Ik zei je toch dat 2017 ons jaar ging zijn…

Men vroeg mij onlangs een brief te schrijven. Aan mezelf. Een brief vanuit de toekomst. Back to the future as you will. Ik heb hem hardop gelezen, aan de groep mensen met dezelfde opdracht. Ik kan hem helaas niet aan iedereen voorlezen, dus doe ik het zo maar.

Hier zitten we dan.

Twee jaar nadat we die ene relatie hebben stopgezet, gevolgd door enkele onverwacht zware maanden. Anderhalf jaar nadat we besloten dat onze toekomst na 10 jaar hard werken niet langer bij die ene werkgever lag.

Anderhalf jaar nadat we uit die gouden kooi stapten en met een klein hartje voor ondernemerschap kozen. En voor authenticiteit, als kers op de taart.

Één jaar nadat we eerst de diagnose van bijnieruitputting kregen, gevolgd door een veel hardere diagnose van vergevorderde leaky gut.

En ook anderhalf jaar nadat we de man van ons leven hebben ontmoet. En wat was die liefde cruciaal om niet kopje onder te gaan onder alle fysieke, emotionele, mentale en spirituele pijn.

Een goede pijn, achteraf bekeken. Desalniettemin een échte, tastbare pijn.

Ik kan het mooi opdelen in één jaar afscheid, pijn helen en verwerking — gevolgd door een jaar van zoeken, wroeten én vinden. Één van de coaching begeleiders zei het nog: “Ik heb je zien afzien, zoeken en nu zie ik je werkelijk transformeren. Je zal zien, het wordt fantastisch.

Wat ben ik blij dat we naast de opleiding Inspirerend Coachen en Trainer Hormoonfactor, ook het traject Pop-up Onderneming erbij gepropt hebben. Proppen was het wel, agenda volledig overbelast in die eerste maanden na ons afscheid van het bedienden leven. En toch wisten we dat het een momentum was, eentje die we wouden nemen. En gelijk hadden we.

Ik herinner ons volledig verward gestart te zijn aan de workshops. Onze doelvraag was immers: “Wat ga ik in hemelsnaam in de wereld zetten als startende ondernemer? “

Hoe ga ik mezelf niet te laag inschalen en durven om écht in mijn volle potentieel te staan?

Onze missie, “zorgen voor anderen door ze te leren hoe ze beter voor zichzelf kunnen zorgen”, dekte zo’n grote lading -hallo creatieve generalist- dat het meteen ook dé valkuil werd van het komende jaar.

Die eerste sessies waren wroeten, weet je het nog? Met een krop in de keel onsamenhangend en overdonderd proberen uit te spreken wat er allemaal op ons hart lag.

Die authenticiteit naar de wereld toe, die hadden we al ontwikkeld. Maar authentiek met onszelf zijn én een onderneming hierop bouwen, dat bleek toch andere koek.

  • We hebben geleerd de strever meer te laten “zakken”, die hoeft niet meer zo prominent om aandacht te vragen.
  • Vertragen hebben we geleerd, en kleine haalbare stappen nemen.
  • We hebben geleerd om over energieverdeling na te denken.
  • We weten nu wat ons referentiekader is waaraan we elk idee of elke aanbieding aftoetsen.

Door te vertragen en minder te streven, werken we ook minder hard. Werken met een grote “W”. Minder hard werken is meer toelaten. Minder forceren, meer op je af laten komen.

Minder willen regisseren, meer amor fati.

Ik ben trots op onze coachingpraktijk en zo dankbaar voor de resultaten die onze coachees hebben geboekt rond levensstijl en persoonlijke ontwikkeling, ze doen dat toch goed hé. Die hipster coaching ruimte is ook wel af, die brengt onze sassy persoonlijkheid écht naar boven.

Het marketing en creatieve gedeelte rond het opzetten van de website, Facebook pagina, Instagram, blogs en vlogs, dat was toch echt een super leuke periode. Alles vormgeven wat in dat hart zat. De adrenaline rush telkens we live gingen met een social media kanaal, dat was toch kicken! Niet altijd goed voor die bijnieren dus regelmatig prikkelvrije dagen en even regelmatige slaap en ademhalingsoefeningen bleven broodnodig om die piekmomenten te compenseren.

En hoe leuk is het dat we die key note gegeven hebben op And& afgelopen mei? Leuven als innovatiestad, net op het moment dat wij aan onze eigenzinnige weg aan het timmeren waren. Op naar die TED Talk!

Bijzonder toch, hoe zelf-leiderschap evenzeer naar de oppervlakte komt in keuzes rond voeding, beweging en stress-reductie? Hoe een (schijnbaar) kleine stap in één van deze thema’s, telkens weer lef vraagt van iemand en de return on investment bijna onmiddellijk merkbaar is? We hebben onze onderneming niet voor niets “No Guts No Glory” genoemd…

Daarom zijn die workshops ook leuk. Één gesprek, één workshop, één ontbijttip, één wist-je-dat’je, is voldoende om een positieve impact te hebben.

We hebben mooi ingezien dat wanneer we mensen willen veranderen, zelfs met de beste intenties, het eigenlijk om ons ego gaat.

Verwachtingen hebben rond de resultaten die we willen boeken met klanten, gaat om ons ego. Zo lang we gewoon geven wat we in ons hebben en waar we van denken dat het juist is, gaan we een positieve impact hebben. Het gaat ons niet meer om de hele wereld te veranderen. We hebben afgelopen jaar genoeg kunnen getuige zijn van mensen die kleine triggers op hun traject meenemen en soms pas maanden later een bepaalde stap zetten. En of dat nu in onze richting ging of niet, we waren sowieso in onze missie geslaagd.

Wat genieten we nu van het leven zeg. Ons leven indelend zoals de prioriteiten zich op dat moment stellen: zelf-ontwikkeling, business opzetten, kinderen opvoeden etc. Door naar onze waarden en talenten te leven, vinden we telkens weer een manier om alles hieraan af te toetsen en in te passen. Lifestyle design maakt ons gelukkig.

Een soort van lean & agile approach on life.

En hoe gelukkig worden we door dit te valoriseren met onze inzet om mensen beter voor zichzelf te laten zorgen?

We hebben veel geleerd. We hebben veel dingen gedaan, ondanks we steeds vreesden dat het niet genoeg zou zijn.

En we verdienen er onze boterham mee, of die boterham nu de ene keer dikker belegd is dan de andere. In ons geval hoop ik dat we zo vaak mogelijk een glutenvrije toast met een gepocheerd ei, avocado en zalm kunnen verorberen. En wanneer er enkel een rijstwafel met hummus af kan, genieten we daar even hard van.

Sassy, 8 november 2018.