Posts tagged Authenticity
Hoe pijn hebben voor mij nooit gelijk staat aan spijt hebben.

Kijk voor je dit leest, bovenstaande kortfilm. Of negeer mijn advies en lees lekker door.

Niemand wil deze persoon zijn, obviously.
En toch ben ik er zeker van dat velen zich zo voelen, terwijl hun omgeving zegt dat ze geen redenen hebben om zich zo te voelen.

“Je moet niet aan het leven willen ontsnappen, iedereen moet toch dingen doen die niet altijd even leuk zijn. Ge hebt het toch goed?”
“Alleen leuke dingen willen doen is escapisme, dat is voor mensen die op een wolk zitten of zich buiten de maatschappij zetten.”
“Je moet wel realistisch zijn hé, wie gaat die levensstijl van jou anders betalen?”

Een alternatieve formulering die niemand durft uitspreken is: 
“Met welk recht zou jij willen een leven leiden dat super leuk is? En wij dan?”

We houden er een bepaalde visie op na, op wat je in het leven zou moeten doen.

Helaas is een instandhouding van een stilzwijgend gemeenschappelijk akkoord rond wat succesvol leven is, één van de zuivere vormen van ego. En laat ego nu eens bij-zon-der fragiel zijn.

Dat ego moet namelijk worden in stand gehouden, door alle mogelijke externe context factoren. Ja, ik noem hier ook mensen context factoren. Want indien die instandhouding niet gebeurt, dan zou het wel eens kunnen dat je inziet dat je al die tijd een luchtbel gecreëerd hebt. Jouw zuivere, weliswaar zelf gecreëerde, fundamenten zouden op hun grondvesten daveren.

Stel je voor dat je merkt dat je het leven hebt geleid dat niet écht van jou was, maar van de gemene deler waarmee je je hebt omringd. Hallo identiteitscrisis.

Wat die stemmen rondom jou dus écht bedoelen:

“Ik voel me bedreigd bij de gedachte dat jij zou durven gaan voor een leuk leven. Want dan zou mijn invulling ervan wel eens van minder betekenis kunnen zijn. Of van minder status. En dat pik ik niet.”

De gekende status quo wordt uitgedaagd, waarden en vooral normen worden in vraag gesteld. En dat vindt niemand prettig. Dat komt te dichtbij. En wat dichtbij komt, gaan we snel afbreken.

In de kiem smoren, zodat elke vorm van rebellie onderdrukt wordt en de geijkte kalmte - gebaseerd op eigen opgestelde normen rond wat succesvol leven is- kan bewaard worden.

I’ve been there. En ik heb doorgezet, met casualties of war als gevolg. Gevolgen die ik hoegenaamd niet in mijn forecast had gezet.

Na de mislukte pogingen van enkelen om me in het gareel te houden, kwam namelijk de stilte. De oorverdovende stilte van vrienden die mij overnight, uit hun leven hebben geschrapt. Als een onmiddellijk uitvoerbaar vonnis. Afwijzing in haar zuiverste vorm.

Oorverdovend omdat in die ongeziene stilte zware, eenzijdige oordelen werden geveld over mij waar men niet eens de moeite deed om ze met mij te delen. Wel met anderen. Natuurlijk. Met anderen die wél nog meewerkten aan de instandhouding van hun status.

De jarenlange vriendschap had gek genoeg geen recht van spreken, want het kwam te dichtbij.

Ik had er al eerder over geschreven, over hoe de constellatie mensen rondom mij mee ging shiften tijdens mijn verandering. En hoe dankbaar ik ben dat dit moeiteloos is gebeurd. Ik heb als het ware een roetfilter geïnstalleerd en nu heb ik een -als het ware milieuvriendelijke- groep van mensen die mij steunen, durven in vraag stellen en waar ik niet het gevoel heb dat ik “mee moet doen”. Dat is zó leuk.

Ik heb geen nieuwe context gecreëerd die in stand moet gehouden worden, ik heb een omgeving waar het echt oké is om het niet eens te zijn. Hell, om dingen vaak niet eens te begrijpen van elkaar. Maar er wordt wel over gepraat, er wordt gedeeld en er wordt geconfronteerd. En dus per definitie gewaardeerd.

Ondanks ik elke dag dankbaar ben voor die vrienden, heb ik evenveel hartzeer van diegenen die er niet meer willen zijn. Hartzeer om diegenen die gekozen hebben om mij op hún speelplaats uit het groepje te gooien.

