Posts tagged Pain
Hoe pijn hebben voor mij nooit gelijk staat aan spijt hebben.

Kijk voor je dit leest, bovenstaande kortfilm. Of negeer mijn advies en lees lekker door.

Niemand wil deze persoon zijn, obviously.
En toch ben ik er zeker van dat velen zich zo voelen, terwijl hun omgeving zegt dat ze geen redenen hebben om zich zo te voelen.

“Je moet niet aan het leven willen ontsnappen, iedereen moet toch dingen doen die niet altijd even leuk zijn. Ge hebt het toch goed?”
“Alleen leuke dingen willen doen is escapisme, dat is voor mensen die op een wolk zitten of zich buiten de maatschappij zetten.”
“Je moet wel realistisch zijn hé, wie gaat die levensstijl van jou anders betalen?”

Een alternatieve formulering die niemand durft uitspreken is: 
“Met welk recht zou jij willen een leven leiden dat super leuk is? En wij dan?”

We houden er een bepaalde visie op na, op wat je in het leven zou moeten doen.

Helaas is een instandhouding van een stilzwijgend gemeenschappelijk akkoord rond wat succesvol leven is, één van de zuivere vormen van ego. En laat ego nu eens bij-zon-der fragiel zijn.

Dat ego moet namelijk worden in stand gehouden, door alle mogelijke externe context factoren. Ja, ik noem hier ook mensen context factoren. Want indien die instandhouding niet gebeurt, dan zou het wel eens kunnen dat je inziet dat je al die tijd een luchtbel gecreëerd hebt. Jouw zuivere, weliswaar zelf gecreëerde, fundamenten zouden op hun grondvesten daveren.

Stel je voor dat je merkt dat je het leven hebt geleid dat niet écht van jou was, maar van de gemene deler waarmee je je hebt omringd. Hallo identiteitscrisis.

Wat die stemmen rondom jou dus écht bedoelen:

“Ik voel me bedreigd bij de gedachte dat jij zou durven gaan voor een leuk leven. Want dan zou mijn invulling ervan wel eens van minder betekenis kunnen zijn. Of van minder status. En dat pik ik niet.”

De gekende status quo wordt uitgedaagd, waarden en vooral normen worden in vraag gesteld. En dat vindt niemand prettig. Dat komt te dichtbij. En wat dichtbij komt, gaan we snel afbreken.

In de kiem smoren, zodat elke vorm van rebellie onderdrukt wordt en de geijkte kalmte - gebaseerd op eigen opgestelde normen rond wat succesvol leven is- kan bewaard worden.

I’ve been there. En ik heb doorgezet, met casualties of war als gevolg. Gevolgen die ik hoegenaamd niet in mijn forecast had gezet.

Na de mislukte pogingen van enkelen om me in het gareel te houden, kwam namelijk de stilte. De oorverdovende stilte van vrienden die mij overnight, uit hun leven hebben geschrapt. Als een onmiddellijk uitvoerbaar vonnis. Afwijzing in haar zuiverste vorm.

Oorverdovend omdat in die ongeziene stilte zware, eenzijdige oordelen werden geveld over mij waar men niet eens de moeite deed om ze met mij te delen. Wel met anderen. Natuurlijk. Met anderen die wél nog meewerkten aan de instandhouding van hun status.

De jarenlange vriendschap had gek genoeg geen recht van spreken, want het kwam te dichtbij.

Ik had er al eerder over geschreven, over hoe de constellatie mensen rondom mij mee ging shiften tijdens mijn verandering. En hoe dankbaar ik ben dat dit moeiteloos is gebeurd. Ik heb als het ware een roetfilter geïnstalleerd en nu heb ik een -als het ware milieuvriendelijke- groep van mensen die mij steunen, durven in vraag stellen en waar ik niet het gevoel heb dat ik “mee moet doen”. Dat is zó leuk.

Ik heb geen nieuwe context gecreëerd die in stand moet gehouden worden, ik heb een omgeving waar het echt oké is om het niet eens te zijn. Hell, om dingen vaak niet eens te begrijpen van elkaar. Maar er wordt wel over gepraat, er wordt gedeeld en er wordt geconfronteerd. En dus per definitie gewaardeerd.

Ondanks ik elke dag dankbaar ben voor die vrienden, heb ik evenveel hartzeer van diegenen die er niet meer willen zijn. Hartzeer om diegenen die gekozen hebben om mij op hún speelplaats uit het groepje te gooien.

Het is niet de afwijzing an sich waar ik het moeilijk mee heb. Ik dacht gewoon dat vriendschap betekende dat een levenskeuze, laat staan een job keuze, nooit zou betekenen dat je niet meer de moeite waard zou zijn.

