en machteloosheid. Ik reken mezelf er nu minstens even hard op af. Ik schakel traploos van de ene innerlijke saboteur naar de andere.

Het film fragment heeft me aan het denken gezet. Ik moet die innerlijke criticus niet de mond snoeren. Ik kan gewoon zeggen: “Oh hey, hier is een mening van mezelf en ik weet ondertussen dat ik mezelf niet de beste versie zal gunnen.” Zoals altijd heb ik geen idee hoe ik dit kan doen.

Hoe kan ik die lelijkaard omarmen en er naar kan luisteren, zonder hem met mezelf te vereenzelvigen.

Ik heb wat lessen genomen tijdens de Pop-Up Onderneming. De belangrijkste is: neem een stap. Zonder waarde oordeel over die stap. “Een” stap. Het boeit niet zo hard of het de juiste is. Of de stap groot of klein genoeg is.

Ik moet leren stappen zetten. Vreemd hé? Ik heb twaalf jaren lang stappen gezet op mijn job. En ik heb een studio gehuurd, een appartement gehuurd, een huis gekocht, relaties stopgezet. Mijn leven is doorspekt met stappen. Met actie.

En toch moet ik leren stappen zetten. Alleen.

Op het werk had ik mijn professionele kader. For better or for worse. In een relatie beslis je met twee, als het goed gaat. Wanneer het slecht gaat, kan je jaren alles alleen proberen oplossen, als een Brabants trekpaard. Of de stap zetten om de relatie te beëindigen. Ik denk dat ik heel lang het eerste heb gedaan. Ik herinner me letterlijk huilend zeggen tegen mijn man: “Ik kán niet meer beslissen. Ik krijg dingen niet meer opgelost, ik ben op. Ik krijg geen stap meer gezet.”

Heb ik mezelf de afgelopen jaren mentaal zo over de rekker getrokken dat mijn beslissingselastiek gesprongen is?

Ik wíl terug leren stappen zetten. Want elke stap is er eentje. En uit elke stap komt er weer iets: helderheid, stoppen, voortgaan, veranderen, feedback. En geen valse stapjes, om mezelf lekker in een rookgordijn te hullen. Zoals vinden dat ik nog opleidingen nodig heb, nog begeleiding nodig heb, hulp nodig heb.

Ik wil mezelf bevrijden van mijn verstarring. Van mijn mentale gevangenschap.

Waarin ik steeds dingen overdenk, diezelfde dingen groter maak, een oprechte angst ontwikkel en terug deins. Om mezelf dan keihard te veroordelen voor mijn passiviteit en bijgevolg schaamte mee te dragen als een loden bal.

En of het nu gaat om een loodgieter bellen (ja, die blijkt nu ook even nodig te zijn) of een workshop te organiseren met als thema één van de honderden dingen die ik te vertellen heb aan de wereld. Het maakt me al niet meer uit. 2018 zou het jaar van productie worden.

Het wordt dan bij deze ook gebombardeerd tot het jaar waarin ik leer mijn innerlijke saboteur met liefde te negeren.

Sandra.

Be-zin-t eer ge 2018 begint.
1cb9b-1etmgf9ypbq-ktdmbvs371w.jpeg

Photo by

Vince Van Grootel

Een mail van Annick Ottenburgs, HSP coach. Met enkele concrete vragen om 2017 in perspectief te plaatsen, en 2018 misschien al deels met een bepaalde focus te starten. We tekenen 4 januari 2018. Ik heb mijn Bose hoofdtelefoon opgezet, licht aangemoedigd door een klaarblijkelijke WOIII waar mijn man en zijn broer de wereld van moeten redden op PS4.

Wat wil ik behouden?

Ik wil de kracht behouden om beslissingen te nemen. Ik heb grote knopen doorgehakt op ongeveer elk vlak mogelijk, ik heb beslist om voor mezelf te kiezen en beslist om bewust los te laten.

Mijn vrienden en familie. Die zijn letterlijk levensnoodzakelijk voor mij. Frequentie boeit niet, intensiteit en oprechtheid des te meer.

Alsof zij een flexibel vangnet vormen terwijl ik over een koord de Grand Canyon van mijn leven probeer te oversteken.

Stapje voor stapje, met een klein hart, wetend dat ik beter niet naar achteren kijk. Een evenwichtsoefening, vertrouwend op mezelf, en op de mensen die mij graag zien. Ik hoop dat ik hetzelfde kan betekenen voor elk van hen.

