Hoe pijn hebben voor mij nooit gelijk staat aan spijt hebben.

Kijk voor je dit leest, bovenstaande kortfilm. Of negeer mijn advies en lees lekker door.

Niemand wil deze persoon zijn, obviously.
En toch ben ik er zeker van dat velen zich zo voelen, terwijl hun omgeving zegt dat ze geen redenen hebben om zich zo te voelen.

“Je moet niet aan het leven willen ontsnappen, iedereen moet toch dingen doen die niet altijd even leuk zijn. Ge hebt het toch goed?”
“Alleen leuke dingen willen doen is escapisme, dat is voor mensen die op een wolk zitten of zich buiten de maatschappij zetten.”
“Je moet wel realistisch zijn hé, wie gaat die levensstijl van jou anders betalen?”

Een alternatieve formulering die niemand durft uitspreken is: 
“Met welk recht zou jij willen een leven leiden dat super leuk is? En wij dan?”

We houden er een bepaalde visie op na, op wat je in het leven zou moeten doen.

Helaas is een instandhouding van een stilzwijgend gemeenschappelijk akkoord rond wat succesvol leven is, één van de zuivere vormen van ego. En laat ego nu eens bij-zon-der fragiel zijn.

Dat ego moet namelijk worden in stand gehouden, door alle mogelijke externe context factoren. Ja, ik noem hier ook mensen context factoren. Want indien die instandhouding niet gebeurt, dan zou het wel eens kunnen dat je inziet dat je al die tijd een luchtbel gecreëerd hebt. Jouw zuivere, weliswaar zelf gecreëerde, fundamenten zouden op hun grondvesten daveren.

Stel je voor dat je merkt dat je het leven hebt geleid dat niet écht van jou was, maar van de gemene deler waarmee je je hebt omringd. Hallo identiteitscrisis.

Wat die stemmen rondom jou dus écht bedoelen:

“Ik voel me bedreigd bij de gedachte dat jij zou durven gaan voor een leuk leven. Want dan zou mijn invulling ervan wel eens van minder betekenis kunnen zijn. Of van minder status. En dat pik ik niet.”

De gekende status quo wordt uitgedaagd, waarden en vooral normen worden in vraag gesteld. En dat vindt niemand prettig. Dat komt te dichtbij. En wat dichtbij komt, gaan we snel afbreken.

In de kiem smoren, zodat elke vorm van rebellie onderdrukt wordt en de geijkte kalmte - gebaseerd op eigen opgestelde normen rond wat succesvol leven is- kan bewaard worden.

I’ve been there. En ik heb doorgezet, met casualties of war als gevolg. Gevolgen die ik hoegenaamd niet in mijn forecast had gezet.

Na de mislukte pogingen van enkelen om me in het gareel te houden, kwam namelijk de stilte. De oorverdovende stilte van vrienden die mij overnight, uit hun leven hebben geschrapt. Als een onmiddellijk uitvoerbaar vonnis. Afwijzing in haar zuiverste vorm.

Oorverdovend omdat in die ongeziene stilte zware, eenzijdige oordelen werden geveld over mij waar men niet eens de moeite deed om ze met mij te delen. Wel met anderen. Natuurlijk. Met anderen die wél nog meewerkten aan de instandhouding van hun status.

De jarenlange vriendschap had gek genoeg geen recht van spreken, want het kwam te dichtbij.

Ik had er al eerder over geschreven, over hoe de constellatie mensen rondom mij mee ging shiften tijdens mijn verandering. En hoe dankbaar ik ben dat dit moeiteloos is gebeurd. Ik heb als het ware een roetfilter geïnstalleerd en nu heb ik een -als het ware milieuvriendelijke- groep van mensen die mij steunen, durven in vraag stellen en waar ik niet het gevoel heb dat ik “mee moet doen”. Dat is zó leuk.

Ik heb geen nieuwe context gecreëerd die in stand moet gehouden worden, ik heb een omgeving waar het echt oké is om het niet eens te zijn. Hell, om dingen vaak niet eens te begrijpen van elkaar. Maar er wordt wel over gepraat, er wordt gedeeld en er wordt geconfronteerd. En dus per definitie gewaardeerd.

Ondanks ik elke dag dankbaar ben voor die vrienden, heb ik evenveel hartzeer van diegenen die er niet meer willen zijn. Hartzeer om diegenen die gekozen hebben om mij op hún speelplaats uit het groepje te gooien.

Het is niet de afwijzing an sich waar ik het moeilijk mee heb. Ik dacht gewoon dat vriendschap betekende dat een levenskeuze, laat staan een job keuze, nooit zou betekenen dat je niet meer de moeite waard zou zijn.

Ik heb hard gewerkt om het los te laten. Om dat recht van antwoord niet meer te willen opeisen. Om een welgemeende mentale fuck you te geven en verder te gaan met mijn leven. Nu wíl ik het niet meer los laten. Het doet pijn en zo is het. Er stoer over doen heeft geen zin, geen “beter kwijt dan rijk” uitspraken meer. Het heeft me voor geen meter geholpen in het proces.

Ik heb mezelf de permissie gegeven om hier van af te zien. En er regelmatiger dan ik zou willen aan te denken, met of zonder tranen. Want dat is wie ik ben.

Het duidt des te meer op de waarde die ik hecht aan die vriendschappen. Ik heb al die jaren veel liefde gegeven en helaas heb ik niet in de hand welke opschortende voorwaarden anderen wensen te koppelen aan hun liefde.

En nog altijd, met deze én andere pijn die gepaard gaat in mijn keuze om mijn leven op mijn manier te leiden, heb ik geen seconde spijt.

Mijn pad is niet helder, mijn hoofd en mijn hart aligneren nog altijd niet consequent. Maar jongens, wat vind ik mijn eigen leven leiden leuk. Dat pakt niemand mij af. Je kan er zelfs deel van uitmaken, indien je het aandurft.

Do try this at home.

Durf eens je eigen leven in handen te nemen. Leg het eens allemaal op tafel en durf benoemen wat er ligt. Begin gewoon met kijken. En vragen te stellen. Low key. Voor jezelf. In stilte. Geen grote beslissingen, gewoon even het prut uit uw ogen halen. Want die stap alleen al vergt moed. Durf het eens.

Disclaimer: het zal je niet ongevoelig laten.

Jezelf niet bullshitten en eens dingen benoemen, dat doet iets met een mens. En ook daar zal je door geraken. En ook daar zal je de nodige moed voor vinden. Want moed genereert verse moed. Wie één stap durft te zetten, verzamelt in diezelfde stap moed om een volgend stap te zetten. Kan je je inbeelden dat je net als een baby, vol verwondering stapje voor stapje zet? Op jouw tempo? Het kan. Echt, het kan.

Gebruik mij maar op die dagen waar jouw brein zorgt voor hartruis, ik luister graag. Of we nu bevriend zijn of niet.

En laat me vooral weten hoe eigen keuzes maken, je vergaat. 
Voor wie het wil, ik ben er. Soms is dat ook al iets.