Posts tagged 2017
Be-zin-t eer ge 2018 begint.
1cb9b-1etmgf9ypbq-ktdmbvs371w.jpeg

Photo by

Vince Van Grootel

Een mail van Annick Ottenburgs, HSP coach. Met enkele concrete vragen om 2017 in perspectief te plaatsen, en 2018 misschien al deels met een bepaalde focus te starten. We tekenen 4 januari 2018. Ik heb mijn Bose hoofdtelefoon opgezet, licht aangemoedigd door een klaarblijkelijke WOIII waar mijn man en zijn broer de wereld van moeten redden op PS4.

Wat wil ik behouden?

Ik wil de kracht behouden om beslissingen te nemen. Ik heb grote knopen doorgehakt op ongeveer elk vlak mogelijk, ik heb beslist om voor mezelf te kiezen en beslist om bewust los te laten.

Mijn vrienden en familie. Die zijn letterlijk levensnoodzakelijk voor mij. Frequentie boeit niet, intensiteit en oprechtheid des te meer.

Alsof zij een flexibel vangnet vormen terwijl ik over een koord de Grand Canyon van mijn leven probeer te oversteken.

Stapje voor stapje, met een klein hart, wetend dat ik beter niet naar achteren kijk. Een evenwichtsoefening, vertrouwend op mezelf, en op de mensen die mij graag zien. Ik hoop dat ik hetzelfde kan betekenen voor elk van hen.

Er is daar trouwens iets heel bijzonder gebeurd, in die vriendenkring van mij. Ik ben veranderd. Enfin, ik ben niet veranderd. Ik wás veranderd tijdens al die voorbije jaren. Nu ben ik terug naar de oorspronkelijke versie van mezelf aan het gaan. Old school blijkt ook trending dus valt dat even mee voor mijn hipster hart. Authentic is the new black.

Door terug te gaan naar mezelf, is er een onverwachte dynamiek ontstaan.

Mijn vriendenkring heeft zich organisch, naadloos en stilzwijgend aangepast. Zonder vervelende confrontaties, zonder expliciete acties. Heel gek vind ik dat. Zou de wet van aantrekkingskracht ook hier haar ding doen?

Wat wil ik meer?

Fysiek sterker worden. Mijn ziekte heeft mijn jaar gekapitaliseerd. Daarbij hoort helaas ook dat ik na 18 jaren basketbal in competitieverband en 2 jaren revalidatie, met een vreselijk anticlimax gevoel afscheid heb genomen van een deel van mijn identiteit.

Ik zou er een boek over kunnen schrijven, wat basketbal heeft gedaan met mij. Voor mij.

Ik kan er nog elk moment een krop van in de keel krijgen als ik denk aan de mooie seizoenen die ik mogen meemaken heb.

Van duizend naar nul in februari 2017 met een vreselijk hardnekkige ontsteking van ruggenwervels. Tegen de maand mei dacht ik een bijnieruitputting te kunnen bevechten met wat supplementen. Tegen de maand augustus kwam de lekkende darm diagnose en bleken naar de supermarkt gaan, of een trap opstappen een uitputtende ervaring geworden. Buiten adem thuis komen, duizelend neerploffen. Nachten van tien uren slaap trekken, om dan overdag toch nog een drietal uren bijslapen. De andere uren lag ik in de zetel, zonder de kracht om mij zelfs te kwaad te maken op de situatie. Gewoon liggen. Geen tv, geen boek. Douchen was een helse opdracht, het vergde alles van mij. Ik werk nog elke dag aan mijn genezing.

We zijn een jaar verder sinds de eerste crash symptomen. Volgende maand wil ik terug starten met trainen, spieren opbouwen. Bewegen lukt al even, mijn man moet al geen exit strategieën meer bedenken voor een rit met de auto van een half uur. Nu is het tijd om te zien of mijn lichaam meer aan kan. Terug een nieuwe grens opzoeken en zien wat dat doet. Mijn hart glimlacht bij de gedachte van een squat en deadlift.

Ik wil ook meer geven, meer bijdragen aan iedereen rond mij. Of ik me nu meer inzet voor familie of vrienden, of ik acties doe voor goede doelen.

