Cirkels die onverwacht rond zijn. En een aankondiging.

812ad-1njefsuxbljujl8hbntffew.jpeg

Photo by

Nadine Shaabana

on 

Unsplash

Ik volg een ondernemerstraject: Pop-Up Onderneming. Niet met Sergio of Sepideh. Met Silvia & Kris. En 6 andere creatieve generalisten die hun stempel op deze wereld willen drukken in hun ondernemerschap.

Ik heb zoveel te vertellen over mijn beleving, over wat het naar de oppervlakte en tegelijk naar de diepte brengt. En daar kom ik later heus nog op terug. Goed, het is bijna Kerst dus een tipje van de sluier, een ware teaser.

Mijn jeugddroom was journalist worden.

Als ik maar kon lezen en schrijven. In de klas was ik letterlijk de enige die enthousiast was wanneer er een opstel moest ingediend worden. En papa, die hielp mij met de redactie en het aanreiken van nieuwe woordenschat. Ergens voel ik, vanuit mijn piepjonge beleving, dat hij hier ook een talent voor had. Ik liep regelmatig rond met een fototoestel (zonder filmrolletje, helaas) en trok naarstig foto’s van het dagelijkse leven.

Diezelfde papa, bezorgd als hij was, gaf aan dat die beroepskeuze een afrader was als vrouw. Immers, ambitieus als ik was, zou ik misschien veel in het buitenland en evenveel van thuis zijn. Wat dan met het gezin en een man?

Ik weet nog exact hoe hij het zei, waar ik was en wat het met me deed. Kantelmomenten zijn het, achteraf beschouwd.

Zonder dat hij het geweten heeft, was zijn rationele en niet onterechte repliek voldoende om de prille droom onherroepelijk op te bergen onder een dikke laag “vergeet-stof”.

2017, we noteren sessie 2 van Pop-Up Onderneming

We lezen elk onze brief uit de toekomst voor. Plenair. 

Heerlijk vind ik het: het schrijven ging zoals gewoonlijk vanzelf, het uitspreken vond ik spannend. Vlinders-in-de-buik-spannend. Alsof ik met trots kon vertellen wat er in mijn hart en hoofd gebeurt. De waardering en feedback, die had ik oprecht niet zien komen. Ik verwachtte wel dat iemand zou zeggen dat het vlot geschreven was, dat is immers wat ze meestal meegaven op het werk bij interne communicatie. “Schrijf jij snel iets uit Sandra, je weet wel wat we willen meegeven hé?”

Dit, dit oversteeg alle moedige zelfbekrachtigende ideeën: ik kreeg warempel aangereikt dat ik hiermee iets kán. Met het delen. Het benoemen van pijn, het delen van het leren en omzetten van tegenslagen in drive. Het omzetten van shit naar vruchtbare mest.

De introductie van een nieuw kantelmoment. Alsof het de gevoelens rond het opbergen van mijn jeugddroom terug in evenwicht trok. Alsof dit mijn hart in homeostase bracht.

Het heeft nog enkele uren en gesprekken gevergd die dag voor ik écht vatte wat dit betekent. Na het aflezen van de sérieux en het vuur die de ogen van mijn gesprekspartner vulden en na wat geknijp in de wangen, ontvouwde zich een energieboost van je dat. Ik ben de rest van de dag doorgevlogen. Niet gehuppeld, gevlogen. Supersonisch. Mach 3. Mijn hoofd stond op ontploffen, mijn hartslag en ademhaling werden geleid door adrenaline en ik heb mezelf moeten inhouden om niet elke voorbijganger in Antwerpen city tegen te houden om het goede nieuws te vertellen. Dat soort energie. Ik had zelfs een über cool actieplan klaar.

Het was date night die avond. Mijn man zal het geweten hebben.

De dag erna. Welkom mentale kater. 

Ik wou het liefst onder een rots kruipen. Alsof mijn amygdala mij terugfloot en zei: “Sandra, duimpje voor de positieve energie gisteren. Ben je hier wel zeker van? Dit is wel heel moedig en optimistisch van jou hé? Zou je nu niet even verder broeden op een plan rond coaching en levensstijl en rustig jouw examens voorbereiden?

Mijn brein floot me letterlijk terug. Ik was te snel te dicht bij mijn hart gekomen.

En dat vindt een lichaam niet fijn, want dat denkt na over risico’s en vroegere teleurstellingen die een potentieel nieuw hartzeer voorspellen.

Een maand later. Geen actie, alleen stagnatie. Ondernemerschap nul. Pragmatisme nul. Vooruitgang nul. Ook het leven gebeurde intens ondertussen waardoor er even weinig mentale ruimte was geweest om überhaupt verder te dromen.

Tijd voor een nieuwe sessie, met een bijzonder klein hart bij Sassy. Strever Sassy. “Ze gaan nogal lachen: Sandra en haar aha-erlebnis vorige keer, nul valorisatie. Tsssss.” Niets van dat alles. Mensen hebben ook die keer weer enorm veel gegeven. Gepord. Gecomforteerd. Geïnspireerd.

De aha-erlebnis bleek er nog altijd te zijn. Mijn actiepunt bleek gewoon te ambitieus voor mijn hart.

De goesting was té groot, mijn nieuwe gevoel té fragiel.

Mocht dit actiepunt mislukken, het zou mij letterlijk vernietigen. Het klinkt dramatisch maar zo voelde het aan toen ik het uitsprak tegen Silvia. Eindelijk was die droom terug van onder de laag stof uit gehaald. De droom die zo dicht bij mij lag. Ik was niet klaar om die meteen voor de leeuwen te gooien. Het moest nog consolideren, ruimte krijgen om te groeien. Het was nog niet bestand tegen mogelijke afwijzingen of kritiek.

En van zodra je je gevoel benoemt, het een plaats geeft en hierdoor loslaat, ontstaat er instant nieuwe ruimte.

En die ruimte, die werd even instant gevuld met een nieuw idee. 

En dát idee. Dat gaan jullie kunnen mee beleven. Wie weet inspireert het jullie, wie weet comforteert het jullie in bepaalde zoektochten, wie weet maakt het iets wakker.

Want ik ga spreken, schrijven, documenteren en beleven voor Pop-Up Onderneming.

De Pop-Up Reporter is geboren. Horen jullie het trompetgeschal ook?

Ik heb geen idee wat ik ga doen. Hoe ik het ga doen. Via welke kanalen. No clue. En dat geeft me hoegenaamd geen stress, alleen maar goesting.

Jullie gaan mij leren kennen. In energierijke én angstige tijden. De ene keer als wereldveroveraar, de andere keer heel kwetsbaar. Ook mijn lieve collega’s komen aan bod. Elk op hun eigenzinnige manier. Want het zijn stuk voor stuk getalenteerde powerhouses die in hun eigen zachte vastberadenheid, ondernemerschap aan authenticiteit koppelen.

Zoiets schoons moogt ge de wereld feitelijk niet onthouden.

Mijn goesting bulkt zo hard dat ik er tijdens mijn wekenlange studeer-conclaaf over moet schrijven. Het is het enige compromis dat ik maak met mezelf, op een week van mijn examen. Alsof die energie even een ventiel nodig heeft.

Zo. Dit was ’em. De teaser.

Ik hoor super graag wat jullie er van denken. Zijn er dingen die jullie absoluut willen te weten komen over de Pop-Up Onderneming?