Ik heb hard gewerkt om het los te laten. Om dat recht van antwoord niet meer te willen opeisen. Om een welgemeende mentale fuck you te geven en verder te gaan met mijn leven. Nu wíl ik het niet meer los laten. Het doet pijn en zo is het. Er stoer over doen heeft geen zin, geen “beter kwijt dan rijk” uitspraken meer. Het heeft me voor geen meter geholpen in het proces.

Ik heb mezelf de permissie gegeven om hier van af te zien. En er regelmatiger dan ik zou willen aan te denken, met of zonder tranen. Want dat is wie ik ben.

Het duidt des te meer op de waarde die ik hecht aan die vriendschappen. Ik heb al die jaren veel liefde gegeven en helaas heb ik niet in de hand welke opschortende voorwaarden anderen wensen te koppelen aan hun liefde.

En nog altijd, met deze én andere pijn die gepaard gaat in mijn keuze om mijn leven op mijn manier te leiden, heb ik geen seconde spijt.

Mijn pad is niet helder, mijn hoofd en mijn hart aligneren nog altijd niet consequent. Maar jongens, wat vind ik mijn eigen leven leiden leuk. Dat pakt niemand mij af. Je kan er zelfs deel van uitmaken, indien je het aandurft.

Do try this at home.

Durf eens je eigen leven in handen te nemen. Leg het eens allemaal op tafel en durf benoemen wat er ligt. Begin gewoon met kijken. En vragen te stellen. Low key. Voor jezelf. In stilte. Geen grote beslissingen, gewoon even het prut uit uw ogen halen. Want die stap alleen al vergt moed. Durf het eens.

Disclaimer: het zal je niet ongevoelig laten.

Jezelf niet bullshitten en eens dingen benoemen, dat doet iets met een mens. En ook daar zal je door geraken. En ook daar zal je de nodige moed voor vinden. Want moed genereert verse moed. Wie één stap durft te zetten, verzamelt in diezelfde stap moed om een volgend stap te zetten. Kan je je inbeelden dat je net als een baby, vol verwondering stapje voor stapje zet? Op jouw tempo? Het kan. Echt, het kan.

Gebruik mij maar op die dagen waar jouw brein zorgt voor hartruis, ik luister graag. Of we nu bevriend zijn of niet.

En laat me vooral weten hoe eigen keuzes maken, je vergaat. 
Voor wie het wil, ik ben er. Soms is dat ook al iets.

Ik zei je toch dat 2017 ons jaar ging zijn…

Men vroeg mij onlangs een brief te schrijven. Aan mezelf. Een brief vanuit de toekomst. Back to the future as you will. Ik heb hem hardop gelezen, aan de groep mensen met dezelfde opdracht. Ik kan hem helaas niet aan iedereen voorlezen, dus doe ik het zo maar.

Hier zitten we dan.

Twee jaar nadat we die ene relatie hebben stopgezet, gevolgd door enkele onverwacht zware maanden. Anderhalf jaar nadat we besloten dat onze toekomst na 10 jaar hard werken niet langer bij die ene werkgever lag.

Anderhalf jaar nadat we uit die gouden kooi stapten en met een klein hartje voor ondernemerschap kozen. En voor authenticiteit, als kers op de taart.

Één jaar nadat we eerst de diagnose van bijnieruitputting kregen, gevolgd door een veel hardere diagnose van vergevorderde leaky gut.

En ook anderhalf jaar nadat we de man van ons leven hebben ontmoet. En wat was die liefde cruciaal om niet kopje onder te gaan onder alle fysieke, emotionele, mentale en spirituele pijn.

Een goede pijn, achteraf bekeken. Desalniettemin een échte, tastbare pijn.

Ik kan het mooi opdelen in één jaar afscheid, pijn helen en verwerking — gevolgd door een jaar van zoeken, wroeten én vinden. Één van de coaching begeleiders zei het nog: “Ik heb je zien afzien, zoeken en nu zie ik je werkelijk transformeren. Je zal zien, het wordt fantastisch.

Wat ben ik blij dat we naast de opleiding Inspirerend Coachen en Trainer Hormoonfactor, ook het traject Pop-up Onderneming erbij gepropt hebben. Proppen was het wel, agenda volledig overbelast in die eerste maanden na ons afscheid van het bedienden leven. En toch wisten we dat het een momentum was, eentje die we wouden nemen. En gelijk hadden we.

Ik herinner ons volledig verward gestart te zijn aan de workshops. Onze doelvraag was immers: “Wat ga ik in hemelsnaam in de wereld zetten als startende ondernemer? “

Hoe ga ik mezelf niet te laag inschalen en durven om écht in mijn volle potentieel te staan?

