Posts tagged Entrepreneurship
Het is tijd.
6bdfe-1jr3kindgoysrarmhn0f70w.jpeg

Photo by

NordWood Themes

on 

Unsplash

Ik wou de afgelopen weken zo graag schrijven over 2017. Mijn hart kriebelde om mijn dankbaarheid te benoemen. Om mijn grootse, optimistische plannen te delen. De hectische agenda besliste anders.

Vandaag is het de eerste dag van 2018. En ik heb een vreemd gevoel. Alsof 2017 écht afgesloten is. Ingebonden, gearchiveerd en klaar om onder het stof te kruipen.

Tijdens het schrijven, merkte ik al snel dat ik het over het nieuwe jaar zou hebben. Maar hey, ik heb nog zoveel te vertellen over 2017! Wat er gebeurd is, hoe ik mij gevoeld heb, wat ik heb bijgeleerd. En toch, op deze avond, lijkt het of het allemaal te veel is om te beschrijven. Sterker nog, alsof het ergens niet langer relevant is. Dat brein van mij staat niet stil, dus deze change of spirit wordt ook nu gewoontegetrouw geanalyseerd.

Ik denk dat ik niet op 2017 kan terugblikken met een zoete melancholie, aangevuld met een gevoel van dankbaarheid, omdat mijn hoofd het overneemt van mijn hart.

Het is namelijk tijd. Ik heb geen werkgever meer. Ik ontvang geen uitkeringen. Ik ben nog altijd niet genezen, wel beter. Ik start als ondernemer. De opleidingen zijn afgelopen. Ik begin niet in bijberoep. Ik neem geen tijd om wat uit te zoeken. Neen. Meteen er in vliegen. Want zo ben ik: zwart of wit. Alles of niets. Ik heb dit in het verleden tot vervelens toe gehoord van anderen.

Nu ik dit schrijf, bedenk ik mij dat een correctie zich opdringt: “Want zo doe ik: zwart of wit.” Ik was overtuigd dat ik nu “eenmaal zo ben”. Het voelt vandaag als een overlevingsmechanisme, eentje die mij houvast geeft in een gekleurde realiteit. Hoe weet ik dat? Omdat ik naar mijn waardering voor andere mensen, niet zwart-wit ben. Daar ben ik het gehele spectrum van grijs. En zacht. Want ik zie mensen graag.

Sommigen van jullie zullen mijn beslissing als roekeloos beoordelen. Voor mij voelt het niet roekeloos. Om de focus op mezelf te leggen, besloot ik dat ik alle afleidingen, context & zekerheden rond mij moest weghalen. Omdat ik voelde dat ondernemer worden na 12 jaar succesvol gewerkt te hebben in de corporate business, gepaard kon gaan met een groot risico: het risico om te gemakkelijk terug te vallen op zekerheden. Op comfort, op normen, op automatismes. Niets mis mee op zich. Wie wil nu geen zekerheid, cashflow of een mutualiteitsuitkering. Maar ik voel dat dit vangnet me niet volledig zou pushen naar een volgend niveau. Ik wou mijn leven strippen en terug opbouwen.

Mij ontdoen van alle veilige laagjes die rond mij waren gegroeid en die zich als een soort van indommelende bubble wrap gedroegen.

Ja, ik heb het mezelf moeilijk gemaakt. Die lat hoog leggen, daar blijf ik mee vechten. Wat zou het fijn zijn om mezelf op termijn graag genoeg te zien, om dat streven te laten varen. Ik kan altijd terug naar die gekende corporate wereld. En er zijn echter geen twee momenten in je leven dat je de overstap maakt van bediende naar ondernemer. Die eerste spannende keer, die maak je niet meer mee.

Het is dus tijd. Tijd om te produceren. Om dingen in de wereld te zetten.

En zelfs met mijn niveau van ondernemerschap, waar ik een succesvolle carrière op heb uitgebouwd, is dit f*cking angstaanjagend. Ik voel letterlijk mijn hartslag versnellen wanneer ik dit allemaal schrijf. Hoe ga ik in hemelsnaam rond komen?

Mijn vrienden en familie geloven rotsvast in mij. Ze zullen nooit verrast zijn wanneer ik de primus ben in opleidingen, noch wanneer ik succesvol ben in wat ik doe.

Ik weet niet of zij weten dat ik het in mijn broek doe.

