Posts tagged Life Lessons
De dag dat het licht terug aan ging.
09bfb-1u_ejpicf9svqqlqmf5l-eq.jpeg

Photo by

Gerome Viavant

on 

Unsplash

9 maart 2016. De elektriciteit valt uit. Meteen iemand gebeld, van thuis uit proberen werken met verkleumde vingers. De hoofdzekering wordt vervangen, wellicht zijn er vochtproblemen. Drie elektriciens heb ik opgeroepen, met elk zeer uiteenlopende stijlen. Van apatisch tot een niveau van arrogantie waar zelfs de president van de VS van terug zou deinzen. Van een beetje rondkijken en schouders optrekken, tot losweg tienduizenden euro’s inschatten zonder één analyse. Waarbij ze de helft van mijn gelijkvloers zouden moeten afbreken en zo. De verzekeringsmakelaar bellen en oprecht het gevoel hebben dat je naar de duvel gestuurd wordt met je verhaal.

Ik was toen niet op een goede plaats in mijn leven, dat is het minste wat je kan zeggen.

Ik voelde me bijzonder eenzaam, met een gigantische druk. Alsof ik de wereld alleen moest torsen.

Geen goede uitvalspositie om pragmatisch het projectmanagement van een elektriciteitsprobleem aan te pakken.

7 januari 2018. Ik kan niet gaan slapen, ik ben te nerveus. Want ik heb eerder hulp gevraagd aan mijn liefste man om mijn huis terug op poten te krijgen. Ik heb gevraagd of hij de energie kon vinden om een elektricien te kiezen, en met die mens te praten. En wie weet, om zelfs iets te herstellen of zo. Morgen is het zover. Alles is verplaatst in huis, de kelder is vrij gemaakt en ik ben mentaal voorbereid op meer dan een week niet kunnen koken. Of een frigo-inhoud die zal moeten getransfereerd worden. De gedachte dat (inmiddels onze) keuken zou gestript zijn, dat het hier een werf zou zijn, maakt me poepnerveus.

8 januari 2018. Ik spring uit bed en maak me conveniently snel klaar om zoals op elke maandag, met opa naar de supermarkt te gaan. Ik kan niet sneller in die ochtendfile richting Brussel gaan staan. Op de terugweg bel ik met een klein hartje naar het thuisfront. Of het huis nog recht staat en zo. Mijn man zit boven met de kinderboerderij, zoals hij het noemt. Bestaande uit een schichtige kat en een overprikkelde chihuahua van dewelke ik misschien beter stembanden had laten wegnemen in plaats van zijn testosteronproductie stop te zetten. Hij is met hen naar boven gevlucht, weg van het boren en zagen. Mijn hart krimpt nog meer in elkaar. “Wat een chaos, en hoeveel gaat dat kosten? En wat als die nu zegt dat het hele huis met haken en ogen aan elkaar hangt? Oh Jezus.”

Toegekomen met onze eigen supermarkt inkopen, gewapend met een cadeautje voor mijn man als dank voor zijn hulp, zie ik twee werkmannen opkijken. Elk een nieuwe kabel aan het strippen. De gelijkvloers is overstelpt met meer gereedschapsboxen dan mijn man ooit bij elkaar zou kunnen dromen. Ze lijken kalm. Alsof er geen drama’s afspelen. Eentje is de stille, de andere is gelukkig uit het babbelend soort hout gesneden. Ik kijk rond. En ik zie mijn keuken nog altijd staan. Ze zullen nog aan het analyseren zijn, bedenk ik mij.

“Komt goed mevrouw.” Ik stamel een half z’n gat “Ah is dat zo?” en begin naarstig de frigo te vullen. “Vandaag gaan we alvast de verlengkabels kunnen verwijderen.” Ik stop met de frigo te vullen en probeer binnen te pakken wat hij net zei. “Morgen gaan we dan aan het keukenblok nog de nieuwe bekabeling tot aan de stopcontacten van die zijde trekken en dan zijn we klaar. De aannemer kan dan wat gaten vullen en plakken en dan is alles proper in orde. En veilig.”

Zo. Hèhè.

Eerste gedachte? Ik ben een kalf. Een 35-jarig dom kalf.

Heb ik twee jaren gepanikeerd voor dit? Voor iets dat wellicht na twee mandagen in orde is? Wat voor een olifant heb ik gecreëerd op die tijd zeg. Hoe onhaalbaar heb ik het gemaakt. Hoeveel onderhuidse stress heb ik al die tijd gehad, van die kabels, van de onveilige situatie, van de schaamte om mensen te ontvangen.

Het doet me denken aan een filmpje dat Silvia enkele dagen geleden heeft gestuurd in onze Pop-Up Onderneming groep: “Waarde van onze innerlijke criticus”. Ik ben dit stuk dan ook beginnen schrijven omdat ik alleen in mijn kabelvrije keuken stond en dacht: “Shit Sandra. Ge hebt hier echt wel onnodig veel stress gecreëerd voor jezelf.”

Terwijl ik schrijf, valt er een bijkomend inzicht binnen.

