Posts tagged Personal Development
De dag dat het licht terug aan ging.
09bfb-1u_ejpicf9svqqlqmf5l-eq.jpeg

Photo by

Gerome Viavant

on 

Unsplash

9 maart 2016. De elektriciteit valt uit. Meteen iemand gebeld, van thuis uit proberen werken met verkleumde vingers. De hoofdzekering wordt vervangen, wellicht zijn er vochtproblemen. Drie elektriciens heb ik opgeroepen, met elk zeer uiteenlopende stijlen. Van apatisch tot een niveau van arrogantie waar zelfs de president van de VS van terug zou deinzen. Van een beetje rondkijken en schouders optrekken, tot losweg tienduizenden euro’s inschatten zonder één analyse. Waarbij ze de helft van mijn gelijkvloers zouden moeten afbreken en zo. De verzekeringsmakelaar bellen en oprecht het gevoel hebben dat je naar de duvel gestuurd wordt met je verhaal.

Ik was toen niet op een goede plaats in mijn leven, dat is het minste wat je kan zeggen.

Ik voelde me bijzonder eenzaam, met een gigantische druk. Alsof ik de wereld alleen moest torsen.

Geen goede uitvalspositie om pragmatisch het projectmanagement van een elektriciteitsprobleem aan te pakken.

7 januari 2018. Ik kan niet gaan slapen, ik ben te nerveus. Want ik heb eerder hulp gevraagd aan mijn liefste man om mijn huis terug op poten te krijgen. Ik heb gevraagd of hij de energie kon vinden om een elektricien te kiezen, en met die mens te praten. En wie weet, om zelfs iets te herstellen of zo. Morgen is het zover. Alles is verplaatst in huis, de kelder is vrij gemaakt en ik ben mentaal voorbereid op meer dan een week niet kunnen koken. Of een frigo-inhoud die zal moeten getransfereerd worden. De gedachte dat (inmiddels onze) keuken zou gestript zijn, dat het hier een werf zou zijn, maakt me poepnerveus.

8 januari 2018. Ik spring uit bed en maak me conveniently snel klaar om zoals op elke maandag, met opa naar de supermarkt te gaan. Ik kan niet sneller in die ochtendfile richting Brussel gaan staan. Op de terugweg bel ik met een klein hartje naar het thuisfront. Of het huis nog recht staat en zo. Mijn man zit boven met de kinderboerderij, zoals hij het noemt. Bestaande uit een schichtige kat en een overprikkelde chihuahua van dewelke ik misschien beter stembanden had laten wegnemen in plaats van zijn testosteronproductie stop te zetten. Hij is met hen naar boven gevlucht, weg van het boren en zagen. Mijn hart krimpt nog meer in elkaar. “Wat een chaos, en hoeveel gaat dat kosten? En wat als die nu zegt dat het hele huis met haken en ogen aan elkaar hangt? Oh Jezus.”

Toegekomen met onze eigen supermarkt inkopen, gewapend met een cadeautje voor mijn man als dank voor zijn hulp, zie ik twee werkmannen opkijken. Elk een nieuwe kabel aan het strippen. De gelijkvloers is overstelpt met meer gereedschapsboxen dan mijn man ooit bij elkaar zou kunnen dromen. Ze lijken kalm. Alsof er geen drama’s afspelen. Eentje is de stille, de andere is gelukkig uit het babbelend soort hout gesneden. Ik kijk rond. En ik zie mijn keuken nog altijd staan. Ze zullen nog aan het analyseren zijn, bedenk ik mij.

“Komt goed mevrouw.” Ik stamel een half z’n gat “Ah is dat zo?” en begin naarstig de frigo te vullen. “Vandaag gaan we alvast de verlengkabels kunnen verwijderen.” Ik stop met de frigo te vullen en probeer binnen te pakken wat hij net zei. “Morgen gaan we dan aan het keukenblok nog de nieuwe bekabeling tot aan de stopcontacten van die zijde trekken en dan zijn we klaar. De aannemer kan dan wat gaten vullen en plakken en dan is alles proper in orde. En veilig.”

Zo. Hèhè.

Eerste gedachte? Ik ben een kalf. Een 35-jarig dom kalf.