Of zij weten dat ik naar adem moet happen wanneer ik mijn KBC-app open. Dat ik regelmatig een mini-paniekaanval krijg. “Ga ik succesvol zijn, welke dingen moet ik doen, wie moet ik nu contacteren en vooral: hoe moet ik mijn tijd nu indelen?” Ik heb nu geen kader meer, ik teken namelijk mijn eigen kader. Ik heb geen baas die me leidt, of waar ik mee kan overleggen.

Ik sta professioneel in mijn blootje. En ik heb het zelf gezocht.

Januari zou voor mij een vakantie maand worden: eens geen opleidingen volgen, geen verplichtingen hebben, geen examens afleggen, geen to do’s afvinken. Gewoon eens kop leeg maken en voor mezelf zorgen. En uitgerekend op de eerste dag van die maand, kruip ik onder een rots en wil ik gewoon even verdwijnen. Op die dag is zelfs de gedachte opgekomen om snel een tijdelijke job te zoeken.

Morgenochtend heb ik mijn wekelijkse date met pepe. Samen boodschappen doen, zijn overschrijvingen bij de bank binnen brengen, koffie drinken met een speculoos. De namiddag agenda ziet er angstaanjagend vrij uit. Zo had ik het immers gepland vorig jaar. Wat toen als hemels leek, voelt nu als dwingend aan.

Net op het moment dat ik vrees niet uit mijn kluwen aan gedachten bevrijd te kunnen worden, gooi ik Facebook open.

You don’t always need a plan. Sometimes you just need to breathe, trust, let go and see what happens.” — Mandy Hale.

En soms, heel soms, ontpopt Facebook zich tot een goed medium — voor die momenten waarop clichés een dankbare haven vormen. Voor vanavond althans.

Sassy.

Cirkels die onverwacht rond zijn. En een aankondiging.
812ad-1njefsuxbljujl8hbntffew.jpeg

Photo by

Nadine Shaabana

on 

Unsplash

Ik volg een ondernemerstraject: Pop-Up Onderneming. Niet met Sergio of Sepideh. Met Silvia & Kris. En 6 andere creatieve generalisten die hun stempel op deze wereld willen drukken in hun ondernemerschap.

Ik heb zoveel te vertellen over mijn beleving, over wat het naar de oppervlakte en tegelijk naar de diepte brengt. En daar kom ik later heus nog op terug. Goed, het is bijna Kerst dus een tipje van de sluier, een ware teaser.

Mijn jeugddroom was journalist worden.

Als ik maar kon lezen en schrijven. In de klas was ik letterlijk de enige die enthousiast was wanneer er een opstel moest ingediend worden. En papa, die hielp mij met de redactie en het aanreiken van nieuwe woordenschat. Ergens voel ik, vanuit mijn piepjonge beleving, dat hij hier ook een talent voor had. Ik liep regelmatig rond met een fototoestel (zonder filmrolletje, helaas) en trok naarstig foto’s van het dagelijkse leven.

Diezelfde papa, bezorgd als hij was, gaf aan dat die beroepskeuze een afrader was als vrouw. Immers, ambitieus als ik was, zou ik misschien veel in het buitenland en evenveel van thuis zijn. Wat dan met het gezin en een man?

Ik weet nog exact hoe hij het zei, waar ik was en wat het met me deed. Kantelmomenten zijn het, achteraf beschouwd.

Zonder dat hij het geweten heeft, was zijn rationele en niet onterechte repliek voldoende om de prille droom onherroepelijk op te bergen onder een dikke laag “vergeet-stof”.

2017, we noteren sessie 2 van Pop-Up Onderneming

We lezen elk onze brief uit de toekomst voor. Plenair. 

Heerlijk vind ik het: het schrijven ging zoals gewoonlijk vanzelf, het uitspreken vond ik spannend. Vlinders-in-de-buik-spannend. Alsof ik met trots kon vertellen wat er in mijn hart en hoofd gebeurt. De waardering en feedback, die had ik oprecht niet zien komen. Ik verwachtte wel dat iemand zou zeggen dat het vlot geschreven was, dat is immers wat ze meestal meegaven op het werk bij interne communicatie. “Schrijf jij snel iets uit Sandra, je weet wel wat we willen meegeven hé?”

Dit, dit oversteeg alle moedige zelfbekrachtigende ideeën: ik kreeg warempel aangereikt dat ik hiermee iets kán. Met het delen. Het benoemen van pijn, het delen van het leren en omzetten van tegenslagen in drive. Het omzetten van shit naar vruchtbare mest.

De introductie van een nieuw kantelmoment. Alsof het de gevoelens rond het opbergen van mijn jeugddroom terug in evenwicht trok. Alsof dit mijn hart in homeostase bracht.