Onze missie, “zorgen voor anderen door ze te leren hoe ze beter voor zichzelf kunnen zorgen”, dekte zo’n grote lading -hallo creatieve generalist- dat het meteen ook dé valkuil werd van het komende jaar.

Die eerste sessies waren wroeten, weet je het nog? Met een krop in de keel onsamenhangend en overdonderd proberen uit te spreken wat er allemaal op ons hart lag.

Die authenticiteit naar de wereld toe, die hadden we al ontwikkeld. Maar authentiek met onszelf zijn én een onderneming hierop bouwen, dat bleek toch andere koek.

  • We hebben geleerd de strever meer te laten “zakken”, die hoeft niet meer zo prominent om aandacht te vragen.
  • Vertragen hebben we geleerd, en kleine haalbare stappen nemen.
  • We hebben geleerd om over energieverdeling na te denken.
  • We weten nu wat ons referentiekader is waaraan we elk idee of elke aanbieding aftoetsen.

Door te vertragen en minder te streven, werken we ook minder hard. Werken met een grote “W”. Minder hard werken is meer toelaten. Minder forceren, meer op je af laten komen.

Minder willen regisseren, meer amor fati.

Ik ben trots op onze coachingpraktijk en zo dankbaar voor de resultaten die onze coachees hebben geboekt rond levensstijl en persoonlijke ontwikkeling, ze doen dat toch goed hé. Die hipster coaching ruimte is ook wel af, die brengt onze sassy persoonlijkheid écht naar boven.

Het marketing en creatieve gedeelte rond het opzetten van de website, Facebook pagina, Instagram, blogs en vlogs, dat was toch echt een super leuke periode. Alles vormgeven wat in dat hart zat. De adrenaline rush telkens we live gingen met een social media kanaal, dat was toch kicken! Niet altijd goed voor die bijnieren dus regelmatig prikkelvrije dagen en even regelmatige slaap en ademhalingsoefeningen bleven broodnodig om die piekmomenten te compenseren.

En hoe leuk is het dat we die key note gegeven hebben op And& afgelopen mei? Leuven als innovatiestad, net op het moment dat wij aan onze eigenzinnige weg aan het timmeren waren. Op naar die TED Talk!

Bijzonder toch, hoe zelf-leiderschap evenzeer naar de oppervlakte komt in keuzes rond voeding, beweging en stress-reductie? Hoe een (schijnbaar) kleine stap in één van deze thema’s, telkens weer lef vraagt van iemand en de return on investment bijna onmiddellijk merkbaar is? We hebben onze onderneming niet voor niets “No Guts No Glory” genoemd…

Daarom zijn die workshops ook leuk. Één gesprek, één workshop, één ontbijttip, één wist-je-dat’je, is voldoende om een positieve impact te hebben.

We hebben mooi ingezien dat wanneer we mensen willen veranderen, zelfs met de beste intenties, het eigenlijk om ons ego gaat.

Verwachtingen hebben rond de resultaten die we willen boeken met klanten, gaat om ons ego. Zo lang we gewoon geven wat we in ons hebben en waar we van denken dat het juist is, gaan we een positieve impact hebben. Het gaat ons niet meer om de hele wereld te veranderen. We hebben afgelopen jaar genoeg kunnen getuige zijn van mensen die kleine triggers op hun traject meenemen en soms pas maanden later een bepaalde stap zetten. En of dat nu in onze richting ging of niet, we waren sowieso in onze missie geslaagd.

Wat genieten we nu van het leven zeg. Ons leven indelend zoals de prioriteiten zich op dat moment stellen: zelf-ontwikkeling, business opzetten, kinderen opvoeden etc. Door naar onze waarden en talenten te leven, vinden we telkens weer een manier om alles hieraan af te toetsen en in te passen. Lifestyle design maakt ons gelukkig.

Een soort van lean & agile approach on life.

En hoe gelukkig worden we door dit te valoriseren met onze inzet om mensen beter voor zichzelf te laten zorgen?

We hebben veel geleerd. We hebben veel dingen gedaan, ondanks we steeds vreesden dat het niet genoeg zou zijn.

En we verdienen er onze boterham mee, of die boterham nu de ene keer dikker belegd is dan de andere. In ons geval hoop ik dat we zo vaak mogelijk een glutenvrije toast met een gepocheerd ei, avocado en zalm kunnen verorberen. En wanneer er enkel een rijstwafel met hummus af kan, genieten we daar even hard van.

Sassy, 8 november 2018.