Heb ik twee jaren gepanikeerd voor dit? Voor iets dat wellicht na twee mandagen in orde is? Wat voor een olifant heb ik gecreëerd op die tijd zeg. Hoe onhaalbaar heb ik het gemaakt. Hoeveel onderhuidse stress heb ik al die tijd gehad, van die kabels, van de onveilige situatie, van de schaamte om mensen te ontvangen.

Het doet me denken aan een filmpje dat Silvia enkele dagen geleden heeft gestuurd in onze Pop-Up Onderneming groep: “Waarde van onze innerlijke criticus”. Ik ben dit stuk dan ook beginnen schrijven omdat ik alleen in mijn kabelvrije keuken stond en dacht: “Shit Sandra. Ge hebt hier echt wel onnodig veel stress gecreëerd voor jezelf.”

Terwijl ik schrijf, valt er een bijkomend inzicht binnen.

Niet enkel heb ik me twee jaar laten leiden door overtuigingen van minderwaardigheid, eenzaamheid en machteloosheid. Ik reken mezelf er nu minstens even hard op af. Ik schakel traploos van de ene innerlijke saboteur naar de andere.

Het film fragment heeft me aan het denken gezet. Ik moet die innerlijke criticus niet de mond snoeren. Ik kan gewoon zeggen: “Oh hey, hier is een mening van mezelf en ik weet ondertussen dat ik mezelf niet de beste versie zal gunnen.” Zoals altijd heb ik geen idee hoe ik dit kan doen.

Hoe kan ik die lelijkaard omarmen en er naar kan luisteren, zonder hem met mezelf te vereenzelvigen.

Ik heb wat lessen genomen tijdens de Pop-Up Onderneming. De belangrijkste is: neem een stap. Zonder waarde oordeel over die stap. “Een” stap. Het boeit niet zo hard of het de juiste is. Of de stap groot of klein genoeg is.

Ik moet leren stappen zetten. Vreemd hé? Ik heb twaalf jaren lang stappen gezet op mijn job. En ik heb een studio gehuurd, een appartement gehuurd, een huis gekocht, relaties stopgezet. Mijn leven is doorspekt met stappen. Met actie.

En toch moet ik leren stappen zetten. Alleen.

Op het werk had ik mijn professionele kader. For better or for worse. In een relatie beslis je met twee, als het goed gaat. Wanneer het slecht gaat, kan je jaren alles alleen proberen oplossen, als een Brabants trekpaard. Of de stap zetten om de relatie te beëindigen. Ik denk dat ik heel lang het eerste heb gedaan. Ik herinner me letterlijk huilend zeggen tegen mijn man: “Ik kán niet meer beslissen. Ik krijg dingen niet meer opgelost, ik ben op. Ik krijg geen stap meer gezet.”

Heb ik mezelf de afgelopen jaren mentaal zo over de rekker getrokken dat mijn beslissingselastiek gesprongen is?

Ik wíl terug leren stappen zetten. Want elke stap is er eentje. En uit elke stap komt er weer iets: helderheid, stoppen, voortgaan, veranderen, feedback. En geen valse stapjes, om mezelf lekker in een rookgordijn te hullen. Zoals vinden dat ik nog opleidingen nodig heb, nog begeleiding nodig heb, hulp nodig heb.

Ik wil mezelf bevrijden van mijn verstarring. Van mijn mentale gevangenschap.

Waarin ik steeds dingen overdenk, diezelfde dingen groter maak, een oprechte angst ontwikkel en terug deins. Om mezelf dan keihard te veroordelen voor mijn passiviteit en bijgevolg schaamte mee te dragen als een loden bal.

En of het nu gaat om een loodgieter bellen (ja, die blijkt nu ook even nodig te zijn) of een workshop te organiseren met als thema één van de honderden dingen die ik te vertellen heb aan de wereld. Het maakt me al niet meer uit. 2018 zou het jaar van productie worden.

Het wordt dan bij deze ook gebombardeerd tot het jaar waarin ik leer mijn innerlijke saboteur met liefde te negeren.

Sandra.

Be-zin-t eer ge 2018 begint.
1cb9b-1etmgf9ypbq-ktdmbvs371w.jpeg

Photo by

Vince Van Grootel

Een mail van Annick Ottenburgs, HSP coach. Met enkele concrete vragen om 2017 in perspectief te plaatsen, en 2018 misschien al deels met een bepaalde focus te starten. We tekenen 4 januari 2018. Ik heb mijn Bose hoofdtelefoon opgezet, licht aangemoedigd door een klaarblijkelijke WOIII waar mijn man en zijn broer de wereld van moeten redden op PS4.