Niet enkel heb ik me twee jaar laten leiden door overtuigingen van minderwaardigheid, eenzaamheid en machteloosheid. Ik reken mezelf er nu minstens even hard op af. Ik schakel traploos van de ene innerlijke saboteur naar de andere.

Het film fragment heeft me aan het denken gezet. Ik moet die innerlijke criticus niet de mond snoeren. Ik kan gewoon zeggen: “Oh hey, hier is een mening van mezelf en ik weet ondertussen dat ik mezelf niet de beste versie zal gunnen.” Zoals altijd heb ik geen idee hoe ik dit kan doen.

Hoe kan ik die lelijkaard omarmen en er naar kan luisteren, zonder hem met mezelf te vereenzelvigen.

Ik heb wat lessen genomen tijdens de Pop-Up Onderneming. De belangrijkste is: neem een stap. Zonder waarde oordeel over die stap. “Een” stap. Het boeit niet zo hard of het de juiste is. Of de stap groot of klein genoeg is.

Ik moet leren stappen zetten. Vreemd hé? Ik heb twaalf jaren lang stappen gezet op mijn job. En ik heb een studio gehuurd, een appartement gehuurd, een huis gekocht, relaties stopgezet. Mijn leven is doorspekt met stappen. Met actie.

En toch moet ik leren stappen zetten. Alleen.

Op het werk had ik mijn professionele kader. For better or for worse. In een relatie beslis je met twee, als het goed gaat. Wanneer het slecht gaat, kan je jaren alles alleen proberen oplossen, als een Brabants trekpaard. Of de stap zetten om de relatie te beëindigen. Ik denk dat ik heel lang het eerste heb gedaan. Ik herinner me letterlijk huilend zeggen tegen mijn man: “Ik kán niet meer beslissen. Ik krijg dingen niet meer opgelost, ik ben op. Ik krijg geen stap meer gezet.”

Heb ik mezelf de afgelopen jaren mentaal zo over de rekker getrokken dat mijn beslissingselastiek gesprongen is?

Ik wíl terug leren stappen zetten. Want elke stap is er eentje. En uit elke stap komt er weer iets: helderheid, stoppen, voortgaan, veranderen, feedback. En geen valse stapjes, om mezelf lekker in een rookgordijn te hullen. Zoals vinden dat ik nog opleidingen nodig heb, nog begeleiding nodig heb, hulp nodig heb.

Ik wil mezelf bevrijden van mijn verstarring. Van mijn mentale gevangenschap.

Waarin ik steeds dingen overdenk, diezelfde dingen groter maak, een oprechte angst ontwikkel en terug deins. Om mezelf dan keihard te veroordelen voor mijn passiviteit en bijgevolg schaamte mee te dragen als een loden bal.

En of het nu gaat om een loodgieter bellen (ja, die blijkt nu ook even nodig te zijn) of een workshop te organiseren met als thema één van de honderden dingen die ik te vertellen heb aan de wereld. Het maakt me al niet meer uit. 2018 zou het jaar van productie worden.

Het wordt dan bij deze ook gebombardeerd tot het jaar waarin ik leer mijn innerlijke saboteur met liefde te negeren.

Sandra.

Patience. A virtue, not a talent.

Thirty seconds after the diagnosis, I was already planning my approach on getting better. Live, in the doctor’s office.

“Okay, I got this. I’ll start with nutrition, maybe combined with some physical training too.”

Apparently, I forgot how to use my inside voice — he immediately replied: “yes, food patterns substantially help the recovery of your exhausted organs. But it’s not a good idea to change a lot right now. Not even food habits. You’ll only create more stress for yourself.”

He totally made sense.

I feel pressure with every idea that pops up in my sassy brain. He also must have noticed I wasn’t really considering being passive. So, he gave me some quotes to chew on and launched a small suggestion, knowing I’d pick it up…a scientific book on food and the effects on health: The Food Hourglass. He also added something about “not following this like a mantra”.

Tough challenge when you’re a black & white gal.

And so, it was purchased on Kindle. That same day. Getting some serious tan the following days, while discovering this amazing book — I felt like I was winning in life. But wait.

Shouldn’t I be TKO in bed, not being able to work and feeling sad? Am I really that sick?

And every time I get that invincible feeling again for about ten minutes, the energy drops. Hard. I’m writing this post while thinking how awfully tired I am. A tiredness that feels like I’ve been awake for 24 hours, when it’s only 8pm. I dragged myself upstairs, put music on and started writing.

You know why?

  • Because writing gives me mental energy.
  • Because my highest goal in life is having a positive impact on as many people as possible.
  • Because I have so many thoughts, I need to write them out of my system. In my Day One or in a blog post.
  • Because I love love LOVE to write, since I was a child.
  • Because I think there is a huge need for vulnerability on social media.

You see, I didn’t even try to avoid consecutive use of “because”. Because sometimes, perfection is out of place.

Feeling energized but being overruled by an elevated heart rate, tense jaws and a continuously sour throat, I’m going XOXO on you.