Posts tagged Health
Be-zin-t eer ge 2018 begint.
1cb9b-1etmgf9ypbq-ktdmbvs371w.jpeg

Photo by

Vince Van Grootel

Een mail van Annick Ottenburgs, HSP coach. Met enkele concrete vragen om 2017 in perspectief te plaatsen, en 2018 misschien al deels met een bepaalde focus te starten. We tekenen 4 januari 2018. Ik heb mijn Bose hoofdtelefoon opgezet, licht aangemoedigd door een klaarblijkelijke WOIII waar mijn man en zijn broer de wereld van moeten redden op PS4.

Wat wil ik behouden?

Ik wil de kracht behouden om beslissingen te nemen. Ik heb grote knopen doorgehakt op ongeveer elk vlak mogelijk, ik heb beslist om voor mezelf te kiezen en beslist om bewust los te laten.

Mijn vrienden en familie. Die zijn letterlijk levensnoodzakelijk voor mij. Frequentie boeit niet, intensiteit en oprechtheid des te meer.

Alsof zij een flexibel vangnet vormen terwijl ik over een koord de Grand Canyon van mijn leven probeer te oversteken.

Stapje voor stapje, met een klein hart, wetend dat ik beter niet naar achteren kijk. Een evenwichtsoefening, vertrouwend op mezelf, en op de mensen die mij graag zien. Ik hoop dat ik hetzelfde kan betekenen voor elk van hen.

Er is daar trouwens iets heel bijzonder gebeurd, in die vriendenkring van mij. Ik ben veranderd. Enfin, ik ben niet veranderd. Ik wás veranderd tijdens al die voorbije jaren. Nu ben ik terug naar de oorspronkelijke versie van mezelf aan het gaan. Old school blijkt ook trending dus valt dat even mee voor mijn hipster hart. Authentic is the new black.

Door terug te gaan naar mezelf, is er een onverwachte dynamiek ontstaan.

Mijn vriendenkring heeft zich organisch, naadloos en stilzwijgend aangepast. Zonder vervelende confrontaties, zonder expliciete acties. Heel gek vind ik dat. Zou de wet van aantrekkingskracht ook hier haar ding doen?

Wat wil ik meer?

Fysiek sterker worden. Mijn ziekte heeft mijn jaar gekapitaliseerd. Daarbij hoort helaas ook dat ik na 18 jaren basketbal in competitieverband en 2 jaren revalidatie, met een vreselijk anticlimax gevoel afscheid heb genomen van een deel van mijn identiteit.

Ik zou er een boek over kunnen schrijven, wat basketbal heeft gedaan met mij. Voor mij.

Ik kan er nog elk moment een krop van in de keel krijgen als ik denk aan de mooie seizoenen die ik mogen meemaken heb.

Van duizend naar nul in februari 2017 met een vreselijk hardnekkige ontsteking van ruggenwervels. Tegen de maand mei dacht ik een bijnieruitputting te kunnen bevechten met wat supplementen. Tegen de maand augustus kwam de lekkende darm diagnose en bleken naar de supermarkt gaan, of een trap opstappen een uitputtende ervaring geworden. Buiten adem thuis komen, duizelend neerploffen. Nachten van tien uren slaap trekken, om dan overdag toch nog een drietal uren bijslapen. De andere uren lag ik in de zetel, zonder de kracht om mij zelfs te kwaad te maken op de situatie. Gewoon liggen. Geen tv, geen boek. Douchen was een helse opdracht, het vergde alles van mij. Ik werk nog elke dag aan mijn genezing.

We zijn een jaar verder sinds de eerste crash symptomen. Volgende maand wil ik terug starten met trainen, spieren opbouwen. Bewegen lukt al even, mijn man moet al geen exit strategieën meer bedenken voor een rit met de auto van een half uur. Nu is het tijd om te zien of mijn lichaam meer aan kan. Terug een nieuwe grens opzoeken en zien wat dat doet. Mijn hart glimlacht bij de gedachte van een squat en deadlift.

Ik wil ook meer geven, meer bijdragen aan iedereen rond mij. Of ik me nu meer inzet voor familie of vrienden, of ik acties doe voor goede doelen.

De wereld is goed geweest voor mij al die jaren, ik wil terug geven. Omdat ik het kán. Omdat het mijn ziel deugd doet.

Wat wil ik minder?

Oh wat zou ik minder in mijn hoofd willen leven. Ik heb me mentaal afgejakkerd het afgelopen jaar. Ik ben echt niet lief geweest voor mezelf.

Beslissingen nemen is één ding, ze uitvoeren en de verantwoordelijkheid hierin nemen zonder mezelf over de rooie te trekken is een ander verhaal.