Er is daar trouwens iets heel bijzonder gebeurd, in die vriendenkring van mij. Ik ben veranderd. Enfin, ik ben niet veranderd. Ik wás veranderd tijdens al die voorbije jaren. Nu ben ik terug naar de oorspronkelijke versie van mezelf aan het gaan. Old school blijkt ook trending dus valt dat even mee voor mijn hipster hart. Authentic is the new black.

Door terug te gaan naar mezelf, is er een onverwachte dynamiek ontstaan.

Mijn vriendenkring heeft zich organisch, naadloos en stilzwijgend aangepast. Zonder vervelende confrontaties, zonder expliciete acties. Heel gek vind ik dat. Zou de wet van aantrekkingskracht ook hier haar ding doen?

Wat wil ik meer?

Fysiek sterker worden. Mijn ziekte heeft mijn jaar gekapitaliseerd. Daarbij hoort helaas ook dat ik na 18 jaren basketbal in competitieverband en 2 jaren revalidatie, met een vreselijk anticlimax gevoel afscheid heb genomen van een deel van mijn identiteit.

Ik zou er een boek over kunnen schrijven, wat basketbal heeft gedaan met mij. Voor mij.

Ik kan er nog elk moment een krop van in de keel krijgen als ik denk aan de mooie seizoenen die ik mogen meemaken heb.

Van duizend naar nul in februari 2017 met een vreselijk hardnekkige ontsteking van ruggenwervels. Tegen de maand mei dacht ik een bijnieruitputting te kunnen bevechten met wat supplementen. Tegen de maand augustus kwam de lekkende darm diagnose en bleken naar de supermarkt gaan, of een trap opstappen een uitputtende ervaring geworden. Buiten adem thuis komen, duizelend neerploffen. Nachten van tien uren slaap trekken, om dan overdag toch nog een drietal uren bijslapen. De andere uren lag ik in de zetel, zonder de kracht om mij zelfs te kwaad te maken op de situatie. Gewoon liggen. Geen tv, geen boek. Douchen was een helse opdracht, het vergde alles van mij. Ik werk nog elke dag aan mijn genezing.

We zijn een jaar verder sinds de eerste crash symptomen. Volgende maand wil ik terug starten met trainen, spieren opbouwen. Bewegen lukt al even, mijn man moet al geen exit strategieën meer bedenken voor een rit met de auto van een half uur. Nu is het tijd om te zien of mijn lichaam meer aan kan. Terug een nieuwe grens opzoeken en zien wat dat doet. Mijn hart glimlacht bij de gedachte van een squat en deadlift.

Ik wil ook meer geven, meer bijdragen aan iedereen rond mij. Of ik me nu meer inzet voor familie of vrienden, of ik acties doe voor goede doelen.

De wereld is goed geweest voor mij al die jaren, ik wil terug geven. Omdat ik het kán. Omdat het mijn ziel deugd doet.

Wat wil ik minder?

Oh wat zou ik minder in mijn hoofd willen leven. Ik heb me mentaal afgejakkerd het afgelopen jaar. Ik ben echt niet lief geweest voor mezelf.

Beslissingen nemen is één ding, ze uitvoeren en de verantwoordelijkheid hierin nemen zonder mezelf over de rooie te trekken is een ander verhaal.

Ik leg te veel, veel te veel, bij mezelf. Ik los alles op, alles is mijn verantwoordelijkheid. Alles zit in mijn hoofd. Niet dat ik niet wil dat anderen mij helpen, au contraire. Ik besef het gros van de tijd gewoon niet dat ik mijn bezorgdheden, stress, angsten niet deel en ze hierdoor helemaal alleen beleef in mijn gevoelige brein. Waar muggen olifanten worden op drie minuten tijd.

Ik wil zo graag mijn innerlijke saboteur naar het Olympisch minimum herleiden.

Mezelf niet constant neerhalen, undersellen, hard aanpakken, de lat minder hoog leggen, minder streven.

Eerlijk? Geen idee hoe ik hieraan moet beginnen. En ik heb mezelf net voorgenomen minder opleidingen te volgen, de boeken eens neer te leggen en te ontspannen. Te vertrouwen op mijn reeds bestaande databank. Want die infobesitas leidt mij enkel naar persoonlijke inertie. Een kluifje om even op te werken. Want ik betrap mij er op dat ik toch al weer twee YouTube fragmenten heb opgezocht van Tony Robbins en deze ochtend nog een webinar gevolgd heb.

Wat wil ik toevoegen?