Wat wil ik behouden?

Ik wil de kracht behouden om beslissingen te nemen. Ik heb grote knopen doorgehakt op ongeveer elk vlak mogelijk, ik heb beslist om voor mezelf te kiezen en beslist om bewust los te laten.

Mijn vrienden en familie. Die zijn letterlijk levensnoodzakelijk voor mij. Frequentie boeit niet, intensiteit en oprechtheid des te meer.

Alsof zij een flexibel vangnet vormen terwijl ik over een koord de Grand Canyon van mijn leven probeer te oversteken.

Stapje voor stapje, met een klein hart, wetend dat ik beter niet naar achteren kijk. Een evenwichtsoefening, vertrouwend op mezelf, en op de mensen die mij graag zien. Ik hoop dat ik hetzelfde kan betekenen voor elk van hen.

Er is daar trouwens iets heel bijzonder gebeurd, in die vriendenkring van mij. Ik ben veranderd. Enfin, ik ben niet veranderd. Ik wás veranderd tijdens al die voorbije jaren. Nu ben ik terug naar de oorspronkelijke versie van mezelf aan het gaan. Old school blijkt ook trending dus valt dat even mee voor mijn hipster hart. Authentic is the new black.

Door terug te gaan naar mezelf, is er een onverwachte dynamiek ontstaan.

Mijn vriendenkring heeft zich organisch, naadloos en stilzwijgend aangepast. Zonder vervelende confrontaties, zonder expliciete acties. Heel gek vind ik dat. Zou de wet van aantrekkingskracht ook hier haar ding doen?

Wat wil ik meer?

Fysiek sterker worden. Mijn ziekte heeft mijn jaar gekapitaliseerd. Daarbij hoort helaas ook dat ik na 18 jaren basketbal in competitieverband en 2 jaren revalidatie, met een vreselijk anticlimax gevoel afscheid heb genomen van een deel van mijn identiteit.

Ik zou er een boek over kunnen schrijven, wat basketbal heeft gedaan met mij. Voor mij.

Ik kan er nog elk moment een krop van in de keel krijgen als ik denk aan de mooie seizoenen die ik mogen meemaken heb.

Van duizend naar nul in februari 2017 met een vreselijk hardnekkige ontsteking van ruggenwervels. Tegen de maand mei dacht ik een bijnieruitputting te kunnen bevechten met wat supplementen. Tegen de maand augustus kwam de lekkende darm diagnose en bleken naar de supermarkt gaan, of een trap opstappen een uitputtende ervaring geworden. Buiten adem thuis komen, duizelend neerploffen. Nachten van tien uren slaap trekken, om dan overdag toch nog een drietal uren bijslapen. De andere uren lag ik in de zetel, zonder de kracht om mij zelfs te kwaad te maken op de situatie. Gewoon liggen. Geen tv, geen boek. Douchen was een helse opdracht, het vergde alles van mij. Ik werk nog elke dag aan mijn genezing.

We zijn een jaar verder sinds de eerste crash symptomen. Volgende maand wil ik terug starten met trainen, spieren opbouwen. Bewegen lukt al even, mijn man moet al geen exit strategieën meer bedenken voor een rit met de auto van een half uur. Nu is het tijd om te zien of mijn lichaam meer aan kan. Terug een nieuwe grens opzoeken en zien wat dat doet. Mijn hart glimlacht bij de gedachte van een squat en deadlift.

Ik wil ook meer geven, meer bijdragen aan iedereen rond mij. Of ik me nu meer inzet voor familie of vrienden, of ik acties doe voor goede doelen.

De wereld is goed geweest voor mij al die jaren, ik wil terug geven. Omdat ik het kán. Omdat het mijn ziel deugd doet.

Wat wil ik minder?

Oh wat zou ik minder in mijn hoofd willen leven. Ik heb me mentaal afgejakkerd het afgelopen jaar. Ik ben echt niet lief geweest voor mezelf.

Beslissingen nemen is één ding, ze uitvoeren en de verantwoordelijkheid hierin nemen zonder mezelf over de rooie te trekken is een ander verhaal.

Ik leg te veel, veel te veel, bij mezelf. Ik los alles op, alles is mijn verantwoordelijkheid. Alles zit in mijn hoofd. Niet dat ik niet wil dat anderen mij helpen, au contraire. Ik besef het gros van de tijd gewoon niet dat ik mijn bezorgdheden, stress, angsten niet deel en ze hierdoor helemaal alleen beleef in mijn gevoelige brein. Waar muggen olifanten worden op drie minuten tijd.