Het heeft nog enkele uren en gesprekken gevergd die dag voor ik écht vatte wat dit betekent. Na het aflezen van de sérieux en het vuur die de ogen van mijn gesprekspartner vulden en na wat geknijp in de wangen, ontvouwde zich een energieboost van je dat. Ik ben de rest van de dag doorgevlogen. Niet gehuppeld, gevlogen. Supersonisch. Mach 3. Mijn hoofd stond op ontploffen, mijn hartslag en ademhaling werden geleid door adrenaline en ik heb mezelf moeten inhouden om niet elke voorbijganger in Antwerpen city tegen te houden om het goede nieuws te vertellen. Dat soort energie. Ik had zelfs een über cool actieplan klaar.

Het was date night die avond. Mijn man zal het geweten hebben.

De dag erna. Welkom mentale kater. 

Ik wou het liefst onder een rots kruipen. Alsof mijn amygdala mij terugfloot en zei: “Sandra, duimpje voor de positieve energie gisteren. Ben je hier wel zeker van? Dit is wel heel moedig en optimistisch van jou hé? Zou je nu niet even verder broeden op een plan rond coaching en levensstijl en rustig jouw examens voorbereiden?

Mijn brein floot me letterlijk terug. Ik was te snel te dicht bij mijn hart gekomen.

En dat vindt een lichaam niet fijn, want dat denkt na over risico’s en vroegere teleurstellingen die een potentieel nieuw hartzeer voorspellen.

Een maand later. Geen actie, alleen stagnatie. Ondernemerschap nul. Pragmatisme nul. Vooruitgang nul. Ook het leven gebeurde intens ondertussen waardoor er even weinig mentale ruimte was geweest om überhaupt verder te dromen.

Tijd voor een nieuwe sessie, met een bijzonder klein hart bij Sassy. Strever Sassy. “Ze gaan nogal lachen: Sandra en haar aha-erlebnis vorige keer, nul valorisatie. Tsssss.” Niets van dat alles. Mensen hebben ook die keer weer enorm veel gegeven. Gepord. Gecomforteerd. Geïnspireerd.

De aha-erlebnis bleek er nog altijd te zijn. Mijn actiepunt bleek gewoon te ambitieus voor mijn hart.

De goesting was té groot, mijn nieuwe gevoel té fragiel.

Mocht dit actiepunt mislukken, het zou mij letterlijk vernietigen. Het klinkt dramatisch maar zo voelde het aan toen ik het uitsprak tegen Silvia. Eindelijk was die droom terug van onder de laag stof uit gehaald. De droom die zo dicht bij mij lag. Ik was niet klaar om die meteen voor de leeuwen te gooien. Het moest nog consolideren, ruimte krijgen om te groeien. Het was nog niet bestand tegen mogelijke afwijzingen of kritiek.

En van zodra je je gevoel benoemt, het een plaats geeft en hierdoor loslaat, ontstaat er instant nieuwe ruimte.

En die ruimte, die werd even instant gevuld met een nieuw idee. 

En dát idee. Dat gaan jullie kunnen mee beleven. Wie weet inspireert het jullie, wie weet comforteert het jullie in bepaalde zoektochten, wie weet maakt het iets wakker.

Want ik ga spreken, schrijven, documenteren en beleven voor Pop-Up Onderneming.

De Pop-Up Reporter is geboren. Horen jullie het trompetgeschal ook?

Ik heb geen idee wat ik ga doen. Hoe ik het ga doen. Via welke kanalen. No clue. En dat geeft me hoegenaamd geen stress, alleen maar goesting.

Jullie gaan mij leren kennen. In energierijke én angstige tijden. De ene keer als wereldveroveraar, de andere keer heel kwetsbaar. Ook mijn lieve collega’s komen aan bod. Elk op hun eigenzinnige manier. Want het zijn stuk voor stuk getalenteerde powerhouses die in hun eigen zachte vastberadenheid, ondernemerschap aan authenticiteit koppelen.

Zoiets schoons moogt ge de wereld feitelijk niet onthouden.

Mijn goesting bulkt zo hard dat ik er tijdens mijn wekenlange studeer-conclaaf over moet schrijven. Het is het enige compromis dat ik maak met mezelf, op een week van mijn examen. Alsof die energie even een ventiel nodig heeft.

Zo. Dit was ’em. De teaser.

Ik hoor super graag wat jullie er van denken. Zijn er dingen die jullie absoluut willen te weten komen over de Pop-Up Onderneming?