Dit jaar wil ik produceren. Naar buiten brengen wat allemaal in mij zit. En daar mijn rekeningen mee kunnen betalen. Elk project waar mijn ogen van gaan blinken, wil ik met beide handen en hart aannemen. Dit zou zo’n mooie aanvulling zijn op mijn verder fantastisch leven.

Hoe gaat het nu eigenlijk met mij?

Ik ben heel dankbaar en gelukkig waar ik ben, wie ik ben, hoe ik ben en met wie ik kan zijn.

Mijn ziekte heeft de hoofdrol opgeëist vorig jaar. En het heeft tegelijk zoveel voor mij gedaan.

Ik ben zó blij dat mijn lichaam blijven aandringen is. Want ik maak mezelf niets wijs: ik heb vele jaren symptomen genegeerd. Onbewust, mijn brein heeft alle signalen overruled.

Komt ervan, als je denkt dat streven naar waardering van de buitenwereld belangrijker is dan hoe je je zelf voelt.

Geen KMO-portefeuille nodig voor dat soort lessen. Mijn falende gezondheid heeft ervoor gezorgd dat ik mezelf fysiek, mentaal, emotioneel en spiritueel hardcore in vraag heb gesteld.

Het heeft ervoor gezorgd dat ik mijn ambachtelijk gegenereerde fifty shades of bullshit excuses bij het afval heb gezet.

Ik had in december 2016 nooit kunnen bedenken dat ik zulke uitdagingen zou voorgeschoteld krijgen. Anderzijds had ik het kunnen weten.

Ondertussen weet ik dat het lot een deal heeft met mij. Het laat me pas dingen ondergaan, wanneer ik er klaar voor ben.

De liefde van mijn leven voor mij zien kiezen, legde het fundament dat ik nodig had om aan te kunnen wat naar mijn hoofd werd gekeild. En aangezien ik ‘van mijn leven’ zeg, ben ik er mij van bewust dat ik nog veel grotere tegenslagen, verdriet en pijn ga ervaren dan dat van de afgelopen jaren.

En dat is oké, ik ga het immers niet alleen tegemoet.

“Geef me de moed om te veranderen wat ik kan veranderen. Geef me de wijsheid om te accepteren wat ik niet kan veranderen. Geef me het inzicht om het verschil tussen beide te zien” — Franciscus van Assisi

About reading and how we should all look for our energy providers.
f3d39-1w3toagngmtx_o5b1bqat1a.jpeg

Photo by

Karim Ghantous

on 

Unsplash

Normally, I don’t do New Year’s resolutions.

But this year, I committed myself to reading more books. It’s what I did all childhood long, youth movements didn’t interest me nor did climbing in trees or riding my bike.

“The man who does not read has no advantage over the man who cannot read.” — Mark Twain

Along the way of life happening, I forgot about it. And since some years, I realized I missed it. So I went to the annual Book Fair in Antwerp for the past three years, feeling like a kid in a candy store and bought the most awesome books. To confront myself afterwards by concluding the books were sadly devaluated to mere shelf decoration. Recognizable?

Now that I put this in a bigger perspective…My last blog post mentioned this information fomo. Collecting all these inspirational books, but not knowing when or how to start reading them, confirm that same effect.

So I decided to take action. Two important steps backed my promise to resuscitate the bookworm in me:

1. Getting my own Kindle.

My awesome man surprised me with this Kindle Paperwhite. It doesn’t make you read these books on those dusty shelves. You still have to do this yourself.

Buying a Kindle doesn’t make you win in life, I‘m well aware.

But do you know what it does though?

It creates availability. And availability helps when creating new habits.

The device is barely heavier than an iPhone and with the shopper I carry around, I can easily grab for it when in waiting rooms, when you have these otherwise lost 15 minutes between appointments or when you meet with someone who’s unfortunately not as punctual as you would like it to be. But it’s not the ‘time gap filling’ aspect I’m endorsing.

It’s the fact that every time you read a page, even if it’s just one, you create progress.

So by creating the habit to take the Kindle with you wherever you go, you increase the probability you’ll make progress.

It creates comfort. And comfort lowers barriers.

For instance: its background light automatically adapts to the context you’re in. You don’t need a bedroom light, the sun doesn’t blind you anymore or reflects on your pages. And it remembers where you left off or let’s be honest: fell asleep.

The fact that e-readers add intelligence to the process of reading, lowers the barrier to integrate reading in your life.

Confession on the side: that’s also how Amazon entered my life, getting those e-books on my reader. A whole new world. (and yes, I’m hearing that awesome theme song from Aladdin. It was big in the nineties, you know.).