Ik wil zo graag mijn innerlijke saboteur naar het Olympisch minimum herleiden.

Mezelf niet constant neerhalen, undersellen, hard aanpakken, de lat minder hoog leggen, minder streven.

Eerlijk? Geen idee hoe ik hieraan moet beginnen. En ik heb mezelf net voorgenomen minder opleidingen te volgen, de boeken eens neer te leggen en te ontspannen. Te vertrouwen op mijn reeds bestaande databank. Want die infobesitas leidt mij enkel naar persoonlijke inertie. Een kluifje om even op te werken. Want ik betrap mij er op dat ik toch al weer twee YouTube fragmenten heb opgezocht van Tony Robbins en deze ochtend nog een webinar gevolgd heb.

Wat wil ik toevoegen?

Dit jaar wil ik produceren. Naar buiten brengen wat allemaal in mij zit. En daar mijn rekeningen mee kunnen betalen. Elk project waar mijn ogen van gaan blinken, wil ik met beide handen en hart aannemen. Dit zou zo’n mooie aanvulling zijn op mijn verder fantastisch leven.

Hoe gaat het nu eigenlijk met mij?

Ik ben heel dankbaar en gelukkig waar ik ben, wie ik ben, hoe ik ben en met wie ik kan zijn.

Mijn ziekte heeft de hoofdrol opgeëist vorig jaar. En het heeft tegelijk zoveel voor mij gedaan.

Ik ben zó blij dat mijn lichaam blijven aandringen is. Want ik maak mezelf niets wijs: ik heb vele jaren symptomen genegeerd. Onbewust, mijn brein heeft alle signalen overruled.

Komt ervan, als je denkt dat streven naar waardering van de buitenwereld belangrijker is dan hoe je je zelf voelt.

Geen KMO-portefeuille nodig voor dat soort lessen. Mijn falende gezondheid heeft ervoor gezorgd dat ik mezelf fysiek, mentaal, emotioneel en spiritueel hardcore in vraag heb gesteld.

Het heeft ervoor gezorgd dat ik mijn ambachtelijk gegenereerde fifty shades of bullshit excuses bij het afval heb gezet.

Ik had in december 2016 nooit kunnen bedenken dat ik zulke uitdagingen zou voorgeschoteld krijgen. Anderzijds had ik het kunnen weten.

Ondertussen weet ik dat het lot een deal heeft met mij. Het laat me pas dingen ondergaan, wanneer ik er klaar voor ben.

De liefde van mijn leven voor mij zien kiezen, legde het fundament dat ik nodig had om aan te kunnen wat naar mijn hoofd werd gekeild. En aangezien ik ‘van mijn leven’ zeg, ben ik er mij van bewust dat ik nog veel grotere tegenslagen, verdriet en pijn ga ervaren dan dat van de afgelopen jaren.

En dat is oké, ik ga het immers niet alleen tegemoet.

“Geef me de moed om te veranderen wat ik kan veranderen. Geef me de wijsheid om te accepteren wat ik niet kan veranderen. Geef me het inzicht om het verschil tussen beide te zien” — Franciscus van Assisi

Cirkels die onverwacht rond zijn. En een aankondiging.
812ad-1njefsuxbljujl8hbntffew.jpeg

Photo by

Nadine Shaabana

on 

Unsplash

Ik volg een ondernemerstraject: Pop-Up Onderneming. Niet met Sergio of Sepideh. Met Silvia & Kris. En 6 andere creatieve generalisten die hun stempel op deze wereld willen drukken in hun ondernemerschap.

Ik heb zoveel te vertellen over mijn beleving, over wat het naar de oppervlakte en tegelijk naar de diepte brengt. En daar kom ik later heus nog op terug. Goed, het is bijna Kerst dus een tipje van de sluier, een ware teaser.

Mijn jeugddroom was journalist worden.

Als ik maar kon lezen en schrijven. In de klas was ik letterlijk de enige die enthousiast was wanneer er een opstel moest ingediend worden. En papa, die hielp mij met de redactie en het aanreiken van nieuwe woordenschat. Ergens voel ik, vanuit mijn piepjonge beleving, dat hij hier ook een talent voor had. Ik liep regelmatig rond met een fototoestel (zonder filmrolletje, helaas) en trok naarstig foto’s van het dagelijkse leven.