Het is niet de afwijzing an sich waar ik het moeilijk mee heb. Ik dacht gewoon dat vriendschap betekende dat een levenskeuze, laat staan een job keuze, nooit zou betekenen dat je niet meer de moeite waard zou zijn.

Ik heb hard gewerkt om het los te laten. Om dat recht van antwoord niet meer te willen opeisen. Om een welgemeende mentale fuck you te geven en verder te gaan met mijn leven. Nu wíl ik het niet meer los laten. Het doet pijn en zo is het. Er stoer over doen heeft geen zin, geen “beter kwijt dan rijk” uitspraken meer. Het heeft me voor geen meter geholpen in het proces.

Ik heb mezelf de permissie gegeven om hier van af te zien. En er regelmatiger dan ik zou willen aan te denken, met of zonder tranen. Want dat is wie ik ben.

Het duidt des te meer op de waarde die ik hecht aan die vriendschappen. Ik heb al die jaren veel liefde gegeven en helaas heb ik niet in de hand welke opschortende voorwaarden anderen wensen te koppelen aan hun liefde.

En nog altijd, met deze én andere pijn die gepaard gaat in mijn keuze om mijn leven op mijn manier te leiden, heb ik geen seconde spijt.

Mijn pad is niet helder, mijn hoofd en mijn hart aligneren nog altijd niet consequent. Maar jongens, wat vind ik mijn eigen leven leiden leuk. Dat pakt niemand mij af. Je kan er zelfs deel van uitmaken, indien je het aandurft.

Do try this at home.

Durf eens je eigen leven in handen te nemen. Leg het eens allemaal op tafel en durf benoemen wat er ligt. Begin gewoon met kijken. En vragen te stellen. Low key. Voor jezelf. In stilte. Geen grote beslissingen, gewoon even het prut uit uw ogen halen. Want die stap alleen al vergt moed. Durf het eens.

Disclaimer: het zal je niet ongevoelig laten.

Jezelf niet bullshitten en eens dingen benoemen, dat doet iets met een mens. En ook daar zal je door geraken. En ook daar zal je de nodige moed voor vinden. Want moed genereert verse moed. Wie één stap durft te zetten, verzamelt in diezelfde stap moed om een volgend stap te zetten. Kan je je inbeelden dat je net als een baby, vol verwondering stapje voor stapje zet? Op jouw tempo? Het kan. Echt, het kan.

Gebruik mij maar op die dagen waar jouw brein zorgt voor hartruis, ik luister graag. Of we nu bevriend zijn of niet.

En laat me vooral weten hoe eigen keuzes maken, je vergaat. 
Voor wie het wil, ik ben er. Soms is dat ook al iets.

Cirkels die onverwacht rond zijn. En een aankondiging.
812ad-1njefsuxbljujl8hbntffew.jpeg

Photo by

Nadine Shaabana

on 

Unsplash

Ik volg een ondernemerstraject: Pop-Up Onderneming. Niet met Sergio of Sepideh. Met Silvia & Kris. En 6 andere creatieve generalisten die hun stempel op deze wereld willen drukken in hun ondernemerschap.

Ik heb zoveel te vertellen over mijn beleving, over wat het naar de oppervlakte en tegelijk naar de diepte brengt. En daar kom ik later heus nog op terug. Goed, het is bijna Kerst dus een tipje van de sluier, een ware teaser.

Mijn jeugddroom was journalist worden.

Als ik maar kon lezen en schrijven. In de klas was ik letterlijk de enige die enthousiast was wanneer er een opstel moest ingediend worden. En papa, die hielp mij met de redactie en het aanreiken van nieuwe woordenschat. Ergens voel ik, vanuit mijn piepjonge beleving, dat hij hier ook een talent voor had. Ik liep regelmatig rond met een fototoestel (zonder filmrolletje, helaas) en trok naarstig foto’s van het dagelijkse leven.

Diezelfde papa, bezorgd als hij was, gaf aan dat die beroepskeuze een afrader was als vrouw. Immers, ambitieus als ik was, zou ik misschien veel in het buitenland en evenveel van thuis zijn. Wat dan met het gezin en een man?

Ik weet nog exact hoe hij het zei, waar ik was en wat het met me deed. Kantelmomenten zijn het, achteraf beschouwd.