Ik leg te veel, veel te veel, bij mezelf. Ik los alles op, alles is mijn verantwoordelijkheid. Alles zit in mijn hoofd. Niet dat ik niet wil dat anderen mij helpen, au contraire. Ik besef het gros van de tijd gewoon niet dat ik mijn bezorgdheden, stress, angsten niet deel en ze hierdoor helemaal alleen beleef in mijn gevoelige brein. Waar muggen olifanten worden op drie minuten tijd.

Ik wil zo graag mijn innerlijke saboteur naar het Olympisch minimum herleiden.

Mezelf niet constant neerhalen, undersellen, hard aanpakken, de lat minder hoog leggen, minder streven.

Eerlijk? Geen idee hoe ik hieraan moet beginnen. En ik heb mezelf net voorgenomen minder opleidingen te volgen, de boeken eens neer te leggen en te ontspannen. Te vertrouwen op mijn reeds bestaande databank. Want die infobesitas leidt mij enkel naar persoonlijke inertie. Een kluifje om even op te werken. Want ik betrap mij er op dat ik toch al weer twee YouTube fragmenten heb opgezocht van Tony Robbins en deze ochtend nog een webinar gevolgd heb.

Wat wil ik toevoegen?

Dit jaar wil ik produceren. Naar buiten brengen wat allemaal in mij zit. En daar mijn rekeningen mee kunnen betalen. Elk project waar mijn ogen van gaan blinken, wil ik met beide handen en hart aannemen. Dit zou zo’n mooie aanvulling zijn op mijn verder fantastisch leven.

Hoe gaat het nu eigenlijk met mij?

Ik ben heel dankbaar en gelukkig waar ik ben, wie ik ben, hoe ik ben en met wie ik kan zijn.

Mijn ziekte heeft de hoofdrol opgeëist vorig jaar. En het heeft tegelijk zoveel voor mij gedaan.

Ik ben zó blij dat mijn lichaam blijven aandringen is. Want ik maak mezelf niets wijs: ik heb vele jaren symptomen genegeerd. Onbewust, mijn brein heeft alle signalen overruled.

Komt ervan, als je denkt dat streven naar waardering van de buitenwereld belangrijker is dan hoe je je zelf voelt.

Geen KMO-portefeuille nodig voor dat soort lessen. Mijn falende gezondheid heeft ervoor gezorgd dat ik mezelf fysiek, mentaal, emotioneel en spiritueel hardcore in vraag heb gesteld.

Het heeft ervoor gezorgd dat ik mijn ambachtelijk gegenereerde fifty shades of bullshit excuses bij het afval heb gezet.

Ik had in december 2016 nooit kunnen bedenken dat ik zulke uitdagingen zou voorgeschoteld krijgen. Anderzijds had ik het kunnen weten.

Ondertussen weet ik dat het lot een deal heeft met mij. Het laat me pas dingen ondergaan, wanneer ik er klaar voor ben.

De liefde van mijn leven voor mij zien kiezen, legde het fundament dat ik nodig had om aan te kunnen wat naar mijn hoofd werd gekeild. En aangezien ik ‘van mijn leven’ zeg, ben ik er mij van bewust dat ik nog veel grotere tegenslagen, verdriet en pijn ga ervaren dan dat van de afgelopen jaren.

En dat is oké, ik ga het immers niet alleen tegemoet.

“Geef me de moed om te veranderen wat ik kan veranderen. Geef me de wijsheid om te accepteren wat ik niet kan veranderen. Geef me het inzicht om het verschil tussen beide te zien” — Franciscus van Assisi

Ik zei je toch dat 2017 ons jaar ging zijn…

Men vroeg mij onlangs een brief te schrijven. Aan mezelf. Een brief vanuit de toekomst. Back to the future as you will. Ik heb hem hardop gelezen, aan de groep mensen met dezelfde opdracht. Ik kan hem helaas niet aan iedereen voorlezen, dus doe ik het zo maar.

Hier zitten we dan.

Twee jaar nadat we die ene relatie hebben stopgezet, gevolgd door enkele onverwacht zware maanden. Anderhalf jaar nadat we besloten dat onze toekomst na 10 jaar hard werken niet langer bij die ene werkgever lag.

Anderhalf jaar nadat we uit die gouden kooi stapten en met een klein hartje voor ondernemerschap kozen. En voor authenticiteit, als kers op de taart.

Één jaar nadat we eerst de diagnose van bijnieruitputting kregen, gevolgd door een veel hardere diagnose van vergevorderde leaky gut.

En ook anderhalf jaar nadat we de man van ons leven hebben ontmoet. En wat was die liefde cruciaal om niet kopje onder te gaan onder alle fysieke, emotionele, mentale en spirituele pijn.

Een goede pijn, achteraf bekeken. Desalniettemin een échte, tastbare pijn.