Diezelfde papa, bezorgd als hij was, gaf aan dat die beroepskeuze een afrader was als vrouw. Immers, ambitieus als ik was, zou ik misschien veel in het buitenland en evenveel van thuis zijn. Wat dan met het gezin en een man?

Ik weet nog exact hoe hij het zei, waar ik was en wat het met me deed. Kantelmomenten zijn het, achteraf beschouwd.

Zonder dat hij het geweten heeft, was zijn rationele en niet onterechte repliek voldoende om de prille droom onherroepelijk op te bergen onder een dikke laag “vergeet-stof”.

2017, we noteren sessie 2 van Pop-Up Onderneming

We lezen elk onze brief uit de toekomst voor. Plenair. 

Heerlijk vind ik het: het schrijven ging zoals gewoonlijk vanzelf, het uitspreken vond ik spannend. Vlinders-in-de-buik-spannend. Alsof ik met trots kon vertellen wat er in mijn hart en hoofd gebeurt. De waardering en feedback, die had ik oprecht niet zien komen. Ik verwachtte wel dat iemand zou zeggen dat het vlot geschreven was, dat is immers wat ze meestal meegaven op het werk bij interne communicatie. “Schrijf jij snel iets uit Sandra, je weet wel wat we willen meegeven hé?”

Dit, dit oversteeg alle moedige zelfbekrachtigende ideeën: ik kreeg warempel aangereikt dat ik hiermee iets kán. Met het delen. Het benoemen van pijn, het delen van het leren en omzetten van tegenslagen in drive. Het omzetten van shit naar vruchtbare mest.

De introductie van een nieuw kantelmoment. Alsof het de gevoelens rond het opbergen van mijn jeugddroom terug in evenwicht trok. Alsof dit mijn hart in homeostase bracht.

Het heeft nog enkele uren en gesprekken gevergd die dag voor ik écht vatte wat dit betekent. Na het aflezen van de sérieux en het vuur die de ogen van mijn gesprekspartner vulden en na wat geknijp in de wangen, ontvouwde zich een energieboost van je dat. Ik ben de rest van de dag doorgevlogen. Niet gehuppeld, gevlogen. Supersonisch. Mach 3. Mijn hoofd stond op ontploffen, mijn hartslag en ademhaling werden geleid door adrenaline en ik heb mezelf moeten inhouden om niet elke voorbijganger in Antwerpen city tegen te houden om het goede nieuws te vertellen. Dat soort energie. Ik had zelfs een über cool actieplan klaar.

Het was date night die avond. Mijn man zal het geweten hebben.

De dag erna. Welkom mentale kater. 

Ik wou het liefst onder een rots kruipen. Alsof mijn amygdala mij terugfloot en zei: “Sandra, duimpje voor de positieve energie gisteren. Ben je hier wel zeker van? Dit is wel heel moedig en optimistisch van jou hé? Zou je nu niet even verder broeden op een plan rond coaching en levensstijl en rustig jouw examens voorbereiden?

Mijn brein floot me letterlijk terug. Ik was te snel te dicht bij mijn hart gekomen.

En dat vindt een lichaam niet fijn, want dat denkt na over risico’s en vroegere teleurstellingen die een potentieel nieuw hartzeer voorspellen.

Een maand later. Geen actie, alleen stagnatie. Ondernemerschap nul. Pragmatisme nul. Vooruitgang nul. Ook het leven gebeurde intens ondertussen waardoor er even weinig mentale ruimte was geweest om überhaupt verder te dromen.

Tijd voor een nieuwe sessie, met een bijzonder klein hart bij Sassy. Strever Sassy. “Ze gaan nogal lachen: Sandra en haar aha-erlebnis vorige keer, nul valorisatie. Tsssss.” Niets van dat alles. Mensen hebben ook die keer weer enorm veel gegeven. Gepord. Gecomforteerd. Geïnspireerd.

De aha-erlebnis bleek er nog altijd te zijn. Mijn actiepunt bleek gewoon te ambitieus voor mijn hart.

De goesting was té groot, mijn nieuwe gevoel té fragiel.