Zonder dat hij het geweten heeft, was zijn rationele en niet onterechte repliek voldoende om de prille droom onherroepelijk op te bergen onder een dikke laag “vergeet-stof”.

2017, we noteren sessie 2 van Pop-Up Onderneming

We lezen elk onze brief uit de toekomst voor. Plenair. 

Heerlijk vind ik het: het schrijven ging zoals gewoonlijk vanzelf, het uitspreken vond ik spannend. Vlinders-in-de-buik-spannend. Alsof ik met trots kon vertellen wat er in mijn hart en hoofd gebeurt. De waardering en feedback, die had ik oprecht niet zien komen. Ik verwachtte wel dat iemand zou zeggen dat het vlot geschreven was, dat is immers wat ze meestal meegaven op het werk bij interne communicatie. “Schrijf jij snel iets uit Sandra, je weet wel wat we willen meegeven hé?”

Dit, dit oversteeg alle moedige zelfbekrachtigende ideeën: ik kreeg warempel aangereikt dat ik hiermee iets kán. Met het delen. Het benoemen van pijn, het delen van het leren en omzetten van tegenslagen in drive. Het omzetten van shit naar vruchtbare mest.

De introductie van een nieuw kantelmoment. Alsof het de gevoelens rond het opbergen van mijn jeugddroom terug in evenwicht trok. Alsof dit mijn hart in homeostase bracht.

Het heeft nog enkele uren en gesprekken gevergd die dag voor ik écht vatte wat dit betekent. Na het aflezen van de sérieux en het vuur die de ogen van mijn gesprekspartner vulden en na wat geknijp in de wangen, ontvouwde zich een energieboost van je dat. Ik ben de rest van de dag doorgevlogen. Niet gehuppeld, gevlogen. Supersonisch. Mach 3. Mijn hoofd stond op ontploffen, mijn hartslag en ademhaling werden geleid door adrenaline en ik heb mezelf moeten inhouden om niet elke voorbijganger in Antwerpen city tegen te houden om het goede nieuws te vertellen. Dat soort energie. Ik had zelfs een über cool actieplan klaar.

Het was date night die avond. Mijn man zal het geweten hebben.

De dag erna. Welkom mentale kater. 

Ik wou het liefst onder een rots kruipen. Alsof mijn amygdala mij terugfloot en zei: “Sandra, duimpje voor de positieve energie gisteren. Ben je hier wel zeker van? Dit is wel heel moedig en optimistisch van jou hé? Zou je nu niet even verder broeden op een plan rond coaching en levensstijl en rustig jouw examens voorbereiden?

Mijn brein floot me letterlijk terug. Ik was te snel te dicht bij mijn hart gekomen.

En dat vindt een lichaam niet fijn, want dat denkt na over risico’s en vroegere teleurstellingen die een potentieel nieuw hartzeer voorspellen.

Een maand later. Geen actie, alleen stagnatie. Ondernemerschap nul. Pragmatisme nul. Vooruitgang nul. Ook het leven gebeurde intens ondertussen waardoor er even weinig mentale ruimte was geweest om überhaupt verder te dromen.

Tijd voor een nieuwe sessie, met een bijzonder klein hart bij Sassy. Strever Sassy. “Ze gaan nogal lachen: Sandra en haar aha-erlebnis vorige keer, nul valorisatie. Tsssss.” Niets van dat alles. Mensen hebben ook die keer weer enorm veel gegeven. Gepord. Gecomforteerd. Geïnspireerd.

De aha-erlebnis bleek er nog altijd te zijn. Mijn actiepunt bleek gewoon te ambitieus voor mijn hart.

De goesting was té groot, mijn nieuwe gevoel té fragiel.

Mocht dit actiepunt mislukken, het zou mij letterlijk vernietigen. Het klinkt dramatisch maar zo voelde het aan toen ik het uitsprak tegen Silvia. Eindelijk was die droom terug van onder de laag stof uit gehaald. De droom die zo dicht bij mij lag. Ik was niet klaar om die meteen voor de leeuwen te gooien. Het moest nog consolideren, ruimte krijgen om te groeien. Het was nog niet bestand tegen mogelijke afwijzingen of kritiek.

En van zodra je je gevoel benoemt, het een plaats geeft en hierdoor loslaat, ontstaat er instant nieuwe ruimte.

En die ruimte, die werd even instant gevuld met een nieuw idee. 