Ik kan het mooi opdelen in één jaar afscheid, pijn helen en verwerking — gevolgd door een jaar van zoeken, wroeten én vinden. Één van de coaching begeleiders zei het nog: “Ik heb je zien afzien, zoeken en nu zie ik je werkelijk transformeren. Je zal zien, het wordt fantastisch.

Wat ben ik blij dat we naast de opleiding Inspirerend Coachen en Trainer Hormoonfactor, ook het traject Pop-up Onderneming erbij gepropt hebben. Proppen was het wel, agenda volledig overbelast in die eerste maanden na ons afscheid van het bedienden leven. En toch wisten we dat het een momentum was, eentje die we wouden nemen. En gelijk hadden we.

Ik herinner ons volledig verward gestart te zijn aan de workshops. Onze doelvraag was immers: “Wat ga ik in hemelsnaam in de wereld zetten als startende ondernemer? “

Hoe ga ik mezelf niet te laag inschalen en durven om écht in mijn volle potentieel te staan?

Onze missie, “zorgen voor anderen door ze te leren hoe ze beter voor zichzelf kunnen zorgen”, dekte zo’n grote lading -hallo creatieve generalist- dat het meteen ook dé valkuil werd van het komende jaar.

Die eerste sessies waren wroeten, weet je het nog? Met een krop in de keel onsamenhangend en overdonderd proberen uit te spreken wat er allemaal op ons hart lag.

Die authenticiteit naar de wereld toe, die hadden we al ontwikkeld. Maar authentiek met onszelf zijn én een onderneming hierop bouwen, dat bleek toch andere koek.

  • We hebben geleerd de strever meer te laten “zakken”, die hoeft niet meer zo prominent om aandacht te vragen.
  • Vertragen hebben we geleerd, en kleine haalbare stappen nemen.
  • We hebben geleerd om over energieverdeling na te denken.
  • We weten nu wat ons referentiekader is waaraan we elk idee of elke aanbieding aftoetsen.

Door te vertragen en minder te streven, werken we ook minder hard. Werken met een grote “W”. Minder hard werken is meer toelaten. Minder forceren, meer op je af laten komen.

Minder willen regisseren, meer amor fati.

Ik ben trots op onze coachingpraktijk en zo dankbaar voor de resultaten die onze coachees hebben geboekt rond levensstijl en persoonlijke ontwikkeling, ze doen dat toch goed hé. Die hipster coaching ruimte is ook wel af, die brengt onze sassy persoonlijkheid écht naar boven.

Het marketing en creatieve gedeelte rond het opzetten van de website, Facebook pagina, Instagram, blogs en vlogs, dat was toch echt een super leuke periode. Alles vormgeven wat in dat hart zat. De adrenaline rush telkens we live gingen met een social media kanaal, dat was toch kicken! Niet altijd goed voor die bijnieren dus regelmatig prikkelvrije dagen en even regelmatige slaap en ademhalingsoefeningen bleven broodnodig om die piekmomenten te compenseren.

En hoe leuk is het dat we die key note gegeven hebben op And& afgelopen mei? Leuven als innovatiestad, net op het moment dat wij aan onze eigenzinnige weg aan het timmeren waren. Op naar die TED Talk!

Bijzonder toch, hoe zelf-leiderschap evenzeer naar de oppervlakte komt in keuzes rond voeding, beweging en stress-reductie? Hoe een (schijnbaar) kleine stap in één van deze thema’s, telkens weer lef vraagt van iemand en de return on investment bijna onmiddellijk merkbaar is? We hebben onze onderneming niet voor niets “No Guts No Glory” genoemd…

Daarom zijn die workshops ook leuk. Één gesprek, één workshop, één ontbijttip, één wist-je-dat’je, is voldoende om een positieve impact te hebben.

We hebben mooi ingezien dat wanneer we mensen willen veranderen, zelfs met de beste intenties, het eigenlijk om ons ego gaat.

Verwachtingen hebben rond de resultaten die we willen boeken met klanten, gaat om ons ego. Zo lang we gewoon geven wat we in ons hebben en waar we van denken dat het juist is, gaan we een positieve impact hebben. Het gaat ons niet meer om de hele wereld te veranderen. We hebben afgelopen jaar genoeg kunnen getuige zijn van mensen die kleine triggers op hun traject meenemen en soms pas maanden later een bepaalde stap zetten. En of dat nu in onze richting ging of niet, we waren sowieso in onze missie geslaagd.

Wat genieten we nu van het leven zeg. Ons leven indelend zoals de prioriteiten zich op dat moment stellen: zelf-ontwikkeling, business opzetten, kinderen opvoeden etc. Door naar onze waarden en talenten te leven, vinden we telkens weer een manier om alles hieraan af te toetsen en in te passen. Lifestyle design maakt ons gelukkig.