Mocht dit actiepunt mislukken, het zou mij letterlijk vernietigen. Het klinkt dramatisch maar zo voelde het aan toen ik het uitsprak tegen Silvia. Eindelijk was die droom terug van onder de laag stof uit gehaald. De droom die zo dicht bij mij lag. Ik was niet klaar om die meteen voor de leeuwen te gooien. Het moest nog consolideren, ruimte krijgen om te groeien. Het was nog niet bestand tegen mogelijke afwijzingen of kritiek.

En van zodra je je gevoel benoemt, het een plaats geeft en hierdoor loslaat, ontstaat er instant nieuwe ruimte.

En die ruimte, die werd even instant gevuld met een nieuw idee. 

En dát idee. Dat gaan jullie kunnen mee beleven. Wie weet inspireert het jullie, wie weet comforteert het jullie in bepaalde zoektochten, wie weet maakt het iets wakker.

Want ik ga spreken, schrijven, documenteren en beleven voor Pop-Up Onderneming.

De Pop-Up Reporter is geboren. Horen jullie het trompetgeschal ook?

Ik heb geen idee wat ik ga doen. Hoe ik het ga doen. Via welke kanalen. No clue. En dat geeft me hoegenaamd geen stress, alleen maar goesting.

Jullie gaan mij leren kennen. In energierijke én angstige tijden. De ene keer als wereldveroveraar, de andere keer heel kwetsbaar. Ook mijn lieve collega’s komen aan bod. Elk op hun eigenzinnige manier. Want het zijn stuk voor stuk getalenteerde powerhouses die in hun eigen zachte vastberadenheid, ondernemerschap aan authenticiteit koppelen.

Zoiets schoons moogt ge de wereld feitelijk niet onthouden.

Mijn goesting bulkt zo hard dat ik er tijdens mijn wekenlange studeer-conclaaf over moet schrijven. Het is het enige compromis dat ik maak met mezelf, op een week van mijn examen. Alsof die energie even een ventiel nodig heeft.

Zo. Dit was ’em. De teaser.

Ik hoor super graag wat jullie er van denken. Zijn er dingen die jullie absoluut willen te weten komen over de Pop-Up Onderneming?

Ik zei je toch dat 2017 ons jaar ging zijn…

Men vroeg mij onlangs een brief te schrijven. Aan mezelf. Een brief vanuit de toekomst. Back to the future as you will. Ik heb hem hardop gelezen, aan de groep mensen met dezelfde opdracht. Ik kan hem helaas niet aan iedereen voorlezen, dus doe ik het zo maar.

Hier zitten we dan.

Twee jaar nadat we die ene relatie hebben stopgezet, gevolgd door enkele onverwacht zware maanden. Anderhalf jaar nadat we besloten dat onze toekomst na 10 jaar hard werken niet langer bij die ene werkgever lag.

Anderhalf jaar nadat we uit die gouden kooi stapten en met een klein hartje voor ondernemerschap kozen. En voor authenticiteit, als kers op de taart.

Één jaar nadat we eerst de diagnose van bijnieruitputting kregen, gevolgd door een veel hardere diagnose van vergevorderde leaky gut.

En ook anderhalf jaar nadat we de man van ons leven hebben ontmoet. En wat was die liefde cruciaal om niet kopje onder te gaan onder alle fysieke, emotionele, mentale en spirituele pijn.

Een goede pijn, achteraf bekeken. Desalniettemin een échte, tastbare pijn.

Ik kan het mooi opdelen in één jaar afscheid, pijn helen en verwerking — gevolgd door een jaar van zoeken, wroeten én vinden. Één van de coaching begeleiders zei het nog: “Ik heb je zien afzien, zoeken en nu zie ik je werkelijk transformeren. Je zal zien, het wordt fantastisch.

Wat ben ik blij dat we naast de opleiding Inspirerend Coachen en Trainer Hormoonfactor, ook het traject Pop-up Onderneming erbij gepropt hebben. Proppen was het wel, agenda volledig overbelast in die eerste maanden na ons afscheid van het bedienden leven. En toch wisten we dat het een momentum was, eentje die we wouden nemen. En gelijk hadden we.

Ik herinner ons volledig verward gestart te zijn aan de workshops. Onze doelvraag was immers: “Wat ga ik in hemelsnaam in de wereld zetten als startende ondernemer? “

Hoe ga ik mezelf niet te laag inschalen en durven om écht in mijn volle potentieel te staan?