En dát idee. Dat gaan jullie kunnen mee beleven. Wie weet inspireert het jullie, wie weet comforteert het jullie in bepaalde zoektochten, wie weet maakt het iets wakker.

Want ik ga spreken, schrijven, documenteren en beleven voor Pop-Up Onderneming.

De Pop-Up Reporter is geboren. Horen jullie het trompetgeschal ook?

Ik heb geen idee wat ik ga doen. Hoe ik het ga doen. Via welke kanalen. No clue. En dat geeft me hoegenaamd geen stress, alleen maar goesting.

Jullie gaan mij leren kennen. In energierijke én angstige tijden. De ene keer als wereldveroveraar, de andere keer heel kwetsbaar. Ook mijn lieve collega’s komen aan bod. Elk op hun eigenzinnige manier. Want het zijn stuk voor stuk getalenteerde powerhouses die in hun eigen zachte vastberadenheid, ondernemerschap aan authenticiteit koppelen.

Zoiets schoons moogt ge de wereld feitelijk niet onthouden.

Mijn goesting bulkt zo hard dat ik er tijdens mijn wekenlange studeer-conclaaf over moet schrijven. Het is het enige compromis dat ik maak met mezelf, op een week van mijn examen. Alsof die energie even een ventiel nodig heeft.

Zo. Dit was ’em. De teaser.

Ik hoor super graag wat jullie er van denken. Zijn er dingen die jullie absoluut willen te weten komen over de Pop-Up Onderneming?

Homework.
ebd9f-1x2gud6bhnjkf7ac4uewg5q.jpeg

Picture by Roman Mager

September means back to school. Also for 35 year olds. No wrapping class books in brown paper, but still some homework to be done. During our last mastery training in June, our coaching sensei -my words-Jef asked us to write down what coaching meant for us.

Good question. Although coaching isn’t about good questions, this one did trigger my already overloaded brain.

Since I love to write, I automatically opened Medium instead of a Word document. And somehow, I started in English, although our training is a Dutch native course. But 2017 is kinda about starting to do things my way: authentic, sassy, honest and sometimes, in the margin of expectations.

So, why leave the fun path I’m on?

To define what coaching is for me, I remembered the questions and expectations I had when I started the training in January of this year:

Colleagues tend to approach me as their confidant. How do I guide and advise them better where as now, after a good cry-out (or shout-out) they go away with some good advice (honestly, it’s really good) and return a couple of weeks later, without having taken any of my advice in consideration, without having taken any action and with an extra bucket load of frustrations?

After 12 inspiring training sessions, I realized coaching is not about solving problems or showing expertise.

It’s about re-programming your own mindset as a person.

You could be a coach professionally after this training, but it’s the coaching approach on life that really matters by:

  1. having a genuine interest in whomever you encounter, I’m not just talking about respecting people. I’m talking about really being excited to get to know what’s in people’s hearts and minds
  2. leaving your ego behind by not trying to solve the problems or questions the coachee has nor by craving for that satisfying Aha-Erlebnis or Eureka moment — let them do the work
  3. not being so hard on yourself as a coach by expecting to conduct flawless sessions — perfection creates pressure
  4. daring to show a little tough love on your coachee, by not handling them as fragile puppies — the rest of the world sure doesn’t
  5. daring to show yourself, by not withholding your opinions or your emotions — speak up and don’t have your brain preoccupied with your own thoughts. Remember, it’s about them, not you.

In conclusion: it’s not about you.

Coaching is about showing some real love and honestly caring for the other by listening, countering, confronting, showing your authentic self and connecting.

This last word may even be the grand synthesis: connecting by authenticity and vulnerability. Show your true self, care for people and they will reciprocate.

Sure, I learned some techniques not to get stuck in some empathic talk show, the target after all is growth. And growth only comes where there’s challenge and the will to commit. And I can assure you, I had to grow some serious balls to dare to challenge coachees I’ve never met before, let alone making sure they would be committed to action.

Last month I focused on defining my personal mission and now, I see it all the time, in my heart and in my brain. With sparkles, glitters and a touch of pink. (did I mention I’m a visual thinker yet?).

I want to take care of people, by inspiring and teaching them how they can take care of themselves.

It’s nice to see how I intuitively take decisions without seeing the bigger picture and now putting another piece of the puzzle in place, triggered by a homework question by a sensei. See, I might have not exaggerated in the first paragraph after all.

Sassy.