Side effect of starting with specifically a Kindle while living in Flanders, Belgium.

Since some months, I’ve gotten mighty frustrated on the fact that bol.com concluded they wanted a part of that world domination Amazon is going for. By consequence there are very little Dutch written e-books available on Kindle, unless you buy the e-reader they exclusively integrate with and take a subscription. I mean, seriously. Having to buy new hardware for the same purpose, that’s so 2000's. It’s annoying me so much I was actually considering buying that bloody Kobo-thing to get to my Dutch e-books. But it just goes so hard against my nature: spending money on an apparel I‘m bottomline already using, to end up with an inefficient system of two e-readers.

As a Dutch native, reading works of Dutch authors translated to English on a Kindle is like a rod on a pig. It’s just not right.

So for the time being, I’ll burn a candle and hope there is a God of Books, listening to my prayers. As for you: take this in consideration when you’d like to invest in an e-reader.

2. Subscribing to Goodreads.

It’s a very nice platform: you can follow your friends on it (I like to see what my friends like to read), create “want to read” shelves and most importantly: read honest reviews.

By filling in the ‘Reading Challenge’, I’d installed a kind of soft monitor without any push notifications or follow-up. I didn’t know how to make an estimate so I put the bar interestingly high: twelve books in as many months.

22db4-11hrlid6snbx34kcwdi-6oq.png

how my landing page of Goodreads looks like

And the beauty of Goodreads is: contributing. After finishing a book, I really feel it’s important to have my review done for two reasons:

  • I learned so much from other reviews and every opinion counts.
  • Since there’s this reading challenge, I like consolidating this achievement in a review. Measuring progress brings me joy.

It takes literally 5 minutes and you get to share your opinion on a platform which is valued by every reader.

How did I manage so far?

I’m honestly satisfied with the result (like Gaga, I live for the applause): I’ve already finished 9 books this year and yes, we are September. Right on track. I admit there was a huge maneuver during summer but who’s judging.

I’m happy with how I approached my wish to bring reading in my life again. If you have questions or you want to share something on that topic, feel free to reach out.

Should we all start reading now?

I notice many people don’t seem to get to that point to find or make time for reading. Work consumes us at least 5 days a week, after that you’re supposed to do laundry, going to the groceries store and seeing your friends. The rat race is real.

Throw some extra kids on top and it seems you’re screwed for your me-time. And should there be a tiny bit of me-time, which option to choose? Hesitating between reading books, getting a coffee in that hipster bar you’ve always wanted to visit, de-cluttering your clothes, having a manicure done, going to the hairdresser — all these ideas and you know you’ll probably end up sleeping on the couch or going back to household chores. I’m not trying to be funny here, I honestly believe the parenting struggle is real.

But I don’t think it’s about cramming your already insane agenda and throwing another recurrent task on the pile. It’s about reflecting on what brings you joy and what doesn’t.

Instead of pumping extra pressure in your daily life, get a grip on what gives you energy.

So, what are your energy providers?

I regularly ask myself: what activities or people give me energy? In this exercise, I tend to break down the word ‘energy’ in 4 sub-levels to get more concrete answers:

  • physical energy (healthy)
  • mental energy (focus & resilience)
  • emotional energy (happy)
  • spiritual energy (purpose)

Some examples. For me, reading helps me develop my purpose and contributes to my focus and resilience. Meeting up with certain friends, makes me happy and creates resilience. Using a planner, gives me focus.

  1. Find out what makes you tick. Who or what gives you a boost, who or what brings a smile on your face, when do you feel lighter and happier? Note it somewhere and use that shortlist as a handle to prioritize the right things.
  2. Start small. Start with consciously choosing for your you-time 5 minutes per day or per week, start at your own pace. Nobody’s expecting anything, so don’t start expecting things from yourself.

Remember, every page, every minute, every step you take is progress.

And trust me, once you know what you’d like to prioritize, you will create an addiction: the compelling thought of wanting more of that good stuff that gives you energy.

Step by step, even if it takes months or longer, you’ll organize your life around what makes you happy.

Remember the certain friends that I loved meeting with? They’ve become my best friends. I didn’t exclude or cut off people, my circle just got reorganized organically.

You could do the opposite exercise and analyze what or who is consuming your energy, to eventually cut them out of your life (and agenda). But I believe the quickest and maybe biggest win is in focussing on the positive, on the good.

Where focus goes, energy flows. — Tony Robbins.

Let me know if this approach works for you, I love to get inspired by other people’s paths to happiness.

Sassy