Onze missie, “zorgen voor anderen door ze te leren hoe ze beter voor zichzelf kunnen zorgen”, dekte zo’n grote lading -hallo creatieve generalist- dat het meteen ook dé valkuil werd van het komende jaar.

Die eerste sessies waren wroeten, weet je het nog? Met een krop in de keel onsamenhangend en overdonderd proberen uit te spreken wat er allemaal op ons hart lag.

Die authenticiteit naar de wereld toe, die hadden we al ontwikkeld. Maar authentiek met onszelf zijn én een onderneming hierop bouwen, dat bleek toch andere koek.

  • We hebben geleerd de strever meer te laten “zakken”, die hoeft niet meer zo prominent om aandacht te vragen.
  • Vertragen hebben we geleerd, en kleine haalbare stappen nemen.
  • We hebben geleerd om over energieverdeling na te denken.
  • We weten nu wat ons referentiekader is waaraan we elk idee of elke aanbieding aftoetsen.

Door te vertragen en minder te streven, werken we ook minder hard. Werken met een grote “W”. Minder hard werken is meer toelaten. Minder forceren, meer op je af laten komen.

Minder willen regisseren, meer amor fati.

Ik ben trots op onze coachingpraktijk en zo dankbaar voor de resultaten die onze coachees hebben geboekt rond levensstijl en persoonlijke ontwikkeling, ze doen dat toch goed hé. Die hipster coaching ruimte is ook wel af, die brengt onze sassy persoonlijkheid écht naar boven.

Het marketing en creatieve gedeelte rond het opzetten van de website, Facebook pagina, Instagram, blogs en vlogs, dat was toch echt een super leuke periode. Alles vormgeven wat in dat hart zat. De adrenaline rush telkens we live gingen met een social media kanaal, dat was toch kicken! Niet altijd goed voor die bijnieren dus regelmatig prikkelvrije dagen en even regelmatige slaap en ademhalingsoefeningen bleven broodnodig om die piekmomenten te compenseren.

En hoe leuk is het dat we die key note gegeven hebben op And& afgelopen mei? Leuven als innovatiestad, net op het moment dat wij aan onze eigenzinnige weg aan het timmeren waren. Op naar die TED Talk!

Bijzonder toch, hoe zelf-leiderschap evenzeer naar de oppervlakte komt in keuzes rond voeding, beweging en stress-reductie? Hoe een (schijnbaar) kleine stap in één van deze thema’s, telkens weer lef vraagt van iemand en de return on investment bijna onmiddellijk merkbaar is? We hebben onze onderneming niet voor niets “No Guts No Glory” genoemd…

Daarom zijn die workshops ook leuk. Één gesprek, één workshop, één ontbijttip, één wist-je-dat’je, is voldoende om een positieve impact te hebben.

We hebben mooi ingezien dat wanneer we mensen willen veranderen, zelfs met de beste intenties, het eigenlijk om ons ego gaat.

Verwachtingen hebben rond de resultaten die we willen boeken met klanten, gaat om ons ego. Zo lang we gewoon geven wat we in ons hebben en waar we van denken dat het juist is, gaan we een positieve impact hebben. Het gaat ons niet meer om de hele wereld te veranderen. We hebben afgelopen jaar genoeg kunnen getuige zijn van mensen die kleine triggers op hun traject meenemen en soms pas maanden later een bepaalde stap zetten. En of dat nu in onze richting ging of niet, we waren sowieso in onze missie geslaagd.

Wat genieten we nu van het leven zeg. Ons leven indelend zoals de prioriteiten zich op dat moment stellen: zelf-ontwikkeling, business opzetten, kinderen opvoeden etc. Door naar onze waarden en talenten te leven, vinden we telkens weer een manier om alles hieraan af te toetsen en in te passen. Lifestyle design maakt ons gelukkig.

Een soort van lean & agile approach on life.

En hoe gelukkig worden we door dit te valoriseren met onze inzet om mensen beter voor zichzelf te laten zorgen?

We hebben veel geleerd. We hebben veel dingen gedaan, ondanks we steeds vreesden dat het niet genoeg zou zijn.

En we verdienen er onze boterham mee, of die boterham nu de ene keer dikker belegd is dan de andere. In ons geval hoop ik dat we zo vaak mogelijk een glutenvrije toast met een gepocheerd ei, avocado en zalm kunnen verorberen. En wanneer er enkel een rijstwafel met hummus af kan, genieten we daar even hard van.

Sassy, 8 november 2018.