De wereld is goed geweest voor mij al die jaren, ik wil terug geven. Omdat ik het kán. Omdat het mijn ziel deugd doet.

Wat wil ik minder?

Oh wat zou ik minder in mijn hoofd willen leven. Ik heb me mentaal afgejakkerd het afgelopen jaar. Ik ben echt niet lief geweest voor mezelf.

Beslissingen nemen is één ding, ze uitvoeren en de verantwoordelijkheid hierin nemen zonder mezelf over de rooie te trekken is een ander verhaal.

Ik leg te veel, veel te veel, bij mezelf. Ik los alles op, alles is mijn verantwoordelijkheid. Alles zit in mijn hoofd. Niet dat ik niet wil dat anderen mij helpen, au contraire. Ik besef het gros van de tijd gewoon niet dat ik mijn bezorgdheden, stress, angsten niet deel en ze hierdoor helemaal alleen beleef in mijn gevoelige brein. Waar muggen olifanten worden op drie minuten tijd.

Ik wil zo graag mijn innerlijke saboteur naar het Olympisch minimum herleiden.

Mezelf niet constant neerhalen, undersellen, hard aanpakken, de lat minder hoog leggen, minder streven.

Eerlijk? Geen idee hoe ik hieraan moet beginnen. En ik heb mezelf net voorgenomen minder opleidingen te volgen, de boeken eens neer te leggen en te ontspannen. Te vertrouwen op mijn reeds bestaande databank. Want die infobesitas leidt mij enkel naar persoonlijke inertie. Een kluifje om even op te werken. Want ik betrap mij er op dat ik toch al weer twee YouTube fragmenten heb opgezocht van Tony Robbins en deze ochtend nog een webinar gevolgd heb.

Wat wil ik toevoegen?

Dit jaar wil ik produceren. Naar buiten brengen wat allemaal in mij zit. En daar mijn rekeningen mee kunnen betalen. Elk project waar mijn ogen van gaan blinken, wil ik met beide handen en hart aannemen. Dit zou zo’n mooie aanvulling zijn op mijn verder fantastisch leven.

Hoe gaat het nu eigenlijk met mij?

Ik ben heel dankbaar en gelukkig waar ik ben, wie ik ben, hoe ik ben en met wie ik kan zijn.

Mijn ziekte heeft de hoofdrol opgeëist vorig jaar. En het heeft tegelijk zoveel voor mij gedaan.

Ik ben zó blij dat mijn lichaam blijven aandringen is. Want ik maak mezelf niets wijs: ik heb vele jaren symptomen genegeerd. Onbewust, mijn brein heeft alle signalen overruled.

Komt ervan, als je denkt dat streven naar waardering van de buitenwereld belangrijker is dan hoe je je zelf voelt.

Geen KMO-portefeuille nodig voor dat soort lessen. Mijn falende gezondheid heeft ervoor gezorgd dat ik mezelf fysiek, mentaal, emotioneel en spiritueel hardcore in vraag heb gesteld.

Het heeft ervoor gezorgd dat ik mijn ambachtelijk gegenereerde fifty shades of bullshit excuses bij het afval heb gezet.

Ik had in december 2016 nooit kunnen bedenken dat ik zulke uitdagingen zou voorgeschoteld krijgen. Anderzijds had ik het kunnen weten.

Ondertussen weet ik dat het lot een deal heeft met mij. Het laat me pas dingen ondergaan, wanneer ik er klaar voor ben.

De liefde van mijn leven voor mij zien kiezen, legde het fundament dat ik nodig had om aan te kunnen wat naar mijn hoofd werd gekeild. En aangezien ik ‘van mijn leven’ zeg, ben ik er mij van bewust dat ik nog veel grotere tegenslagen, verdriet en pijn ga ervaren dan dat van de afgelopen jaren.

En dat is oké, ik ga het immers niet alleen tegemoet.

“Geef me de moed om te veranderen wat ik kan veranderen. Geef me de wijsheid om te accepteren wat ik niet kan veranderen. Geef me het inzicht om het verschil tussen beide te zien” — Franciscus van Assisi