Legacy is greater than currency.
6dd87-1w1xqkm1qshtrjwqbxhdf6a.jpeg

picture by Simone Acquaroli — Italy

- Gary Vaynerchuk

I’m always looking for inspiration.

My social media profile has evolved from an 80’s-kid looking to match up with the apparent amazing life my friends seemingly had by sharing their magnificent travels and perfect relationships - to using Facebook, LinkedIn and Instagram to the benefit of getting inspired by others who found their own insights on life, on business, on consciousness, on society, on food, on health.

Name it, I’ll read it.

Of course, although I’m proud of this evolution, I don’t deny my pitfall of having this drive for self-development. I end over-triggered, getting addicted to learning new stuff and feeling tired.

Two consequences:

  1. Discovering a new type of fomo. Inspiration fomo. What’s out there for me? What could make my life better, more meaningful?
  2. I don’t check my phone for likes. But I’m looking for someone to give one to. Different intention, same agitation.
  3. You know when you get too much ice cream in one bite, it gets you this brain freeze? Well, I experienced that dealing with a bulk of information at once, creates an action paralysis. Your brain is trying to digest such a portion of mind food, the food is actually not being converted properly into fuel.

So, intuitively I started (re-)reaching out to inspiring people who call to action. People like human guinea pig Tim Ferris, the empowering-the-Rock-type-of-coach Tony Robbins and also Felonius-Gru-high-on-life-type-of-hustler Gary Vaynerchuk(I adore sweet funny Gru by the way).

Books, documentaries, podcasts, vlogs. I was looking for something or someone that could help me get out of this “deer in the headlights”-phase.

Gary first came across to me as a loud, over-enthusiastic self-made man. Living the American Dream. More like demanding it actually. He would not rest before he reached the world with his perspective on business and life. I needed some time to really grasp him, to understand his true intention. And then, it happened.

Like lightning he struck me. Not it, he.

I randomly (or not. #intuition), opened one of his YouTube episodes called “Document, Don’t Create”. (I do admit, he had a small advantage name dropping Queen B and King James in the first 20 seconds.)But he did call me out. It’s like he went all in and called my bluff.

“Enough listening, start doing shit. … The game has changed. … Don’t be scared to be multi-dimensional. You’re not unfocused. Nobody in this world should define who you are. You can be so many things.” — Gary V.

Pumping out content about the process rather than about the result, has become the new currency.

You need to be thinking about documenting, more than you need to be thinking about creating. … I think it’s much smarter for you to talk to the world about your process of going through this, than the advice you think you should be giving them.” — Gary V.

Just when I was about to give my classic “Hallelujah!” shout out, it dawned on me.

I don’t have to be just a supporter on the sideline. I can participate in this.

I changed my life drastically over the past year, paired with not so light decisions. But most of all paired with new adventures to come, that still scare the socks of my feet. Type of adventures that can only happen once at this pace, with this intensity. So why not share my journey with the world and have fun while at it?

If there is one person out there who gets inspired by my drive, comforted by my failures or called to action by my leaps of faith — wouldn’t that be the essence of what brings me joy?

This combined with putting my talents, values and passion into use, wouldn’t I flourish more than ever?

  • I’ve always claimed I would die happy knowing I’ve made a positive impact on as many people as possible.
  • I’m a word wizard and story teller. Not the marketing kind. More the visual, plastic kind. To create the right image in people’s thoughts, with all the nuances, details, ties and bows. Because imagination, means everything to me.
  • I don’t sell, I share because I really care. My friends know me for my honesty, my resilience and authenticity. Whenever I’m procrastinating on something I need to do, I’ll realize something’s not feeling right. I’ll know I’m probably not being 100% true to myself and my values.
  • And I sure do love my podium. Whether it’s through writing, through talking or re-posting. Because it feels egoistic to not share things or insights knowing it might help others out.

It all seems pretty structured now I read what I just wrote. Writing clearly gives structure to my thoughts. Self-coaching as you will. The feels are different from the looks though. It feels like I’ve put myself out there. Feeling vulnerable.

Also, I might have put into place another piece to my puzzle. Because since I’ve seen this video, I can’t stop thinking about my answer when people asked me as a kid: “What do you want to be when you grow up?”.

“Journalist.”, I said.

I ended up studying Architecture, starting as a Recruiter and pursuing a corporate career for 12 years. How? Life happened.

Maybe if someone would’ve asked: “Who do you want to become when you grow up”, things might have turned out differently.

But then again: “Que sera, sera”.

Sassy.