Een soort van lean & agile approach on life.

En hoe gelukkig worden we door dit te valoriseren met onze inzet om mensen beter voor zichzelf te laten zorgen?

We hebben veel geleerd. We hebben veel dingen gedaan, ondanks we steeds vreesden dat het niet genoeg zou zijn.

En we verdienen er onze boterham mee, of die boterham nu de ene keer dikker belegd is dan de andere. In ons geval hoop ik dat we zo vaak mogelijk een glutenvrije toast met een gepocheerd ei, avocado en zalm kunnen verorberen. En wanneer er enkel een rijstwafel met hummus af kan, genieten we daar even hard van.

Sassy, 8 november 2018.

Patience. A virtue, not a talent.

Thirty seconds after the diagnosis, I was already planning my approach on getting better. Live, in the doctor’s office.

“Okay, I got this. I’ll start with nutrition, maybe combined with some physical training too.”

Apparently, I forgot how to use my inside voice — he immediately replied: “yes, food patterns substantially help the recovery of your exhausted organs. But it’s not a good idea to change a lot right now. Not even food habits. You’ll only create more stress for yourself.”

He totally made sense.

I feel pressure with every idea that pops up in my sassy brain. He also must have noticed I wasn’t really considering being passive. So, he gave me some quotes to chew on and launched a small suggestion, knowing I’d pick it up…a scientific book on food and the effects on health: The Food Hourglass. He also added something about “not following this like a mantra”.

Tough challenge when you’re a black & white gal.

And so, it was purchased on Kindle. That same day. Getting some serious tan the following days, while discovering this amazing book — I felt like I was winning in life. But wait.

Shouldn’t I be TKO in bed, not being able to work and feeling sad? Am I really that sick?

And every time I get that invincible feeling again for about ten minutes, the energy drops. Hard. I’m writing this post while thinking how awfully tired I am. A tiredness that feels like I’ve been awake for 24 hours, when it’s only 8pm. I dragged myself upstairs, put music on and started writing.

You know why?

  • Because writing gives me mental energy.
  • Because my highest goal in life is having a positive impact on as many people as possible.
  • Because I have so many thoughts, I need to write them out of my system. In my Day One or in a blog post.
  • Because I love love LOVE to write, since I was a child.
  • Because I think there is a huge need for vulnerability on social media.

You see, I didn’t even try to avoid consecutive use of “because”. Because sometimes, perfection is out of place.

Feeling energized but being overruled by an elevated heart rate, tense jaws and a continuously sour throat, I’m going XOXO on you.

Woman down.

I’ve been in pain for months. Daily stomach and back ache, with a increasing energy deficiency. Two weeks ago, when I couldn’t get out of bed on a Saturday until 2 pm, I realized between some proper cry sessions: it feels like my body is exhausted and sick. Worn out. Kaputt.

I believe energy consists of mental, emotional and physical energy.

I feel like I’m now recovering from some heavy years, emotionally and mentally. Which gives me new energy in a way I haven’t felt since 2010. Yes, that long. But it feels like my body can’t follow my mental pace. I went to doctors, I took meds, I got treated for my back, I took supplements. And it felt like nothing actually worked on a long term. Some meds actually made me sicker. Apparently, this has to do with me being Yin deficient. First time I ever heard of this term, knowing me I’ll be plunging into Oriental medicine soon.

My BFF referred a doctor. Maybe he could help me out with this strange combo of energy loss and digestive problems. Well, he did.

Adrenal fatigue. And a serious case of sick guts. Caused by chronic level of stress. My adrenal glands gave up on me. And my intestines are following the equal path. FML.

I’m still trying to accept what happened and what is still happening. I am relieved. But even more, I feel sad. Really sad. And tired. And vulnerable. And confused. I feel like I tripped and fell, looking around for someone to tell me what to do now. What’s the planning? What should I do first? How should I do things now? Taking care of myself is the advice I’m preparing to receive from 95% of the caring people I have in my life. But how do you do that? How do I know what my body needs in order to get better? And why is it, that even this thought is creating pressure?

I still have real positive energy running through my mental and emotional veins.

I’m not feeling sad for myself. I’m still working, enjoying the sun and functioning at this time. But I have to admit, I received a serious bitch slap from my own body.

In two weeks, I’ll get more result on the intestine issues. Leaky gut or chronic infections, the level of sickness will hopefully be determined by then. Fingers crossed. In the mean time, I’m taking an interesting combo of biological supplements.

I believe in a holistic approach in everything I take on in life.

I believe my cure lies in:

  • creating mental resilience
  • getting physically stronger
  • setting up an adapted nutrition plan

I also believe I will succeed. I will learn. I will get healthy. And wiser :)

But just not yet. Just for now, I’d like to wave my white sassy flag. Is that okay?